ฉือเฟิงเซียวขมวดคิ้วมุ่น หลอดเลือดดำที่ขมับเต้นตุบๆ "ทีมงานพวกนี้ไม่ใช่คนจริงๆ! ดีที่เรายังมีเฮลิคอปเตอร์..."
"พวกเขาจะมาแย่งเฮลิคอปเตอร์เรา!" เสิ่นเจียซูตะโกนขึ้นมาทันที
กู้ฮว่าและพวก ฉวยจังหวะที่พวกเขากำลังดูการ์ดภารกิจอยู่ ก็แอบหนีไปที่เฮลิคอปเตอร์
"เฉียนเฉียน เฮลิคอปเตอร์ลำนี้เราขอรับไว้เองนะ" กู้ฮว่ายิ้มบางๆ พร้อมโบกมือให้ฉือเฉี่ยน "พวกเธอเดินกลับไปช้าๆ ก็แล้วกัน"
เซี่ยเจินเจินหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงใจ "ได้ที่หนึ่งแล้วไง ยังไงก็แค่พวกขี้แพ้"
หลิงเฉียนกระตุกมุมปาก "คิดว่ามีแค่เธอคนเดียวที่ขับเฮลิคอปเตอร์เป็นหรอ? ฉันก็เป็นเหมือนกัน"
[!!! พวกนี้หน้าด้านเกินไปแล้ว! นี่คือเฮลิคอปเตอร์ที่น้องเฉี่ยนซ่อมเสร็จนะ!]
[สู้ไม่ได้ก็ขโมย ไร้ยางอายชัดๆ!]
[โอ้โห เฮลิคอปเตอร์ลำนี้ก็ไม่ได้เขียนชื่อฉือเฉี่ยนไว้สักหน่อย ไหนบอกว่าหลิงเฉียนขับไม่ได้? มีความสามารถก็แย่งกลับไปสิ]
[สมน้ำหน้า ให้ฉือเฉี่ยนเพิ่งจะเก่งไปได้ไม่นาน เดี๋ยวก็ได้บทเรียน!]
หลิงเฉียนเตรียมที่จะบินขึ้น
"ปัง!!!"
จู่ๆ เฮลิคอปเตอร์ก็โดนบางอย่างชนอย่างแรง เสียงดังจนหูอื้อ ทั้งลำตัวสั่นสะเทือน
หลิงเฉียนรีบหยุดการบินขึ้น หันไปเห็นประตูห้องนักบินบุบเข้าไปเป็นรอยใหญ่ เหมือนกับมีอะไรดันเข้ามา
เขาลืมตากว้าง เงยหน้าขึ้นไปเห็นใบหน้านิ่งเฉยของฉือเฉี่ยนอยู่นอกหน้าต่าง
และหมัดใหญ่เท่ากระสอบทรายที่เธอค่อยๆ ดึงกลับออกจากรูที่บุบนั้น
หลิงเฉียนตอบสนองไว รีบเตรียมบินขึ้นอีกครั้ง