ฉือเฉี่ยนกระโดดลงมา "ลุงครับ ผมไล่เขาหนีไปแล้ว"
"...ครั้งหน้าเราใช้วิธีที่สุภาพกว่านี้ในการไล่ศัตรูดีกว่าไหม"
"เช่น?"
"ล่อให้เขาเข้ามาในสวนของผม ข้างนอกมีต้นไม้มีพิษอยู่รอบหนึ่ง ใครเหยียบเป็นลมหมด"
ฉือเฉี่ยนหยุดนิ่ง มองดูต้นไม้ใต้เท้า "ลุงคะ เป็นต้นไม้ที่มีดอกสีม่วงเล็ก ๆ ไหม?"
ฉือชิงเฉินตกใจ "เธอรู้ได้ยังไง?"
วินาทีต่อมา ฉือเฉี่ยนทรุดตัวลงกับพื้นทันที
"ฉือเฉี่ยน!!!"
ฉือชิงเฉินใจแทบหยุดเต้น ฉือเฉี่ยนก็รีบดีดตัวลุกขึ้นยืนใหม่
"ลุงคะ ล้อเล่นน่า" ฉือเฉี่ยนหัวเราะคิก "ผมไม่เป็นไร"
"...ลุงเป็นอะไร"
ฉือชิงเฉินรู้สึกว่าถ้าเรื่องแบบนี้เกิดอีกสักสองสามครั้ง เขาอาจจะได้เป็นโรคหัวใจ
ลุงสามกับลุงหกผ่านมาได้ยังไงกันนะ?
"อ้อ ลุงครับ ลุงรู้ไหมว่าเจ้าอ้วนเมื่อกี้เป็นใคร?"
ฉือชิงเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง "น่าจะเป็นคนที่อยู่บ้านเลขที่ 14 ข้างหน้า ฉันพอจะจำพี่ชายของมันได้ เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเอาชีวิตรอดในป่า แถมยังเป็นยอดฝีมือเทควันโดอีกด้วย"
พูดจบ เขาก็มองไปที่ฉือเฉี่ยน "เธอเคยออกรายการด้วยเหรอ?"
"ใช่สิ"
"มีในทีวีไหม? ขอดูหน่อย"
ฉือเฉี่ยนกลับไปที่ห้องอาหาร เปิดคลิปไฮไลต์สดของรายการหนีตายผู้เป็นที่รักของทุกคน เล่นไปตอนหนึ่ง
เมื่อเห็นในคลิปที่เด็กเกเรต้มซุปดอกบัวหิมะ ฉือชิงเฉินก็เงียบไป
ตอนก่อนดูแค่ภาพนิ่งก็ไม่รู้สึกอะไร แต่วิดีโอนี่ผลกระทบมาเต็ม ๆ เลย
"เธอรู้ไหมว่าดอกบัวหิมะนั่นมันหายากขนาดไหน?" ฉือชิงเฉินถาม
"หา?"