ห้องน้ำเละเทะไปหมด
ทันทีที่ฉือม่อเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นกระโปรงตัวใหม่ที่เธอสวมเมื่อวานกับรองเท้าส้นสูงสองข้างที่วางระเกะระกะอยู่บนพื้น
กระเป๋าเปิดอ้า ข้าวของข้างในกระจัดกระจายไปทั่ว ส่วนโทรศัพท์มือถือก็นอนนิ่งอยู่บนพื้นแบบนั้น ฟิล์มกันรอยแตกละเอียดแล้ว....
แม้แต่ในอ่างอาบน้ำก็ยังมีน้ำที่เธอใช้แช่เมื่อคืนอยู่เต็มอ่าง
ฉือม่อกุมอกพลางถอยกรูด ก่อนจะเหยียบผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่งที่ถูกทิ้งอยู่บนพื้นเข้าเต็มเท้า
เธอหลับตาลง สูดหายใจลึก ๆ
ไม่เป็นไร ฉือม่อ ไม่เป็นไร
เธอกับกวนอี้โจวเลิกกันแล้ว
ใช่ พวกเธอเลิกกันแล้ว
ก็แค่นอนกับผู้ชายคนหนึ่ง แล้วผู้ชายคนนั้นบังเอิญเป็นซ่งหวยอวี้เท่านั้นเอง
ใช่ ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย
อีกอย่าง เธอก็กำลังจะออกจากเจียงโจวแล้ว ไม่แน่ว่าชาตินี้อาจไม่ได้เจอพวกเขาอีกเลยก็ได้
ใช่! จะไม่ได้เจอพวกเขาอีกแล้ว!
ฉือม่อปลอบใจตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ในที่สุดก็ตัดสินใจลืมตาขึ้นเพื่อเก็บข้าวของบนพื้นก่อน แต่ประตูห้องน้ำกลับเปิดออกกะทันหัน
!?
ตอนนี้บนตัวเธอมีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งที่หยิบมาจากข้างเตียงเมื่อครู่
ของซ่งหวยอวี้
ตอนวิ่งเข้าห้องน้ำเธอไม่ทันติดกระดุมด้วยซ้ำ พอประตูเปิดออกก็สะดุ้งจนรีบคว้าคอเสื้อไว้แน่น กระดุมเม็ดหนึ่งถูกดึงจนหลุดขาด ร่วงลงพื้นดังแปะ
ซ่งหวยอวี้กอดอกพิงขอบประตู เอ่ยสั้น ๆ เพียงสองคำว่า “ต้องชดใช้”
ฉือม่อขมวดคิ้วแน่น อดตะโกนใส่เขาไม่ได้ “ฉันล็อกประตูแล้วนะ! ซ่งหวยอวี้! นายเข้ามาได้ยังไง!”
“นี่บ้านฉัน ฉันจะไม่มีกุญแจได้ยังไง” เขาพูดพลางเหลือบมองฉือม่ออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเดินเข้ามาโดยไม่แยแสใคร มือหนึ่งหยิบแปรงสีฟันจากอ่างล้างหน้า อีกมือก็พูดขึ้นว่า “อีกครึ่งชั่วโมงป้าจะมาทำกับข้าว ถ้าจะอาบน้ำ...ก็ต้องรีบหน่อย”
“นายยืนอยู่ตรงนี้แล้วฉันจะอาบยังไง?!” ฉือม่อถลึงตามองเขา
ซ่งหวยอวี้ไหวไหล่ “งั้นก็ลงไปข้างล่างสิ”
บ้านหลังนี้ซ่งหวยอวี้ซื้อหลังกลับมาจากต่างประเทศ ฉือม่อเคยตามกวนอี้โจวมาที่นี่แค่ครั้งเดียว อย่าว่าแต่ไม่รู้ว่ามีกี่ห้องนอนกี่ห้องน้ำเลย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้านอยู่ถนนไหนหรือโครงการอะไร
ตอนนี้สภาพจิตใจของฉือม่อบอบบางมาก เธอไม่มีทางใส่เสื้อเชิ้ตของซ่งหวยอวี้ ซึ่งแทบจะไม่ต่างจากเปลือยทั้งตัว เดินเพ่นพ่านไปทั่วบ้านหลังนี้ได้
ใครจะไปรู้ว่าบ้านเขาติดกล้องวงจรปิดไว้หรือเปล่า!
“ไม่ได้! นายลงไปข้างล่างเลย!”
ซ่งหวยอวี้ทำเหมือนไม่ได้ยิน บีบยาสีฟันอย่างเชื่องช้า แปรงฟันอย่างเชื่องช้า ล้างหน้าอย่างเชื่องช้า...จากนั้นก็เริ่มปลดกระดุมกางเกง
!
“ซ่งหวยอวี้!”
ฉือม่อยกมือปิดตาทันที “นายจะไม่หยุดสักทีหรือไง?!”
ซ่งหวยอวี้เหลือบตามองเธอ มุมปากยกขึ้นนิด ๆ ก่อนก้าวเข้ามาสองสามก้าว แล้ววางมือทั้งสองข้างลงบนเคาน์เตอร์ขนาบตัวเธอไว้
กลิ่นมิ้นต์อบอวลไปทั่ว ไออุ่นจากร่างชายหนุ่มโอบล้อมเธอก่อนสิ่งใด
ฉือม่อรู้ว่าเขากำลังอยู่ในท่าไหน แต่เพื่อความแน่ใจ เธอจึงไม่กล้าเอามือลงทันที
เธอพยายามใช้เหตุผลคุยกับเขา
แต่เธอลืมไปว่าซ่งหวยอวี้ไม่เคยใช้เหตุผลกับใคร
สิ่งที่เขาต่างจากกวนอี้โจวมากที่สุดก็คือตั้งแต่เด็กจนโต ไม่มีใครคอยควบคุมเขาเลย
ได้ยินมาว่าพ่อแม่ของซ่งหวยอวี้หย่ากันอย่างลับ ๆ ตั้งแต่เขายังเล็ก เพียงแต่เพราะการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูล จึงไม่สะดวกประกาศออกไป ทั้งคู่ยังคงออกงานสำคัญในฐานะสามีภรรยาด้วยกัน ส่วนเวลาที่เหลือ คนหนึ่งบริหารบริษัทอยู่ในอังกฤษ อีกคนใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกามาตลอด
ฉือม่อจำได้ว่ากวนอี้โจวเคยบอกว่า เดิมทีซ่งหวยอวี้ตั้งใจจะอยู่ที่อังกฤษต่อ ไม่กลับมาอีก แต่ในฤดูร้อนเมื่อสองปีก่อน ตอนยวนซืออวี่น้องสาวของยวนซืออวี่แต่งงานและกลับมาจัดงานเลี้ยงฉลองกลับบ้านเกิด เธอโทรหาเขาติด ๆ กันยี่สิบกว่าสาย ยืนกรานจะเรียกตัวเขากลับมาให้ได้ ไม่รู้เพราะอะไร จู่ ๆ ซ่งหวยอวี้ก็ตัดสินใจว่าจะไม่กลับอังกฤษแล้ว
ฉือม่อไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงฉลองกลับบ้านเกิด ที่จริงยวนซืออวี่ก็โทรหาเธอเหมือนกัน แต่ช่วงนั้นเธอกับกวนอี้โจวทะเลาะกันอยู่ตลอด ถ้าไปก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะเจอพ่อแม่ของเขา เดิมทีความสัมพันธ์ระหว่างฉือม่อกับพ่อแม่ของกวนอี้โจวก็รักษาไว้แค่ความสุภาพแบบผิวเผิน ไม่ค่อยลงรอยกันอยู่แล้ว สู้ไม่ไปเสียยังดีกว่า
ดังนั้นจนถึงตอนนี้ฉือม่อก็ยังไม่รู้ว่าทำไมซ่งหวยอวี้ถึงเลือกอยู่ในประเทศต่อ
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระกว่าใคร
จะไปอังกฤษ ไปอเมริกา หรือจะอยู่ในประเทศต่อทั้งที่ไม่มีเหตุผลอะไร ก็ไม่มีใครควบคุมเขาได้
เพราะอย่างนั้น ทันทีที่ฉือม่อเอ่ยปาก เธอก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา
“ซ่งหวยอวี้ เราทำแบบนี้ไม่ถูกนะ ฉันรู้ว่าเมื่อวานฉันดื่มมากไปจนสมองไม่ปลอดโปร่ง ไม่ว่าจะเป็นตอนที่คุณหวังดีพาฉันกลับมา หรือฉันหน้าด้านยืนกรานจะกลับมากับคุณ...เรื่องนี้...เราปล่อยมันผ่านไปได้ไหม?”
เธอค่อย ๆ ลดมือลง มองดวงตาคู่นั้น แล้วพูดกับซ่งหวยอวี้อย่างจริงจังและเคร่งขรึม...
ใครจะคิดว่าเขาจะไม่ไว้หน้าเธอเลย ซ่งหวยอวี้ดึงมือข้างหนึ่งกลับมาวางบนเอวเธอ “ไม่ถูกตรงไหนล่ะ ลองบอกมาสิว่าตรงไหนไม่ถูก?”
ฉือม่อสูดหายใจลึก พยายามไม่สนใจท่าทางของทั้งคู่ “ไม่ถูกทุกตรง! ซ่งหวยอวี้ นายกับเขาเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกัน ต่อให้ฉันกับนายไม่นับว่าเป็นเพื่อนกัน แต่อย่างน้อยเราก็รู้จักกันมา 10 ปีแล้วใช่ไหม? ฉันไม่รู้ว่าเขาเล่าเรื่องของเราสองคนให้พวกนายฟังมากแค่ไหน แต่คุณ สวี่อี้เฉิง แล้วก็ยวนซืออวี่ พวกคุณเห็นฉันกับกวนอี้โจวค่อย ๆ เดินมาถึงวันนี้ด้วยกัน ถ้าเรื่องเมื่อคืนถูกพวกเขารู้เข้าล่ะ?!”
ซ่งหวยอวี้ยกมุมปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “งั้นเธอกลัวสวี่อี้เฉิงกับยวนซืออวี่รู้ หรือกลัวกวนอี้โจวรู้กันแน่?”
“ฉันกลัวหมดนั่นแหละ พอใจหรือยัง”
ซ่งหวยอวี้โน้มตัวเข้ามาใกล้ “อย่างนั้นหรือ แต่เมื่อคืนเธอไม่ได้พูดแบบนี้นี่...”
ฉือม่อขมวดคิ้ว เอนตัวไปด้านหลังเพื่อหลบเขา “...ฉัน ฉันพูดอะไรไป?”
ซ่งหวยอวี้ก้มหน้าลงแนบเข้ามา ลมหายใจวนเวียนอยู่ข้างหูเธอ แม้แต่น้ำเสียงก็ต่ำพร่าขึ้นอย่างไร้สาเหตุ “เธอบอกว่า...รู้สึกดี เธอบอกว่า...ชอบแบบนั้น...ฉือม่อ...เธอบอกว่าชอบฉัน...”
ขนทั่วร่างฉือม่อลุกชัน เธอได้แต่ฝืนทำใจให้สงบแล้วปฏิเสธ “ฉันเมาแล้ว คุณคงไม่เชื่อคำพูดแบบนั้นหรอกใช่ไหม?”
“ทำไมถึงไม่เชื่อล่ะ?” เสียงของเขาใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ “เธอครางเพราะขนาดนั้น...”
“พอได้แล้ว!” ฉือม่อทนไม่ไหวอีกต่อไป ผลักซ่งหวยอวี้ออกไปทันที “ฉันจะลงไปข้างล่าง! ลงไปก็ได้!”
ฉือม่อเปิดประตูห้องน้ำดังโครม แล้ววิ่งออกไปโดยไม่หันกลับมา มือกำคอเสื้อเชิ้ตไว้แน่น
ซ่งหวยอวี้หันกลับไป มองบรรยากาศคลุมเครือที่อบอวลอยู่ทั่วห้อง
เขายกมุมปากขึ้น ก่อนก้มลงเก็บกระดุมเม็ดนั้นจากพื้น