เมื่อเกาเจิ้นเห็นเชิ่นว่านชิว ร่างของเขาที่ถูกเย่เทียนยกลอยอยู่กลางอากาศก็สั่นสะท้านวูบ
“ทะ…ท่านประธานเชิ่น!?”
เขาแทบเรียกคำไม่เต็มปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ทว่าเชิ่นว่านชิวกลับแม้แต่จะเหลือบมองก็ไม่เหลือบ
ดวงตางามคู่นั้นของเชิ่นว่านชิวมุ่งอยู่ที่ตัวเย่เทียนแต่ต้น ซับซ้อนปนความรู้สึกลึกลับบางอย่าง
เย่เทียนขมวดคิ้วขึ้น คิดในใจเงียบ ๆ ว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงดื้อรั้นบนเตียง ต่อให้อยู่ลงมาก็ยังแข็งกร้าวยิ่งกว่า
เชิ่นว่านชิวเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า “มันบอกว่าไม่มีใครคุ้มครองเจ้าได้งั้นเหรอ? งั้นวันนี้ฉันอยากจะเห็นแล้วว่า ในเจียงเฉิงนี้ ผู้ชายของฉันเชิ่นว่านชิว ใครกล้าแตะเส้นผมสักเส้น!”
ผู้ชายของฉัน!
สี่คำนี้หนักแน่นดังก้อง
น้ำเสียงเย็นเยียบของเชิ่นว่านชิวแผ่ความมั่นใจอันแรงกล้าออกมา
เสียงพูดจบลง
บอดี้การ์ดชุดดำผู้เงียบงันหน้าประตูก้าวออกมาพร้อมกันทีเดียว ท่วงท่าพร้อมเพรียว ความหมายแห่งการสังหารที่แน่นและทรงพลังยิ่งกว่าแผ่ซ่านออกมา
ตัดกันอย่างชัดเจนกับบรรยากาศของพวกหนุ่มแก่รุ่นราชานอนุศิษย์ในแก๊งมังกรดำ สูงต่ำเห็นได้ทันตา
ทั้งบาร์เกาเชาจมอยู่ในความเงียบงันอันแปลกประหลาดโดยสมบูรณ์
สมองของทุกคนแทบหยุดทำงาน
ผู้ชายของเชิ่นว่านชิวงั้นเหรอ?
เชิ่นว่านชิวเป็นใคร?
นั่นคือประธานสาวสวยที่สุดไม่ใช่แค่ของเจียงเฉิง แต่ของทั้งมณฑลเจ๋อหลิน
หน้าตาก็มีหน้าตา
เงินก็มีเงิน
คือเทพีองค์เดียวในใจของชายนับไม่ถ้วน
แล้วผู้ชายหน้าตาธรรมดาตรงหน้านี่กลับเป็นผู้ชายของนาง!
หัวใจของชายนับไม่ถ้วนแตกกระจาย
โดยเฉพาะเกาเจิ้น!
ความหวาดกลัวในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความโกรธและความแค้น ถ้าไม่มีไอ้ตัวดีคนนี้ ตอนนี้คนที่เป็นผู้ชายในปากเชิ่นว่านชิวก็ควรจะเป็นเขา
เย่เทียนมองเชิ่นว่านชิวตรงหน้า อึ้งขึ้นเล็กน้อย “คุณ…หมายความว่ายังไง?”
เชิ่นว่านชิวขมวดคิ้วงามยกขึ้น “ฉันพูดไม่ชัดพออีกเหรอ? มาเป็นหลังพึ่งให้เจ้าไง อยากฆ่าก็ฆ่า ฉันจะเป็นคนเก็บกวาดท้ายให้!”
“ให้ฉันเป็นคนเก็บท้ายงั้นเหรอ? เมื่อคืนคนที่เก็บท้ายให้คุณยังไงก็คือฉันไม่ใช่เหรอ!”
พอเย่เทียนพูดจบ ใบหน้างามของเชิ่นว่านชิวก็แดงระเรื่อขึ้นทันที เธอเขกตะเกียกตะไวมองเย่เทียนแรง ๆ แล้วปรับสภาพจิตใจกลับมาเร็ว “เสียเวลาพูดพล่าม คนนี่…เจ้าจะฆ่าหรือไม่ฆ่า?”
“อยากฆ่าก็ฆ่าซะแล้ว จะให้เจ้าเก็บท้ายทำไม?”
เย่เทียนไม่รับน้ำใจเลยสักนิด
ฝ่ายเกาเจิ้นนั้นแข็งทื่อไปทั้งตัว
เขาช่างโน่นก็เป็นหัวหน้าแก๊งมังกรดำที่ชื่อกระฉ่อนเขื่องในย่านเมืองเหนือ แต่ในปากของเชิ่นว่านชิวกับเย่เทียนเหมือนมดตัวหนึ่ง
แบบที่จะฆ่าก็ฆ่าได้เมื่อไหร่ก็ได้
“งั้นเจ้าก็ฆ่าสิ!”
เชิ่นว่านชิวขมวดคิ้วงามเล็กน้อย รีบเร่ง
เย่เทียนขยี้ตา “ให้ฆ่าก็ฆ่าอย่างงั้นเหรอ แบบนั้นฉันจะเสียหน้ามาก!”
เชิ่นว่านชิวอัดอั้นใจ “งั้นก็อย่าฆ่า!”
เย่เทียนเบ้ปาก “ไม่ให้ฆ่า ฉันก็อยากจะฆ่า…”
เสียงคำยังไม่ทันจบ!
ก็ได้ยินเสียง “กร๊วม” หนึ่งครั้ง
เกาเจิ้นที่ยังงงอยู่เต็มหน้าก็จบชีวิตลงทันที
ดวงตาโตเต็ง ไม่หลับตาลงจนถึงตาย
“พี่เจิ้น!”
สมุนแก๊งมังกรดำตะโกนลั่นพร้อมกัน ตาแดงก่ำ ชูดาบในมือขึ้นเพื่อจะแก้แค้นให้เกาเจิ้น
แต่ชั่วขณะนั้นเอง เชิ่นว่านชิวแย้มริมฝีปากแดงขึ้นเบา ๆ เปล่งคำเดียวออกมา “ฆ่า!”
บอดี้การ์ดชุดดำทั้งหมดเคลื่อนไหวเด็ดขาดสะอาด
ทุกดาบคือทีเด็ด
ภายในเวลาไม่ถึงสองนาที สมุนแก๊งมังกรดำหลายร้อยคนที่อยู่ในที่นี้ก็ร่วงกองอยู่ในแอ่งเลือดทั้งหมด
กลิ่นเลือดคลุ้งคละจนน่าขยะแขยง
เหล่าหนุ่มสาวสายหาอารมณ์แปลก ๆ ที่มาเที่ยวก็หน้าซีดขาว กอดหัวนั่งยองพื้น สั่นสะท้านรุนแรง
เพราะกลัวจะถูกฆ่าปิดปาก
ทว่าเชิ่นว่านชิวก็ไม่เสียเวลาเอะอะกับพวกเขา โบกมือปัดเป่า บอดี้การ์ดชุดดำทั้งหมดถอนตัวออกไปประดุจน้ำลง
พวกหนุ่มสาวที่นั่งยองพื้นต่างตื่นตูมแย่งกันวิ่งออกไปข้างนอก
เย่เทียนลุกขึ้นยืนเตรียมจะกลับ
“เดี๋ยวก่อน!”
เชิ่นว่านชิวเอ่ยขึ้นเสียงหนึ่ง เรียกเขาเอาไว้
ฝีเท้าเย่เทียนหยุดลง หันหลังแล้วถามกลับ “ผมว่าคุณประธานเชิ่น ผมรู้ว่าตัวเองเก่งและใช้งานได้ดี แต่ก็ไม่ต้องถึงกับรุมติดแน่นขนาดนี้หรอกนะ!”
โชคดีที่ในบาร์มีแค่สองคน
กระนั้นก็ตาม หน้าของเชิ่นว่านชิวก็แดงจนอยากหาแผ่นดินแยกเอาตัวลงไปซ่อน เต็มไปด้วยความอายและความโกรธ “เงียบหน่อยนะ คนเสีย!”
“ฉันเสีย? ได้ ได้ ได้ ฉันเสียก็แล้วกัน แล้วคุณจะเลิกมายุ่งกับคนเสียอย่างผมได้ไหม!”
เย่เทียนทำท่าจะเดินออกไป
คราวนี้เชิ่นว่านชิวไม่ขวาง แต่เปล่งวาจาหนึ่งประโยค “ฉันมีวิธีจะหาตัวสือหวงเจอ อีกอย่าง ขอเสริมหน่อยว่า ทั้งเจียงเฉิงนี้ แม้แต่ทั้งหลงกว๋อ นอกจากฉันแล้วไม่มีใครหาสือหวงเจอได้!”
เย่เทียนหยุดฝีเท้า ค่อย ๆ หันกลับมา แววตาเปล่งประกายวาบ “เอ่ยเงื่อนไขของคุณมา!”
“ฉลาดดี!” เชิ่นว่านชิวชมหนึ่งครั้ง แล้วพูดต่อ “ง่ายมาก แต่งงานกับฉัน!”
“เราสองคนผิดพลาดกันมาแล้ว ตรงตามความเป็นคู่สมรส!”
“ฉันอยากได้ชื่อของความเป็นคู่สมรส!”
เย่เทียนหน้าตาเหมือนเห็นผี ตกใจร้องออกมา “คุณหมายความว่า…”
“ไปจดทะเบียนสมรส!”
เชิ่นว่านชิวพูดราวกับเป็นเรื่องเบา ๆ แต่ดูจากใบหน้างามที่แดงท่วมทับทิมแล้ว เธอไม่ได้สบายใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับตึงเครียดมาก
“ทำไม?” เย่เทียนเข้าใจจริง ๆ ว่าไม่เข้าใจ “ด้วยหุ่น หน้าตา และพื้นฐานของคุณ จะหาผู้ชายแบบไหนไม่ได้!”
เชิ่นว่านชิวหรี่ดวงตางามลงเล็กน้อย เอ่ยเสียงเย็น “คิดจะกางกางกายกลับแล้วไม่รับผิดชอบงั้นเหรอ? เมื่อคืนนั้นเป็นครั้งแรกของฉัน ฉันไม่ใช่ผู้หญิงเจ้าชู้เหลวไหล!”
เย่เทียนสูดลมหายใจลึก เอ่ยเสียงนิ่ง “ให้ผมคิดดูก่อน!”
“ได้! คิดดี ๆ แล้วพรุ่งนี้ ก่อนที่สำนักงานทะเบียนจะเลิกงาน ไปหาฉันที่ตึกว่านชิว!”
เชิ่นว่านชิวทิ้งประโยคเดียวก็ลุกขึ้นเดินจากไป
เย่เทียนเดินออกจากบาร์ตาม มองแถวรถหรูที่มุ่งหนีไปไกล เขาจมอยู่ในความคิด
สือหวงคือเบาะแสเดียวตอนนี้ในการตามหาน้องสาว
เขาไม่อยากพลาด และก็พลาดไม่ได้!
แต่จะให้แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้จริง ๆ งั้นเหรอ?
บนรถโรลส์รอยซ์ที่แล่นอย่างสม่ำเสมอ เชิ่นว่านชิวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก สั่งการว่า “บอกสำนักงานทะเบียน พรุ่งนี้ให้เตรียมพร้อมตลอด 24 ชั่วโมง!”
วางสายแล้ว ดวงตาเธอเปล่งประกายวิเศษพิเศษไม่จบสิ้น
…
ย่านเมืองเหนือ บ้านสวนแบบดั้งเดิมหลังหนึ่ง
นี่คือบ้านที่พ่อแม่ของเย่เทียนทิ้งไว้ก่อนเสียชีวิต นับแต่กลับจากแดนเหนือเขาก็อาศัยอยู่ที่นี่ ทุกมุมล้วนมีความทรงจำในวัยเด็กของเขา
แม้สวนหลังนี้จะค่อนข้างเก่า แต่ก็กว้างขวาง
ทว่าทันใดนั้น เย่เทียนที่กำลังจะเปิดประตูเหล็กก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ
ด้านในสวนเล็กดังมาด้วยเสียงสาปแช่งของผู้ชาย เสียงร้องไห้ของผู้หญิง และเสียงขอร้องของเด็ก
“เจ้าเมียจำพรรค์นี่! ให้ตายก็หานานชะมัด ไม่คิดว่าจะแอบซ่อนมาอยู่ที่นี่ เอาเงินมาคืนเร็ว ๆ พวกน้องชายยังรอผมไปดื่มอยู่!”
“ไม่มีเงิน! หลิวตงเชิง ไอ้เวรนี่! ไสหัวไปจากตรงนี้ ไปเลย ฉันไม่มีเงิน!”
“ไม่มีเงิน? ไม่มีเงินก็ออกไปขายบริการให้เถอะ ทำเงินมาให้เราใช้!”
คำพูดของชายคนนั้นเสียมนุษย์สมบัติพิสัย
แล้วเสียงร้องไห้ครวญเสียงหนึ่งเล็ก ๆ ก็ดังขึ้น
“อา๊ย! เธอ…เธอไอ้ตัวร้ายนี่ ปล่อย…ปล่อยแม่ออกมา ฉันจะตีไอ้ตัวร้ายนี่ให้ตาย!”
“ไอ้สัตว์ตัวจิ๋ว กูจะฆ่ามึง!”
“ไม่ ไม่นะ หลิวตงเชิง เธอบ้าไปแล้ว ปล่อยเก้ายุ่ยเดี๋ยวนี้…”
เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ที่ไร้ทางสู้และเต็มไปด้วยความโกรธนั้น แววตาของเย่เทียนเปล่งประกายเย็นเฉียบ แขนทั้งสองกระชับพลังขึ้นฉับพลัน
“ตูม!”