ทันใดนั้น กลิ่นฉุนของน้ำยาทาเล็บทำให้จมูกฉันคันจนจามออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
เพล้ง!
ขวดน้ำยาทาเล็บเล็กๆ ตกลงบนพื้น ราวกับกระแทกลงบนหัวใจฉันอย่างแรง
จบแล้ว!
ความรู้สึกหายนะย่างกรายมาเยือน สมองของฉันว่างเปล่า
ฟู่เสี่ยวหย่าก้มหน้าลงช้าๆ สบตากับฉัน
แววตาตกใจเพียงวาบผ่านในดวงตาของเธอ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มเหยียดหยาม
“คลานออกมา”
เธอพ่นคำสามคำออกมาอย่างเชื่องช้า
ฉันรีบคลานออกมาจากใต้เตียง ด้วยความรู้สึกผิดแบบขโมยที่ถูกจับได้ มือไม้พันกันไปหมด กำชายเสื้อไว้แน่น ใบหน้าแดงก่ำ ก้มหน้ากล่าวว่า “พี่สาว ผมขอโทษ!”
เพี้ยะ!
ฟู่เสี่ยวหย่ายกมือตบหน้าฉันอย่างแรงหนึ่งฉาด ด่าทอเป็นชุด
“นึกไม่ถึงว่าไอ้ไร้ประโยชน์อย่างแกจะเป็นโรคจิตบิดเบี้ยวชั้นยอด แอบเข้ามาแอบดูนี่ แกไม่ไปส่องกระจกดูเงาตัวเองบ้าง ดูสภาพน่าสมเพชนี้แล้ว ยังคิดจะมาตอแยกับผู้หญิงอย่างฉันอีก น่าขยะแขยงชะมัด”
“ผมแค่เข้ามาหาสมุดรูป”
ฉันยกมือกุมใบหน้าร้อนผ่าวบวมแดงข้างหนึ่ง รีบแก้ตัว
สิ่งที่ได้รับกลับมาคือฝ่ามือของฟู่เสี่ยวหย่าที่ตบลงบนใบหน้าอีกข้างอย่างดังฉาด
“เลิกแก่ตัวดีกว่า แกแอบอยู่ในห้องฉัน ก็คิดจะทำลามกอนาจารกับฉันใช่ไหม ไอ้โรคจิตขยะแขยง ไร้ยางอาย”
“ผมเปล่านะ”
“ตอนนี้ทำแล้ว”
ฟู่เสี่ยวหย่ายิ้มเยาะเย้ย คว้าถุงน่องบนพื้น ฉีกเป้าออกจากกัน เหน็บไว้บนนิ้วมืออย่างผู้ชนะ
ฉันโกรธจนตัวสั่น รู้ว่าตัวเองผิดและขลาดกลัวเกินกว่าจะเถียงต่อ
“โจวเหยียน ถ้าแกเป็นลูกผู้ชาย ก็ไสหัวออกจากบ้านไปเดี๋ยวนี้ อย่าได้กลับมาอีก ไม่อย่างนั้น ฉันจะไปเล่าเรื่องนี้ให้พ่อแกฟัง ดูซิว่าเขาจะตีแกตายหรือเปล่า”
ฟู่เสี่ยวหย่าขู่พลางหัวเราะ
คำขู่ได้ผล
ช่วงนี้ เธอกลับมาเยี่ยมบ้านบ่อย อีกทั้งเมื่อเร็วๆ นี้ ธุรกิจของพ่อฉันก็ย่ำแย่มาก
ลงทุนกับเพจเจอร์ก็เจ๊ง ลงทุนกับพีเอชเอสก็เจ๊ง อารมณ์หดหู่ โมโหไปทั่ว
ทุกครั้งที่กลับบ้าน เขาก็จะเมามายจนไร้สติ ครึ่งคุกเข่าขอโทษแม่เลี้ยงของฉัน บ่นโทษตัวเองที่ดูแลพวกเธอแม่ลูกได้ไม่ดี
ส่วนกับลูกชายแท้ๆ อย่างฉัน เขารังเกียจถึงขีดสุด อ้าปากก็ด่าเลย
ความสัมพันธ์พ่อลูกของเราแย่ลงทุกที ทั้งหมดเป็นผลงานของสวีลี่แม่เลี้ยง หลังจากเธอแต่งงานเข้ามา ก็เลิกทำงาน กลายเป็นแม่บ้านเต็มตัว
เธอว่างมาก จึงเริ่มศึกษาการทำนายโชคชะตา
ผลก็คือคำนวณออกมาว่า ดวงแปดอักขระของฉันกับพ่อไม่ถูกกัน ถึงต้องเจอแต่เรื่องร้ายๆ ไม่จบสิ้น
พ่อฉันเชื่อเรื่องนี้สนิทใจ
ถ้าฟู่เสี่ยวหย่ายืนกรานว่าฉันลวนลามเธอ ยั่วยุให้พ่อที่กำลังโมโหอยู่แล้วในตอนนี้เดือดขึ้นมาจริงๆ
ถึงไม่โดนตีตาย ก็ต้องโดนตีจนพิการ สุดท้ายก็ต้องถูกไล่ออกจากบ้านอยู่ดี
“ผมไปก็ได้!”
ฉันคลายกำปั้นที่กำแน่น หัวใจสิ้นยางอายอย่างสิ้นเชิง
“ไม่ต้องไปส่ง จำคำพี่ไว้ให้ดีนะ ไอ้หนุ่มขี้ขลาดไร้ประโยชน์อย่างแก ไม่มีทางมีผู้หญิงคนไหนมาชอบหรอก อยู่อย่างหนุ่มแก่ไปตลอดชีวิตเถอะ!”
คำพูดแบบนี้ แทงใจชะมัด!
ทั้งยังเป็นคำดูถูกเหยียดหยามที่รุนแรงที่สุดสำหรับลูกผู้ชาย
ฉันเลือกที่จะเก็บกดเงียบๆ กลับไปที่ห้องของตัวเองอย่างเงียบสงัด หยิบบัตรประชาชนกับเงินสองพันหยวนสำหรับค่ากวดวิชา แล้วออกจากบ้านไปอย่างเด็ดเดี่ยว
ฟ้ามืดแล้ว ลมพัดแรง
ฉันล่องลอยอยู่บนถนน ราวกับใบไม้ปลิวในสายลม หรือราวกับซากศพเดินได้ที่ถูกดูดวิญญาณออกไป ในใจมีแต่ความโศกเศร้า
หน้าต่างแต่ละบานริมถนนสว่างไสวขึ้น นั่นคือครอบครัวต่างๆ ที่อาจกำลังเตรียมอาหารเย็นสังสรรค์
ส่วนฉัน ไม่มีบ้านอีกต่อไปแล้ว
ฉันคิดถึงแม่ของฉัน หลังจากแยกจากกันก็ไม่เคยเจอหน้ากันอีกเลย โทรศัพท์คุยกันก็นับครั้งได้
ในใจของท่าน น่าจะยังมีที่ว่างให้ฉันสักนิดบ้างนะ!
ฉันเจอตู้โทรศัพท์ โทรหาบ้านแม่ของฉันทั้งน้ำตา เสียงดังอยู่นานก็ไม่มีใครรับ
โทรไปอีกหลายครั้ง ก็ยังไม่มีใครรับ
ฉันจำต้องเดินออกจากตู้โทรศัพท์ มองไปรอบๆ ท่ามกลางลมยามค่ำคืนอย่างหลงทาง ไม่รู้จะไปที่ไหนดี
ไร้ซึ่งจุดหมาย ฉันเดินจากถนนยาวไปยังสวนสาธารณะ จากสวนสาธารณะเข้าไปในตรอก แล้ววนกลับมาที่ถนนยาวอีกครั้ง
เกือบเที่ยงคืนแล้ว!
แสงไฟเริ่มหรี่ลง ลมยามค่ำคืนก็เริ่มหนาวขึ้น ความรู้สึกของฉันก็ยิ่งมืดมน ราวกับสิ้นหนทาง
เหนื่อยอ่อนเต็มที ในที่สุดฉันก็หาโรงแรมเล็กๆ ริมถนนที่ชื่อว่าโรงแรมเซี่ยงหยาง พักได้แล้ว
เจ้าของโรงแรมหญิงมองฉันเหมือนนักเรียนที่หลอกง่าย ค่าพักถึงกับคิดร้อยหยวน
ฉันเหนื่อยมาก!
กำเงินไว้แน่นแต่ก็ยื่นให้ไปอย่างอาวรณ์ ได้กุญแจห้องเดี่ยวมา
ตอนเปิดประตู มีการ์ดใบหนึ่งหล่นลงพื้น
ฉันก้มเก็บด้วยความสงสัย เนื้อหาในนั้นทำให้ฉันตะลึง หน้าแดงขึ้นมาอย่างร้อนผ่าว
บนนั้นพิมพ์ภาพหญิงสาวโชว์ไหล่ เนื้อหาคือ: พนักงานโรงงานสาว นักเรียนสาว แม่บ้านรับนวดถึงบ้าน
ด้านล่างสุด มีเบอร์โทรศัพท์มือถือที่พิมพ์ด้วยสีแดง
พวกเพื่อนนักเรียนเคยคุยเรื่องแบบนี้กัน ฉันเข้าใจนัยของเนื้อหาในการ์ดใบนั้น กำลังจะขว้างทิ้งไปนอกหน้าต่างด้วยความดูถูก
ทันใดนั้นก็นึกถึงคำเหยียดหยามของฟู่เสี่ยวหย่าต่อฉัน
ไร้ประโยชน์ ขี้ขลาด หนุ่มแก่ไปตลอดชีวิต!
อารมณ์ไม่ยอมจำนนอย่างหนึ่งพุ่งขึ้นมาจากใจ ระงับไว้ไม่อยู่
ฉันจะไม่เป็นหนุ่มบริสุทธิ์อีกแล้ว
ฉันจะเป็นลูกผู้ชายของจริง!
คืนนี้
ปล่อยตัวให้มัวเมาเสียเลย!
ปิดประตูเดินมาที่เตียง ฉันหยิบโทรศัพท์ในห้องขึ้นมา กดโทรออกไปยังเบอร์นั้น
มันดังและมีคนรับจริงๆ ด้วย
คนที่รับโทรศัพท์เป็นผู้ชาย พูดประโยคแรกก็ถามฉันเลยว่า จะหาคนมานวดใช่ไหม
ฉันตื่นเต้นมาก ตอบว่าใช่
เขาถามอีกว่า อยากได้แบบไหน?
ฉันอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะเลือกยังไง
เขาหัวเราะ ดูออกว่าฉันไม่มีประสบการณ์ พูดด้วยท่าทางลึกลับ
“น้องเอ๊ย พี่จัดให้ดีๆ สักคนนะ แปดร้อย แต่บริการได้แค่หนึ่งชั่วโมง ค้างคืนไม่ได้ ราคานี้ขาดไม่ได้...”
แปดร้อยหยวนสำหรับฉัน มันเป็นเงินมหาศาล
แต่เพื่อที่จะไม่เป็นหนุ่มบริสุทธิ์ ฉันจึงกัดฟันตกลง บอกชื่อโรงแรมกับเบอร์ห้องไป
วางสาย ใจฉันเต้นระทึกเหมือนกลอง ตื่นเต้นเกินกว่าครั้งไหนๆ
เด็กสิบแปดอย่างฉันกำลังจะได้เจอกับครั้งแรกที่สำคัญที่สุดในชีวิต
ฉันที่ไม่เคยแม้แต่จะจับมือกับหญิงสาวมาก่อน กำลังจะได้เผชิญกับผู้หญิงตัวจริงต่อหน้า
เธอจะมอบประสบการณ์แบบไหนให้กับฉัน?
ฉันไปอาบน้ำ แปรงฟันด้วยซ้ำ
ไม่ได้กินข้าวแต่ไม่หิว เดินมาครึ่งคืน ตอนนี้ก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเลย
สมองฉันยังอยู่ภาวะตื่นเต้นตลอดเวลา เดินไปมาไม่หยุดในห้อง รอคอยให้วินาทีนี้มาถึง แต่ก็กลัวการมาถึงของมันไปพร้อมๆ กัน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปเปิดประตู เห็นเด็กสาวที่สวมหน้ากากอนามัยคนหนึ่ง
เธอใส่ถุงน่องสีดำกับรองเท้าส้นสูง หุ่นออกจะเกินจริงไปหน่อย ดวงตากลมโตคู่นั้นที่เผยออกมาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ประหนึ่งเห็นปีศาจ
สายตาฉันกวาดไปทั่วร่างของเธอ แล้วหยุดอยู่ที่ดวงตาทั้งคู่ของเธอ รวมถึงหน้าผากที่ผุดผ่องนั้นด้วย
ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต สมองฉันตื้อไปชั่วขณะ ร่างกายแข็งค้างอยู่กับที่
แม้ว่าเด็กสาวจะสวมหน้ากากอนามัย ฉันก็ยังจำได้ว่าเธอคือใคร
ฟู่เสี่ยวหย่า!
“ทำไม...ถึงเป็นเธอ เธอเองเหรอ?”
ฉันตื่นเต้นจนพูดตะกุกตะกัก เหงื่อซึมออกมาที่ฝ่ามือ
ฟู่เสี่ยวหย่าตื่นเต้นกว่าฉันอีก มองซ้ายมองขวาที่ทางเดิน กระทืบเท้า แล้วชนตัวฉันกระแทกเข้าไปในห้อง ก่อนจะใช้ส้นเท้างับปิดประตู
ดึงหน้ากากลง ใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความเดือดดาลของฟู่เสี่ยวหย่าแดงก่ำ
เธอดึงคอเสื้อฉันไว้แล้วด่าทันที
“โจวเหยียน ไอ้ไร้ประโยชน์ดีแต่เรื่อง ตอนอยู่บ้านทำเป็นซื่อๆ แต่จริงๆ แล้วเจ้าเล่ห์เต็มตัว เพิ่งออกจากบ้านก็หาผู้หญิง! ไร้ยางอาย เป็นสัตว์เดรัจฉานชัดๆ!”
ฉันอับอายจนหาที่หลบหน้าไม่ได้ในทันที ชะเง้อคอเถียง
“ผมเปล่านะ คุณต้องเข้าใจผิดแน่”
“เข้าใจผิดบ้าอะไร ดูนี่ นี่คือหลักฐาน”
ฟู่เสี่ยวหย่าผลักฉันนั่งลงบนเตียงอย่างแรง หยิบการ์ดที่อยู่บนหัวเตียงขึ้นมา คั่นไว้ระหว่างสองนิ้ว พูดยโสว่า “จับได้คาหนังคาเขา ยังจะเถียงอีก? ไอ้บัดซบต่ำทรามจริงๆ หาแฟนไม่ได้ ก็เลยต้องหา...”
เธอก็ไม่พูดต่อแล้ว ถอยหลังไปสองก้าวอย่างตึงเครียด
ในที่สุดฉันก็ตั้งสติได้ แล้วก็หัวเราะออกมาในที่สุด
“พี่สาว ผมมาหาผู้หญิงที่โรงแรมนี่ แล้วพี่มาได้ยังไง?”