เฉิงเหยาจินเป็นคนแรกที่วิ่งไปที่ริมแม่น้ำ นั่งยองๆ ตักน้ำขึ้นมาล้างหน้า ความเย็นทำให้เขาสะท้านจนตัวสั่น แต่ก็ร้องบอกว่าสบายใจ
จางซุนอูจี้เดินไปใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำประคบหน้าผาก ฝางเสวียนหลิงหาหินก้อนหนึ่งนั่งพักขา ส่วนหวีฉีกงยืนอยู่ไม่ไกลทำหน้าที่เฝ้าระวัง
หลี่ซื่อหมินเดินไปใต้ต้นหลิวใหญ่ริมแม่น้ำ ก้มตัวลงนั่งยองๆ ตักน้ำเตรียมจะดื่มสองอึก
เดินมาทั้งเช้า คอแห้งผากเหมือนมีก้อนถ่านติดอยู่ ทุกครั้งที่หายใจก็ร้อนจนเจ็บ
เขายกน้ำขึ้นมาถึงริมฝีปาก ก็ได้ยินเสียงอู้อี้จากต้นน้ำ
"ตูม"
เสียงเบามาก เหมือนมีอะไรบางอย่างตกลงไปในน้ำ
หลี่ซื่อหมินวางน้ำในมือ มองไปยังต้นน้ำ
แม่น้ำโค้งไปข้างหน้า ตรงโค้งนั้นมีต้นกกขึ้นหนาแน่นเป็นพิเศษ ใบหญ้าสูงจนมิดคนได้ทั้งตัว
ในช่องว่างของต้นกกนั้น มีสิ่งสีขาวโผล่ออกมาให้เห็นรางๆ
ครึ่งซีก กลมๆ โผล่พ้นใบหญ้าออกมา กำลังขยับเบาๆ
หลี่ซื่อหมินหรี่ตามองอย่างเพ่งพิศ
นั่นคือ... ก้นขาวๆ ครึ่งซีก!
หลี่ซื่อหมินจ้องก้นครึ่งซีกนั้นอยู่นานสามลมหายใจ
แล้วเขาก็มองลงไปที่ผิวน้ำตรงหน้า
เศษเล็กเศษน้อยลอยจากต้นน้ำลงมาช้าๆ ผ่านมือเขา ลอยไปทางปลายน้ำเรื่อยๆ
มีคนถ่ายอุจจาระในแม่น้ำต้นน้ำของเขา!
สีหน้าหลี่ซื่อหมินเปลี่ยนไปในพริบตา
เขาลุกขึ้นยืนทันที ขมับเต้นตุบๆ นิ้วมือสั่นเทา
เขาชี้ไปที่กอต้นกกต้นน้ำ
"เฉิงเหยาจิน! หวีฉีกง!"
เฉิงเหยาจินเพิ่งล้างหน้าเสร็จ กำลังนั่งอยู่ริมแม่น้ำสะบัดน้ำจากมือ ตกใจกับเสียงตะโกนนั้นจนเกือบพลัดตกแม่น้ำ
"ต้นน้ำ! มีคนอยู่ในกอหญ้า! จับตัวมาให้ข้า!"
เฉิงเหยาจินและหวีฉีกงไม่พูดพล่ามทำอะไร ย่ำน้ำพุ่งขึ้นไปต้นน้ำทันที
ในกอต้นกกต้นน้ำนั้น หลินเซียวกำลังนั่งยองๆ อยู่
เขาไม่รู้เลยว่าปลายน้ำมีคน
ต้นกกพวกนี้สูงและหนาแน่น ห่อหุ้มตัวเขามิดชิด เขานั่งอยู่ข้างในรู้สึกว่าชาตินี้ไม่เคยหาที่หลบซ่อนได้มิดชิดขนาดนี้มาก่อน
ลมเดือนกรกฎาพัดต้นกกไหวเสียดสีกัน เสียงจักจั่นดังอื้ออึงไปทั่ว น้ำไหลเย็นๆ ผ่านเท้า สบายจนเขาอยากจะหลับตาค่อมที่นี่เลยทีเดียว
มือเขาถือกระดูกไก่ที่กัดจนสะอาดเอี่ยม ไม่เหลือแม้แต่เส้นใยเนื้อ
เขานั่งยองๆ เอากระดูกเข้าปากดูดไปมา เก็บกลิ่นหอมมันสุดท้าย ตาหยีอย่างมีความสุข
"ถึงฉางอานแล้ว หาเจอหลี่ซื่อหมิน ให้เขาหาข้าวผัดเนื้อให้ข้าถูกใจสักจานก่อน"
เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงอู้อี้เพราะมีกระดูกติดปากอยู่
"ชิ้นใหญ่ๆ เนื้อมันสลับกัน เคี่ยวจนเปื่อย ราดน้ำเกรวี่ลงบนข้าว..."
เขากำลังคิดวางแผนอย่างมีความสุข ไม่รู้เลยว่ามีละอองน้ำสองสายกำลังพุ่งเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็วจากด้านหลัง
ต้นกกด้านหลังเขาขยับเบาๆ มือใหญ่สองข้างดันใบหญ้าออกมา
หลินเซียวก้มลงดูดกระดูกไก่อีกที ริมฝีปากมันเป็นมัน
วินาทีถัดมา มือใหญ่สองข้างกดลงบนไหล่เขา กดเขาคว่ำหน้าลงกับพื้น
"โอ้โห! ผีน้ำหรือเปล่า!"
หลินเซียวตกใจจนอุจจาระหดหมด หันคอไปอย่างยากลำบาก เห็นหน้าใหญ่หยาบกร้านสองหน้า
หน้าหนึ่งดำเหมือนก้นหม้อ อีกหน้าหนึ่งเนื้อเฟ้อเป็นชั้นๆ ตาโตเหมือนกระดิ่งทองเหลืองจ้องเขาเขม็ง
หลินเซียวกระพริบตาสองที ยังมีกระดูกไก่ติดปากอยู่
เฉิงเหยาจินก้มมองก้นขาวๆ ที่ยังโผล่ครึ่งซีกของเขา แล้วมองกระดูกไก่ที่เขาดูดอยู่ในปาก มุมปากกระตุกเล็กน้อย
"เจ้า ออกมา"
หวีฉีกงไม่พูดพล่าม มือใหญ่สองข้างจับแขนหลินเซียวไว้ทั้งสองข้าง ดึงตัวเขาออกจากกอหญ้าโดยตรง
หลินเซียวทั้งตัวลอยอยู่ในอากาศ ขาสองข้างถีบไปมา กางเกงยังห้อยอยู่ที่เข่า ลมหนาวพัดจากด้านล่างขึ้นมา เขาร้องโหยหวนเสียงแหลม
"พี่ใหญ่! พี่ใหญ่ฟังข้าอธิบายก่อน! ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าแม่น้ำสายนี้เป็นของพวกท่าน!"
หวีฉีกงวางเขาลงบนพื้นโคลนริมแม่น้ำโดยไม่แสดงสีหน้า
เฉิงเหยาจินใช้มือข้างหนึ่งกดท้ายทอยเขา กดหน้าคว่ำลงไปในโคลน
"หุบปาก อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ยังกล้าเอะอะ"
"อึ๊ก!"
หลินเซียวโดนโคลนเปียกที่ปนรากหญ้าเข้าปาก กระแอมไอจนสำลัก
เขาดิ้นเงยหน้าขึ้นคายโคลนออก แล้วเหลือบตามองไปทางปลายน้ำ
ปลายน้ำมีคนยืนอยู่หลายคน
ชายชุดคลุมสีน้ำตาลเทาคนหนึ่ง ชายชุดยาวสีครามถือพับพับคนหนึ่ง และชายวัยกลางคนสวมชุดคลุมคอกลมสีขาวนวล สวมหมวกสานคนหนึ่ง
ชายคนนั้นยืนอยู่ใต้ต้นหลิวใหญ่ริมแม่น้ำ ห่างออกไปพอสมควร มองไม่ชัดใบหน้า
ชายคนนั้นก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยกมือถอดหมวกสานออก
อายุประมาณสามสิบเศษ ใบหน้าคมคาย เคราสั้นใต้คางตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ
ใต้คิ้วเข้มมีดวงตาลึกและเฉียบแหลม จ้องมองเขาอยู่ตอนนี้
หลี่ซื่อหมินจ้องเสื้อเชิ้ตตัวนั้นอยู่นาน
เสื้อผ้านั่นแปลกจริงๆ สั้นผิดปกติ ไม่มีคอเสื้อหรือตะเข็บแบบใดๆ เป็นผ้าทั้งผืนที่สวมใส่บนตัว
เนื้อผ้าก็แปลก ลวดลายและความวาววับแบบนั้นเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
เขากวาดสายตากลับไปที่ใบหน้าโคลนเลอะจนจำลักษณะไม่ได้ของหลินเซียว มองหน้าแล้วมองเสื้อผ้า มองเสื้อผ้าแล้วมองหน้า ตรวจสอบไปมาอยู่หลายรอบ
เฉิงเหยาจินยังกดหัวหลินเซียวอยู่
หลินเซียวหน้ากับพื้น ถูกบังคับให้อยู่ในมุมมองแหงนหน้านี้ คอเมื่อยไปหมด
เขาอดไม่ได้เอ่ยปาก
"คือ... ท่านช่วยให้พี่ใหญ่คนนี้ปล่อยข้าก่อนได้ไหม? กางเกงยังไม่ทัน..."
หลี่ซื่อหมินเอ่ยปาก เสียงมีความตึงเครียดเล็กน้อยที่ยากจะสังเกตเห็น
"เจ้า มาจากไหน?"
หลินเซียวตะลึงไปครู่หนึ่ง
เขาหยีตามองคนผู้นั้นท่ามกลางแสงย้อน เขามองเข็มขัดหนังสีเรียบที่คาดเอว มีหัวเข็มขัดหยกแกะลายมังกร มองรองเท้าปักลายเมฆสีทองเข้ม มองท่าทางประจบประแจงของชายฉกรรจ์ข้างหลังที่มีต่อเขาอย่างไม่ปิดบัง
ทันใดนั้น ในหัวก็ดังอื้อ!
คนผู้นี้คือฮ่องเต้
คนผู้นี้คือหลี่ซื่อหมิน!
หลินเซียวมองตาหลี่ซื่อหมิน แล้วเอ่ยปากลองเชิง
"ท่านคิดว่าข้ามาจากไหน?"
ดวงตาหลี่ซื่อหมินหรี่ลงทันที
เขาจ้องหลินเซียวอยู่นาน
ผ่านไปประมาณสี่ห้าลมหายใจ เขาจึงค่อยๆ เอ่ยปากด้วยเสียงเบาจนแทบมีเพียงสองคนที่ได้ยิน
"หนึ่งพันสี่ร้อยปีข้างหน้า?"
หลินเซียวเบิกตากว้าง
"ท่านรู้ได้อย่างไร!"
พอพูดออกไปเขาก็รู้สึกเสียใจทันที
ปากเร็วเกินไป เป็นปฏิกิริยาสะท้อนโดยสมบูรณ์
สีหน้าหลี่ซื่อหมินเปลี่ยนไปในชั่วขณะนั้น
เขาค่อยๆ ยืนขึ้น ก้มมองใบหน้าที่เปื้อนโคลนของหลินเซียวและขากางเกงที่ยังเปียกน้ำอยู่ แล้วมอง "เศษสวะ" ที่ยังไม่ลอยไปไกลในแม่น้ำ จากนั้นหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ
บรรพบุรุษกล่าวไว้
แต่งตัวประหลาด
พูดจาไม่เป็นเรื่อง
เจอกันครั้งแรก อาจไม่ค่อยเหมาะแก่การปรากฏกาย
ไม่ค่อยเหมาะแก่การปรากฏกาย
สี่คำที่บรรพบุรุษใช้ ช่างประณีตยิ่งนัก
ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งยองๆ ถ่ายอุจจาระที่ต้นน้ำ ก้นโผล่ครึ่งซีก มือถือกระดูกไก่ดูดปาก หน้าเปื้อนโคลน กางเกงยังไม่ทันใส่
นี่ไม่ใช่แค่ไม่เหมาะแก่การปรากฏกาย แต่เป็นไม่เหมาะอย่างยิ่ง บวกกับไม่เหมาะมากๆ บวกกับแบบที่ข้าอยากจะโยนเขากลับลงแม่น้ำนั้นเลยทีเดียว