[ติ๊ง! จุดรับระบบรวยทันใจ]
หลินเซียวถูกปลุกด้วยเสียงนกร้อง
ไม่ใช่สิ พูดให้ถูกคือ ถูกขี้นกตกลงใส่จนต้องตื่น
“บัดซบ!”
เขาลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว ยื่นมือไปเช็ดหน้าโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วแตะถูกบางอย่างอุ่นๆ เหนียวหนืด
กลิ่นเหม็นโชยเข้าจมูก เขากระโดดลุกจากพื้นทันที
“ไอ้พวกไร้ยางอาย โยนของลงมาจากฟากฟ้า!”
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็ชะงัก
เบื้องบนคือท้องฟ้า
ท้องฟ้ากว้างใหญ่ สีฟ้าสดใสจนไม่น่าเป็นไปได้
บนฟ้าไม่มีเพดาน ไม่มีหลอดไฟนีออนในออฟฟิศ ไม่มีหมอกควันนอกหน้าต่างชั้น 22
มีเพียงเมฆขาวลอยละลิ่วอย่างเชื่องช้า และนกสองตัวกำลังบินหนีไป หนึ่งในนั้นก้นยังหันเข้าหาเขา ราวกับกำลังบอกว่า ใช่ ข้าเองแหละที่ทำ
หลินเซียวค่อยๆ ก้มหน้ามอง
เขานอนอยู่บนทุ่งหญ้า
หญ้าเป็นหญ้าจริงๆ ไม่ใช่ต้นไม้พลาสติกในห้องน้ำบริษัท
ปลายหญ้ายังมีน้ำค้างเกาะอยู่ ชื้นเปียกกางเกงยีนส์ของเขา
ไกลออกไปมีแม่น้ำสายหนึ่ง น้ำใสจนมองเห็นปลาว่ายอยู่ก้นแม่น้ำ
ไกลออกไปอีก เป็นเนินเขาลูกแล้วลูกเล่า ทึบไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ที่เรียกชื่อไม่ถูก
ในอากาศมีกลิ่นดินและกลิ่นหญ้าปะปนกัน สดชื่นจนทำให้เขารู้สึกมึนหัวเล็กน้อย
เขาก้มมองตัวเอง
เสื้อยืดสีขาวยี่ห้อที่เขาจำได้ เปื้อนยางหญ้าแลของเหลวปริศนา
กางเกงยีนส์ขาดที่เข่าซ้ายเป็นรู
รองเท้าผ้าใบสีดำหนึ่งคู่ เชือกรองเท้าหลุด พื้นรองเท้าขวาติดโคลนก้อนใหญ่
“……ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?”
เขาพยายามนึกย้อนหลัง
เมื่อวานเขาทำงานล่วงเวลาที่บริษัท
เขาทำงานจนตีสอง สั่งหม้อไฟเย็นฉ่ำทานตอนดึก กินเสร็จรู้สึกไม่สบายท้อง เลยเข้าห้องน้ำย่อตัวอยู่พักหนึ่ง
แล้วยังไงต่อ?
ต่อจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก
ความทรงจำหยุดลงที่ประตูห้องน้ำปิดลง
หลินเซียวยืนอยู่บนทุ่งหญ้าเป็นเวลาสามนาทีเต็ม สมองแล่นเร็วแทบระเบิด
ถูกลักพาตัว?
ถูกไล่ออกแล้วจับไปทิ้งนอกเมือง?
เมาจนขาดสติ?
หรือว่า……เจอผี?
เขาหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมา
หน้าจอแตก
แตกได้งดงามเหลือเกิน เหมือนดอกไม้ไฟ
เขาลองกดปุ่มเปิดเครื่อง หน้าจอสว่างขึ้น
แบตเตอรี่เหลือ 28%
เวลาปัจจุบันคือ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2026 เวลา 9:47 น.
เขาอยากโทรออก แต่ไม่มีสัญญาณ
เขากดเปิดวีแชต ข้อความส่งไม่ออก
เปิดแผนที่ ระบุตำแหน่งหมุนไปหมุนมา สุดท้ายก็ขึ้นว่าไม่สามารถระบุตำแหน่งได้
เปิดกล้อง ถ่ายรูปตัวเองหนึ่งใบ
ในกล้อง ชายคนหนึ่งหน้าซีดเซียว ยังมีคราบขี้นกจับอยู่บนหน้า
“ให้ตายสิ”
เขานั่งยองๆ ลง ล้างหน้าด้วยน้ำในแม่น้ำ
ล้างหน้าเสร็จ เขาจ้องเงาสะท้อนในแม่น้ำนิ่ง
เงาสะท้อนของตัวเองดูปกติดี ไม่มีอะไรเปลี่ยน มีแต่ท่าทางที่ดูซอมซ่อ
แต่รอบข้างทุกอย่างผิดปกติไปหมด
เขาเดินเลียบแม่น้ำอยู่ประมาณยี่สิบนาที หวังจะเจอคนถามทาง แต่กลับไม่เจอใครเลย มีแต่กระต่ายป่าสามตัว
บริเวณนี้ดูเหมือน……ยุคโบราณ?
หลินเซียวนึกถึงความคิดเหลวไหลอย่างหนึ่งขึ้นมา
เขารีบเก็บความคิดนั้นลงไปทันที
เป็นไปไม่ได้
เรื่องข้ามเวลาที่เป็นพล็อตนิยายตลาดๆ แบบนี้ จะไปเกิดขึ้นกับเขาได้ยังไง?
เขาก็ไม่ใช่เด็กจบใหม่ที่จะยังเชื่อว่าตัวเองถูกโชคชะตาโปรดปราน
เขากลับไปที่ทุ่งหญ้าที่ตื่นขึ้นมา ตั้งใจจะทบทวนความคิดทั้งหมดอีกครั้ง
ระหว่างที่นั่งลง โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นขึ้นมากะทันหัน
“ติ๊ง”
บนหน้าจอมีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา
[ระบบโหลดเสร็จสิ้น โฮสต์หลินเซียว ยืนยันตัวตนแล้ว ยินดีต้อนรับสู่ยุคเจิ้นกวนแห่งราชวงศ์ถัง]
หลินเซียวมองข้อความนั้นอยู่นานห้าวินาที
แล้วเขาก็พลิกโทรศัพท์ดูด้านหลัง ว่ามีสติกเกอร์ตลกๆ แปะอยู่หรือเปล่า
ไม่มี
เขาลองปิดเครื่องแล้วเปิดใหม่อีกครั้ง
พอเปิดขึ้นมา ข้อความนั้นยังอยู่ และข้างใต้มีข้อความเล็กๆ เพิ่มขึ้นมาอีกบรรทัด
[ระบบนี้มีจุดประสงค์เพื่อให้บริการพื้นฐานการดำรงชีวิตแก่ผู้ข้ามเวลา
ทุกวันที่ 1 ของเดือน จะมีโอกาสจัดซื้อสินค้าหนึ่งครั้ง แหล่งสินค้ามาจากโลกเดิมของโฮสต์
การจัดซื้อต้องชำระเป็นทองคำที่มีมูลค่าเทียบเท่า รายละเอียดเพิ่มเติมกดลิงก์ด้านล่าง]
ด้านล่างมีปุ่มสีฟ้าจริงๆ ด้วย เขียนว่า “ดูรายละเอียด”
หลินเซียวมือสั่นกดเข้าไป
หน้าเปลี่ยนไป อินเทอร์เฟซแบบมินิมอลปรากฏขึ้น
ตรงกลางมีนาฬิกานับถอยหลังขนาดใหญ่ แสดงข้อความ “เวลารอคอยก่อนรีเฟรชครั้งถัดไป: 29 วัน 14 ชั่วโมง 32 นาที”
ข้างใต้นาฬิกานับถอยหลังมีไอคอนรถเข็นสีเทา กดเข้าไปมีข้อความแจ้งว่า “ยังไม่มีสินค้าที่ใช้ได้ กรุณารอคอยการรีเฟรชด้วยความอดทน”
เลื่อนลงไปอีก มีแบนเนอร์ “กล่องของขวัญสำหรับมือใหม่”
หลินเซียวเปิดดู
บนหน้าจอมีพลุดอกไม้ไฟพิกเซลระเบิดออกมา แล้วก็มีกล่องข้อความเด้งขึ้น
[ยินดีด้วย! คุณได้รับกล่องของขวัญมือใหม่: ทิชชู่ยี่ห้อชิงเฟิงหนึ่งห่อ (200 แผ่น) กระดาษชำระยี่ห้อซินซินเซียงอินหนึ่งม้วน พร้อมแนบคู่มือเอาตัวรอดสำหรับผู้ข้ามเวลาฉบับอิเล็กทรอนิกส์ (บันทึกไว้ในโทรศัพท์แล้ว)
ขอให้ท่านใช้ชีวิตในราชวงศ์ถังอย่างมีความสุข!]
หลินเซียว:“……”
เขานั่งยองๆ อยู่กับพื้น มือทั้งสองกอดโทรศัพท์ หน้าผากแนบกับหน้าจอ แล้วส่งเสียงครางออกมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ
“เจ้าล้อข้าเล่นแน่ๆ”
เขาลองหาฝ่ายบริการลูกค้า ไม่มี
ลองถอนระบบออก หาทางเข้าไม่เจอ
ลองปิดเครื่องแล้วเปิดใหม่สิบครั้ง ข้อความพวกนั้นก็ยังวางอยู่บนหน้าจออย่างเงียบสงบตลอด
เขารู้เรื่องสามอย่างชัดเจน
หนึ่ง เขาข้ามเวลาแล้ว
ข้ามมาอยู่ในราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ถังของหลี่ซื่อหมิน
สอง เขามีระบบ
แต่ระบบนี้เป็นระบบไร้ประโยชน์ แต่ละเดือนซื้อได้แค่ของอย่างเดียว แล้วยังต้องจ่ายเงินเอง เป็นทองคำ
สาม ตอนนี้เขาตัวเปล่า ไม่มีบัตรประชาชน ไม่มีคนรู้จัก ไม่มีที่อยู่ สิ่งมีค่าเพียงอย่างเดียวบนตัวคือโทรศัพท์หน้าจอแตกเครื่องนี้ ซึ่งแบตเตอรี่เหลือแค่ 28%
อ้อ ไม่ใช่สิ ยังมีทิชชู่หนึ่งห่อกับกระดาษชำระหนึ่งม้วน
หลินเซียวนั่งอยู่บนทุ่งหญ้า มองแม่น้ำใสสะอาดสายนั้น มองภูเขาที่ทอดยาวไกล มองท้องฟ้าสีครามที่ไร้ยางอายเบื้องบน เงียบอยู่นานมาก
ท้องฟ้า: เจ้าต่างหากที่ไร้ยางอาย!
แล้วเขาก็ลุกขึ้น เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ตบเศษหญ้าที่ติดกางเกงออก
“เอาเถอะ”
เขาหายใจเข้าลึกๆ
“มาแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้
ฉันทำงานบริษัทใหญ่มาห้าปี เจอเจ้านายกดดัน เพื่อนร่วมงานผลักงานใส่ ลูกค้าแก้แบบไม่หยุด อะไรเลวร้ายที่ไม่เคยเจอ? ราชวงศ์ถังแค่นี้จะสาหัสไปกว่าโลกอินเทอร์เน็ตได้ยังไง?”
เขาก้าวเท้าเดินไปทางถนนดินสีเหลืองที่เห็นลางๆ อยู่ไกลออกไป
“อย่างแรก ต้องหาคนถามทางก่อน ดีที่สุดเป็นคนพูดง่ายๆ อย่าเพิ่งเจอหน้าก็จะฆ่าจะฟัน
อย่างที่สอง ต้องหาทางหาอะไรกิน แล้วก็……”
เขาคิด
“แล้วก็หาทางไปฉางอาน หาหลี่ซื่อหมิน เปิดเผยตรงๆ เลย
ข้าไม่เชื่อหรอก ว่าคนจากอนาคตที่มีชีวิตยืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาจะไม่สนใจ”
เขาเดินเร็วมาก เท้าเหยียบหญ้าที่เปียกน้ำค้าง เกิดเสียงดังฉับๆ
แสงแดดส่องลงบนหลัง อบอุ่นจนง่วงนอน
เขาเดินไปพลางคิดไปพลาง
เจอหลี่ซื่อหมินแล้วจะพูดว่าอะไรดี?
ประโยคแรกจะพูดว่า “ฝ่าบาท ท่านดี ข้าพเจ้าข้ามเวลามาจากหนึ่งพันสี่ร้อยปีต่อมา” หรือ “ฝ่าบาท ข้าพเจ้ามีโปรเจกต์อยากคุยกับท่าน” ดี?
ควรโชว์ของบ้างไหม?
เช่น หยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดไฟฉาย?
ไม่ได้ ถ้าทำแบบนั้นอาจถูกจับเป็นปีศาจแล้วเผาทิ้ง
เขาคิดเพลินจนเกินไป ไม่ทันสังเกตเห็นหินนูนก้อนหนึ่งข้างใต้
เท้าซ้ายสะดุดเข้า ร่างทั้งตัวพุ่งไปข้างหน้า หน้าคะมำลงไปในกอหญ้า