“ผมถามเป็นครั้งสุดท้ายนะ คุณไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหม? แค่รับพนักงานหนึ่งคน คุณก็จะให้เงินผมวันละสิบหยวนต่อคนงั้นเหรอ?”
“หมายความว่าเดือนหนึ่งมีสามสิบวัน คนหนึ่งคุณให้ผมได้สามร้อยหยวนงั้นสิ?”
“เงินแค่นี้ยังไม่พอจ่ายเงินเดือนพนักงานเลย ผมจ้างคนมาแล้ว ยังต้องออกไปทำงานหาเลี้ยงพนักงานอีกหรือไง?”
ชายหนุ่มคนหนึ่งผมสีเหลืองอ่อน หน้าม้าปัดเฉียงปิดใบหน้าไปกว่าครึ่ง กำลังนั่งหมดสภาพอยู่บนขั้นบันไดหน้าหอพัก สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม พลางพูดกับอากาศ
เดิมทีกู้ชวนเป็นมนุษย์เงินเดือนที่เพิ่งทำงานได้ไม่นาน ครั้งหนึ่งผู้จัดการบังคับให้เขาโต้รุ่งทำงานล่วงเวลาติดกันสามคืนเพราะโปรเจกต์หนึ่ง สุดท้ายเขาก็หัวใจวายตายกะทันหัน
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ในโลกตรงหน้านี้แล้ว ที่นี่น่าจะเป็นโลกคู่ขนานอะไรทำนองนั้น แต่ก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว
เทคโนโลยีของที่นี่ล้าหลังมาก ระดับประมาณช่วงต้นทศวรรษ 2000 ของโลกสีน้ำเงิน
ตามความทรงจำของเขา เมื่อเดือนที่แล้วไป๋ตู้เพิ่งเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์เวสต์ดัก ราคาหุ้นพุ่งขึ้น 354% ในวันแรก
แม้เขาจะไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับยุคสมัยนี้ แต่เขาเรียนด้านอินเทอร์เน็ต เหตุการณ์สำคัญที่ส่งผลต่อการพัฒนาอินเทอร์เน็ตเหล่านี้ เขารู้ดีทุกเรื่อง
เขารู้แล้วว่าตัวเองเกิดใหม่ในปีไหน
ปี 2005!
ในโลกเดิม เวลานี้กู้ชวนเพิ่งเกิด แต่ในโลกนี้เขาเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว
และยังเป็นนักศึกษาปีสี่ด้วย!
เส้นเวลาอาจคลาดเคลื่อนไปบ้าง แต่พัฒนาการด้านอื่น ๆ ของที่นี่เหมือนกับช่วงต้นทศวรรษ 2000 ของโลกสีน้ำเงินทุกอย่าง
ระบบพิเศษของเขาก็ติดตามมาด้วย!
แต่ตอนที่เขาคิดว่าตัวเองจะใช้ระบบทะยานขึ้นฟ้าในโลกต่างมิติแห่งนี้ แล้วนั่งรับผลประโยชน์สบาย ๆ เขากลับพบเงื่อนไขสุดชวนปวดหัวของระบบเข้า
วันละสิบหยวนต่อคนงั้นเหรอ?
กู้ชวนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองแผงแสงตรงหน้าที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น ภายในแผงแสงมีหุ่นยนต์การ์ตูนตัวหนึ่งปรากฏขึ้น ลำตัวเป็นรูปสี่เหลี่ยม ส่วนแขนขามีเพียงเส้นไม่กี่เส้น
หุ่นยนต์ยกแขนที่ประกอบขึ้นจากเส้นมาค้ำเอว เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นในหัวของกู้ชวน
【โฮสต์โปรดทราบ ระบบนี้คือ “ระบบสร้างธุรกิจเลี้ยงชีพ” ไม่ใช่ระบบที่จะให้คุณนั่งรับผลประโยชน์เฉย ๆ พนักงานที่รับเข้ามาต้องลงแรงหรือสร้างคุณประโยชน์จริง มิฉะนั้นจะไม่นับเป็นพนักงาน หากคุณไม่ตั้งใจทำธุรกิจ คุณก็จะไม่ได้อะไรเลย!】
กู้ชวนเบ้ปาก “พูดอย่างกับตอนนี้ฉันได้อะไรอยู่แล้วงั้นแหละ ฉันจะไปสนเงินสิบหยวนของนายทำไม? ไม่งั้นนายไปหาโฮสต์คนอื่นเถอะ! วันละสิบหยวนต่อคน ต่อให้เป็นหมาก็ไม่ทำหรอก!”
ติ๊ง! กำลังยกเลิกการผูกระบบ... จบบริบูรณ์!
แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ ล้อเล่นน่ะ
【ระบบจะมอบเงินทุนเริ่มต้นสำหรับทำธุรกิจจำนวนห้าแสนหยวนให้โฮสต์ (หมายเหตุ: เงินทุนนี้ใช้เพื่อทำธุรกิจเท่านั้น) โฮสต์ยืนยันที่จะยกเลิกการผูกระบบหรือไม่? ระบบนี้ใช้การผูกระบบโดยสมัครใจ】
กู้ชวนดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที “ทำ! ใครบอกว่าไม่ทำ? หมายังไม่ทำ แต่ฉันทำ! ทำธุรกิจ! ต้องทำธุรกิจ! ชาตินี้ถ้าฉันยังไปสมัครงานอีก ฉันเป็นหมาเลย!
ล้มจากวงการอินเทอร์เน็ต ก็ต้องลุกขึ้นจากวงการอินเทอร์เน็ต ชาตินี้ฉันก็จะทำงานด้านอินเทอร์เน็ตต่อ! ถ้าฉันได้เจอบริษัทโง่เง่าที่ทำงานเก่าของชาติที่แล้วอีก ฉันจะจัดการพวกมันให้สิ้นซาก!”
กู้ชวนเงยหน้าขึ้น ก็เห็นนักศึกษาที่เดินผ่านมาหยุดมองเขาด้วยสายตาเป็นแถวเหมือนกันเปี๊ยบ ราวกับกำลังมองคนป่วยจิต
มีกาฝูงหนึ่งบินผ่านเหนือหัวกู้ชวน ยังไม่ทันที่เขาจะอับอาย เขาก็เซไปก้าวหนึ่งแล้วยกมือขึ้นปิดตา
เขารีบถามระบบในใจทันที “ระบบ ของที่อยู่บนหัวคนพวกนี้มันอะไรน่ะ? มีสีขาวสีเขียวเต็มไปหมด มองแล้วตาลายไปหมดเลย”
【นี่คือฟังก์ชันคัดแยกบุคลากรที่ระบบจัดเตรียมไว้ให้ ใช้วิธีแบ่งระดับความสามารถของบุคลากรเพื่อช่วยให้โฮสต์คัดเลือกคนเก่งได้อย่างรวดเร็ว】
กู้ชวนอ่านคำอธิบายของระบบ สีที่แสดงจะแตกต่างกันตามระดับความสามารถของบุคลากร สีขาวคือบุคลากรระดับหนึ่งที่ธรรมดาที่สุด สีเขียวคือระดับสอง ส่วนสีน้ำเงินคือระดับสาม
“ระบบ ระดับของบุคลากรสูงสุดอยู่ที่ระดับไหน?”
【โปรดค้นหาด้วยตนเอง!】
กู้ชวนกลอกตา ระบบนี้มีแต่เรื่องระดับ ส่วนความสามารถที่แท้จริงของบุคลากร ไม่ทราบ ระดับสูงสุด ไม่ทราบ ข้อมูลอื่น ๆ ไม่ทราบ...
กู้ชวนเดินดูอยู่ครึ่งค่อนวัน ส่วนใหญ่เป็นบุคลากรระดับหนึ่งกับระดับสอง ส่วนระดับสามนั้นพบได้น้อยมาก
ภาพตัดมาที่หน้าหอพัก กู้ชวนกำลังคว้าแขนของนักศึกษาชายคนหนึ่งที่แต่งตัวเรียบง่าย ดูเป็นคนเก็บตัวอยู่ไม่น้อย
บนหัวของนักศึกษาชายคนนั้นมีแผงสีม่วงอยู่เด่นชัด
สีม่วง ระดับสี่!
ไม่ต้องดูแผง กู้ชวนก็จำได้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
เย่จวี่เฉิน!
ในความทรงจำ ทุกปีเขาได้ทั้งทุนการศึกษาและเป็นตัวแทนนักศึกษาดีเด่นในกิจกรรมของมหาวิทยาลัย ที่สำคัญที่สุดคือ เขาเรียนสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยี
ตรงกับสายธุรกิจที่เขาอยากทำพอดี!
“นักศึกษา คุณกำลังหางานอยู่ไหม? อยากทำธุรกิจไหม? อยากรวยข้ามคืนหรือเปล่า? มาทำงานกับผมสิ!”
เย่จวี่เฉิน “???”
พวกขายตรงเข้ามาถึงมหาวิทยาลัยแล้วเหรอ?
เห็นอีกฝ่ายทำผมทรงแปลก ๆ แถมยังมีท่าทางกระตือรือร้นสุดขีด เย่จวี่เฉินก็อดหวั่นใจไม่ได้อยู่บ้าง แต่ยังคงตอบอย่างสุภาพว่า
“เอ่อ... ผมไม่ได้หางาน แล้วก็ไม่ได้อยากทำธุรกิจ ขอบคุณครับ!”
พูดจบเขาก็คิดจะสะบัดมือกู้ชวนออกแล้วกลับหอพัก อีกฝ่ายดูไม่เหมือนคนปกติเลย
แต่กู้ชวนกลับจับเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ไป
เห็นเย่จวี่เฉินรีบร้อนอยากไป กู้ชวนก็รู้ตัวว่าตัวเองออกอาการมากเกินไปจนทำให้อีกฝ่ายตกใจ บางทีคงถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพวกขายตรงไปแล้ว
กู้ชวนสงบสติอารมณ์ก่อนจะเอ่ยขึ้น “นักศึกษาเย่จวี่เฉิน คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมก็เป็นนักศึกษาของจิ่นต้าเหมือนกัน เรียนรุ่นเดียวกับคุณ
ผมอยากเริ่มทำธุรกิจของตัวเอง แต่กำลังกลุ้มใจว่าไม่มีคนช่วย พอเห็นคุณก็เลยตื่นเต้นไปหน่อย นี่บัตรนักศึกษาของผมครับ!”
เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่มีเจตนาร้าย กู้ชวนรีบยื่นบัตรนักศึกษาให้ แล้วยังเกาหัวอย่างเขิน ๆ ด้วย
เย่จวี่เฉินรับไปดูแล้วพบว่าเป็นนักศึกษาของจิ่นต้าจริง ความสงสัยในใจจึงคลายลงไปบ้าง แต่เขาก็ยังถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนักว่า
“คุณรู้จักผมเหรอ?”
กู้ชวนยิ้มกว้าง “คุณได้ทุนการศึกษาทุกปี แถมยังขึ้นพูดในฐานะตัวแทนนักศึกษาดีเด่นอยู่บ่อย ๆ ใครในจิ่นต้าจะไม่รู้จักคุณล่ะ!
ผมอยากพัฒนาเว็บไซต์สักเว็บ พอดีต้องการคนเก่งที่มีฝีมือด้านเทคนิคอย่างคุณเลย! ว่าไง สนใจไหม? เรื่องเงินเดือน ผมรับรองว่าคุณพอใจแน่นอน!”