นี่มิใช่เพียงการแย่งชิงตำแหน่งเบญจมงคลธรรมดา หากยังเป็นการประลองชีวิตตายที่ไม่มีวันยอมเลิกรา
ผู้ชนะมีชีวิต!
ผู้แพ้ต้องตาย!
แม้ทั้งสองยังไม่ทันลงมือ ทุกคนก็ราวกับได้กลิ่นอายสังหารที่ถาโถมเข้ามาปะทะใบหน้าแล้ว
“ฉึบ!”
บนเวทีประลอง หลินเฟิงเงยหน้าขึ้น มองหวังหลงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามห่างออกไปร้อยจั้ง
หวังหลงก็เงยหน้ามองมาในจังหวะเดียวกันพอดี
ในดวงตาของทั้งสองลุกโชนด้วยจิตต่อสู้อันแรงกล้า สายตาปะทะกันกลางอากาศ ราวกับมีเสียงประทัดแตกดังขึ้นในห้วงอากาศ
“หลินเฟิง นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะฝ่ารอบสุดท้ายมาได้จริง ๆ เพื่อแย่งชิงตำแหน่งอันดับหนึ่งกับข้า”
หวังหลงก้าวไปข้างหน้า ทุกครั้งที่ก้าว พลังอำนาจบนร่างก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นหนึ่งส่วน
เมื่อก้าวครบเจ็ดก้าว พลังบำเพ็ญขั้นรากฐานระดับห้าขั้นสูงสุดของเขาก็เผยออกมาอย่างหมดจด
ชั่วพริบตา แรงกดดันพลันถาโถมไปทั่วทุกทิศดุจคลื่นน้ำ ศิษย์ไม่น้อยรู้สึกหายใจติดขัด ใบหน้าซีดขาวในทันใด
มุมปากหลินเฟิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “เจ้าคงนึกไม่ถึงเช่นกันว่าข้าจะกลับมาผงาดได้อีกครั้ง!”
“ย่อมนึกไม่ถึง แต่เจ้าก็มาได้เพียงเท่านี้แล้ว!”
เส้นผมยาวของหวังหลงสะบัดพลิ้ว ดวงตาปะทุประกายเย็นเยียบออกมาสายหนึ่ง จากนั้นเขาพลันยกมือขึ้น ฟาดฝ่ามือใส่หลินเฟิง
การโจมตีครั้งนี้มิได้ใช้วิชายุทธ์ใด ๆ ทว่ากลับปรากฏพลังฝ่ามืออันหนักแน่นขึ้นกลางอากาศ หอบเอาสายลมรุนแรงพุ่งเข้าใส่หลินเฟิงอย่างดุดัน
“พลังนี้...”
“ดูท่าเมื่อวานศิษย์พี่หวังคงประมาทจริง ๆ ถึงถูกหลินเฟิงซัดจนถอยไป”
ศิษย์ไม่น้อยเห็นเช่นนั้นต่างพากันหน้าเปลี่ยนสี
พลังอำนาจที่หวังหลงแสดงออกมาในขณะนี้แข็งแกร่งกว่าเมื่อวานหลายเท่าตัว เรียกได้ว่าแตกต่างราวกับคนละคน
“พี่ชายข้าลงมือแล้ว หลินเฟิง เจ้ารอความตายได้เลย!”