แต่ก็เท่านั้น
แม้เสิ่นอี้จะเริ่มดำน้ำลึกลงไปทีละน้อย แต่นั่นมิได้หมายความว่าปลอดภัยแล้ว
บริเวณนี้เต็มไปด้วยโขดหิน หลายก้อนถูกกระแสน้ำใต้น้ำกัดเซาะจนแหลมคมยิ่งนัก
ต้องระมัดระวังอยู่ทุกขณะ มิฉะนั้นอาจถูกกระแสน้ำใต้น้ำพัดพาไป เพียงกระแทกครั้งเดียวก็อาจบาดเจ็บสาหัส แล้วถูกผืนน้ำทะเลแห่งนี้กลืนกิน
ปลากระเบนตัวนั้นในคราวก่อน คงได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไร้เรี่ยวแรงพอจะต้านทานกระแสน้ำใต้น้ำ จึงถูกขังติดอยู่ตรงโขดหิน สุดท้ายจึงตกเป็นของเสิ่นอี้
นี่คือเหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้ผู้คนพอเอ่ยถึงโขดหินแหลกก็พากันหน้าถอดสี!!
เสิ่นอี้จึงต้องคอยหลบเลี่ยงโขดหินเหล่านี้อย่างระมัดระวังท่ามกลางสถานการณ์อันตรายยิ่ง ทว่าเมื่อคุ้นชินกับกระแสน้ำใต้น้ำแล้ว ก็อาจอาศัยแรงจากโขดหิน ใช้เท้าถีบส่งตัวเพื่อเร่งความเร็วในการดำน้ำลงไปได้
ผ่านไปราวสองนาที เสิ่นอี้จึงเข้าใกล้เรือจม
เวลาเหลือไม่มาก เขาจึงเร่งความเร็วขึ้นทันที ยังดีที่เข้าใกล้เขตน้ำลึกแล้ว ทะเลจึงสงบลงมาก
เสิ่นอี้ออกแรงว่ายเพียงไม่กี่ครั้งก็เข้าใกล้เรือจมในทันใด
เขาปลดตะเกียงเขาแกะที่เอวออกมา แสงจากตะเกียงช่วยให้มองเห็นภายในห้องโดยสารที่มืดมิดได้ชัดขึ้น และมองเห็นหีบไม้จำนวนมากวางอยู่ลึกเข้าไป
เสิ่นอี้พลันเผยสีหน้ายินดี ดูท่าแล้วสมบัติจะมีมากกว่าที่คาดไว้
เดิมที หากประเมินตามข้อมูลในเอกสารที่โจวชางเคยอ่าน สิ่งเหล่านี้อย่างน้อยก็น่าจะมีมูลค่าหลายล้านตำลึง หรือกระทั่งมากกว่าสิบล้านตำลึง แทบจะเทียบได้กับรายได้ภาษีของราชสำนักตลอดหนึ่งปีเศษ!!