ความแค้นได้ก่อตัวขึ้นแล้ว
และยังเป็นความแค้นชนิดที่ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!
เสิ่นอี้จะปล่อยให้อีกฝ่ายจากไปได้อย่างไร?
หากปล่อยให้พระทะเลหนีกลับสู่ทะเล แล้วหลบซ่อนตัวจริง ๆ เขาก็ไม่มีทางตามไปสังหารได้
ดูจากจิตสังหารที่อีกฝ่ายแสดงออกมา เห็นชัดว่าไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ หากมีโอกาส ย่อมกลับมาแก้แค้นแน่!
เขาไม่อยากให้เหตุการณ์ที่ลานตากข้าวในค่ำคืนนี้เกิดขึ้นซ้ำอีก!
หนทางเดียวคือฉวยโอกาสในยามนี้ ฟันอีกฝ่ายให้สิ้นชีพใต้คมดาบ!!!
เสิ่นอี้มีสีหน้าแน่วแน่ ฝืนเร่งลมปราณทั้งที่ร่างบาดเจ็บสาหัส กัดปลายลิ้นจนเลือดซึมอีกครั้ง แล้วถือดาบพุ่งเข้าไป
เสียงแหวกอากาศดังสนั่น
พระทะเลรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงหันกลับมาฟันดาบในคราเดียว กระแทกขวานกระเด็นไป
จากนั้นก็เห็นเสิ่นอี้ที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด มือถือดาบยาวพุ่งเข้ามาหา จนประชิดตัวแล้ว
เพลิงโทสะพลันลุกโชนขึ้นในดวงตา
ไม่คิดเลยว่าเสิ่นอี้จะเอาจริง?!!!
“เจ้ายังกล้ามาหาที่ตายอีกหรือ?” พระทะเลเดือดดาล จิตสังหารที่ข่มไว้ในใจก่อนหน้านี้พลันปะทุขึ้นอีกครั้ง
“ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตาย ข้าก็จะสงเคราะห์ให้ อย่าคิดว่าข้ากลัวเจ้า!!!”
พระทะเลไม่ลังเล ชูดาบแล้วมุ่งหน้าเข้าใส่
“หัวหน้า ไม่ได้นะ คนพวกนั้นกำลังจะขึ้นฝั่งแล้ว ถึงตอนนั้นอยากหนีก็หนีไม่ทัน!”
หัวหน้าน้อยที่ตามอยู่ข้างกาย ซึ่งบาดเจ็บที่แขน รีบเอ่ยห้ามทันที
“ให้พวกพี่น้องมารวมตัวกันก่อน วางใจเถิด ข้าจะใช้เวลาฆ่าเจ้าคนบาดเจ็บสาหัสนี่นานสักแค่ไหนกันเชียว?!”