“คนของกองทัพเหยียบคลื่นเหล่านั้น ได้ยินว่าฝึกวิชาลับเฉพาะและมีวิธีฝึกฝนเป็นเอกลักษณ์ ล้วนเป็นยอดฝีมือชั้นเลิศในหมู่ยอดฝีมือ สามารถยืนบนคลื่นยักษ์ได้ราวกับเดินบนพื้นราบ ทั้งยังกลั้นหายใจลงไปเก็บไข่มุกในทะเลลึกได้มาแต่ไหนแต่ไร พวกเขาเป็นกำลังหลักของราชสำนักในการพิทักษ์แม่น้ำร้อยสายแห่งกังหนำและแผ่นดินเหอตง ทั้งยังคอยคุ้มกันเขตหลังบ้านให้มั่นคง
“คำกล่าวของเชียนฮู่โจวคงไม่เป็นเท็จ บุรุษผู้นี้มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นคนของกองทัพเหยียบคลื่น มีเพียงผู้ที่มีพื้นเพเช่นนี้เท่านั้น จึงจะมีฝีมือเหนือกว่ายอดฝีมือแห่งราชนาวีอย่างพวกเราได้
“เช่นนี้ก็ไม่น่าแปลกใจแล้ว ยอดฝีมือเช่นนั้นหาใช่คนธรรมดาจะเทียบได้ ต่อให้ดำลงไปในโขดหินแหลกก็เป็นเรื่องปกติ!”
หลิวจงอวี้อดเอ่ยพึมพำด้วยความตกตะลึงไม่ได้ แต่จู่ ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกล่าวด้วยสีหน้าฉงนใจว่า
“แต่แม้แต่ในน่านน้ำตะวันออกเฉียงใต้ของพวกเรา ก็ยังระดมยอดฝีมือเช่นนี้มาไม่ได้ เว้นแต่โจรสลัดญี่ปุ่นจะยกทัพมารุกรานครั้งใหญ่...”
“แต่เมื่อเส้นทางด่านเก้าแจ้งเหตุฉุกเฉิน ยอดฝีมือเหล่านี้มิใช่ถูกส่งไปยังแผ่นดินเหอซี เพื่อช่วยกองทัพชายแดนต้านทานพวกเถื่อนที่ข้ามแม่น้ำมารุกรานหรือไม่? หรือไม่ก็ประจำการอยู่ที่แม่น้ำร้อยสายแห่งกังหนำ เพื่อคุ้มกันเมืองหลวง?”
“บุคคลเช่นนี้จะมาปรากฏตัวแถบตะวันออกเฉียงใต้ได้อย่างไร!”
อู่เจ๋อเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ อดคาดเดาไม่ได้ “หรือราชสำนักได้รับข่าวอะไรมา จึงรู้ว่าโจรสลัดญี่ปุ่นกำลังจะบุกมา? ไม่สิ หากเป็นคนเช่นนั้นจริง เหตุใดจึงมาช่วยพวกเรากู้เรือจมเล่า หากกองทัพเหยียบคลื่นเคลื่อนไหวจริง ทางการท้องถิ่นคงให้ความร่วมมืออย่างเต็มกำลังแล้ว”