“พวกเจ้าจะทำอะไร”
“ปล่อยข้า”
หลิวซานเหนียงดิ้นรนสุดชีวิต แต่หวังเอ่อร์กลับจับนางพาดบ่าขึ้นมา เรือนร่างอวบอิ่มไหวสะเทือนอยู่บนบ่าของเขา เสื้อผ้าหยาบถูกกระชากจนเปิดอ้า เผยผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง
“ฮิฮิ เรือนร่างนี้ช่างเย้ายวนใจนัก”
หวังเอ่อร์ยิ้มลามก มือข้างหนึ่งลูบเอวหลิวซานเหนียง
“เดรัจฉาน!”
หลิวซานเหนียงกัดฟัน กัดใบหูของเขาเต็มแรง
“อ๊าก!”
หวังเอ่อร์เจ็บจนสะดุ้ง ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าหลิวซานเหนียง
“นังผู้หญิงเหม็น! ไม่รู้จักรับน้ำใจ!”
ชาวบ้านที่มุงดูไม่เพียงไม่ช่วยเหลือ กลับส่งเสียงโห่แซว
“หวังเอ่อร์ แม่ม่ายคนนี้งามสะพรั่งนัก เจ้าช่างมีวาสนาเสียจริง”
“เสิ่นอี้ก็ตายไปแล้ว ปล่อยผู้หญิงสองคนนี้ไว้ก็เปล่าประโยชน์ มิสู้ยกให้ตระกูลหวังเสียเลย”
“ใช่แล้ว ตระกูลหวังทั้งร่ำรวยทั้งมีอำนาจ ตามตระกูลหวังไปได้กินดีอยู่ดี ดีกว่าตามเสิ่นอี้เจ้าคนไร้ประโยชน์เป็นร้อยเท่า”
ซูโย่วเวยได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น ร่างทั้งร่างสั่นเทา
นางคลำหาทางพยุงตัวลุกขึ้น แต่หวังต้ากลับกดไหล่นางไว้
“คิดจะหนีหรือ”
หวังต้ากุมแขนที่ดำคล้ำไว้ สีหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัว
“ไอ้เสิ่นอี้นั่นซ่อนยาแก้พิษไว้ที่ไหน รีบบอกมา”
“ข้า... ข้าไม่รู้”
“ไม่รู้หรือ”
หวังต้ายื่นมือไปฉีกเสื้อผ้าของซูโย่วเวย
“ถ้าอย่างนั้นข้าค้นตัวเจ้าเอง”
“อย่านะ!”
ซูโย่วเวยพยายามปกป้องอกสุดกำลัง แต่นางเป็นคนตาบอด จะขัดขวางเขาได้อย่างไร
เสื้อบริเวณอกถูกฉีกออกมุมหนึ่ง เผยให้เห็นขอบเอี๊ยมที่อยู่ข้างใน
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็พุ่งฝ่าวงล้อมของชาวบ้านเข้ามา
เสิ่นอี้ถือฉมวกไว้ในมือ เหยียบย่ำแอ่งเลือดบนพื้นตรงเข้าหาหวังต้า
“ไสหัวไป!”
เขาเตะเข้าที่อกหวังต้าอย่างแรง