กลางป่าทึบ
ณ พื้นที่แห่งหนึ่งซึ่งค่อนข้างกว้าง
“บัดซบเอ๊ย ไอ้เด็กนี่วิ่งเก่งจริง ๆ ป่าผีนี่ก็มีทั้งงูทั้งแมลงชุกชุม อย่าให้ข้าจับมันได้เชียว ไม่เช่นนั้นข้าจะทำให้มันได้ลิ้มรสความทรมานแน่!”
หวงเว้นกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง พลางเกาคอไม่หยุด เอ่ยด้วยโทสะเต็มเปี่ยม
โจรทะเลอีกคนหนึ่งนามว่าเฉินเถี่ยชุนรับคำ พลางพยักหน้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง “วางใจเถอะ ไอ้เด็กนี่หนีไม่พ้นหรอก แค่คนเดียวจะหนีพ้นเงื้อมมือพวกเราไปได้อย่างไร? ข้าว่านะ อย่างมากก็อีก...”
ทว่า จู่ ๆ เสียงพูดของเขาก็ชะงักลง ก่อนชักดาบออกมาในทันที
เพราะเขาได้ยินเสียงแหวกอากาศแผ่วเบาและรวดเร็วเสียงหนึ่ง!
เขาตอบสนองได้ว่องไว ชักดาบฟันไปทางด้านหลัง
แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง
ชั่วพริบตาถัดมา เขารู้สึกเจ็บแปลบขึ้นที่ด้านหลังหัวไหล่ขวา
เขาหันไปมอง เห็นลูกดอกไม้ทำขึ้นอย่างหยาบ ๆ ดอกหนึ่งปักอยู่ตรงนั้น
เฉินเถี่ยชุนดึงมันออกมาในคราวเดียว แล้วชักดาบฟันพุ่งเข้าใส่พุ่มไม้เบื้องหน้า พลางตะโกนว่า “ไอ้เด็กนั่นอยู่ตรงนั้น ระวังมันมีอาวุธลับ!”
แม้โจรทะเลอีกคนอย่างหวงเว้นจะยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย แต่เขามีประสบการณ์โชกโชน ทันทีที่ได้ยินความเคลื่อนไหวก็พุ่งเข้ามาแล้ว ทั้งสองจึงบุกไปข้างหน้าคนหนึ่งนำหน้าอีกคนตามหลัง
ขณะที่ทั้งสองอยู่ห่างจากพุ่มไม้ไม่ถึงสิบจั้ง
เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาพลันดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้ทั้งสองระวังตัวแล้ว หวงเว้นยกดาบขึ้นขวางทันที สกัดลูกดอกไม้ซึ่งเป็นอาวุธลับเอาไว้ได้
ในจังหวะนั้นเอง
ไอสังหารพลันปะทุขึ้น