เสิ่นอี้สะบัดข้อมือ เลือดสดบนฉมวกกระเด็นจนแห้ง แล้วก้าวตรงไปข้างหน้า
ขณะนี้สติของเฉินเถี่ยชุนพร่าเลือน เข้าสู่ภาวะมึนงง ในความพร่ามัวเห็นเงาซ้อนของเสิ่นอี้เดินเข้ามา จึงฝืนยกดาบยาวขึ้นหมายจะปัดป้อง ทว่าแขนทั้งสองไร้เรี่ยวแรง ดาบเพิ่งยกขึ้นได้ครึ่งหนึ่งก็ห้อยตกลงอย่างอ่อนแรง
ปลายฉมวกแทงทะลุลำคอของเขาเข้าไปอย่างไร้สิ่งกีดขวาง
เลือดพุ่งทะลัก เฉินเถี่ยชุนเบิกตากว้าง อ้าปากพะงาบ ทว่าเปล่งเสียงได้เพียงเสียง “ฮ่อก ๆ” อันอู้อี้ ก่อนร่างจะค่อย ๆ อ่อนยวบลงกับพื้น
โจรทะเลคนที่สี่ จัดการได้แล้ว!!
เสิ่นอี้เตะซ้ำสองครั้ง ส่งร่างทั้งสองเข้าไปในพุ่มไม้ลึก ๆ พอปกปิดไว้เล็กน้อยแล้วก็รีบจากไป!!
ครู่ต่อมา!
เสิ่นอี้ย่อตัว ลัดเลาะผ่านพุ่มไม้ในอีกบริเวณหนึ่ง ฝีเท้าเบาและว่องไว ราวกับเสือชีตาห์ที่กำลังลาดตระเวนไปทั่วอาณาเขตของตน
แม้ป่าทึบจะไม่กว้างนัก แต่ต้นไม้หนาแน่นและภูมิประเทศขรุขระ ก็เพียงพอให้เขาพลิกแพลงเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว
โจรทะเลมีจำนวนไม่มาก ยังแบ่งกันเป็นกลุ่มละสองคนเพื่อตามล่าสังหารเขา ดูเผิน ๆ ราวกับวางกำลังแน่นหนา ทว่าความจริงกลับกระจัดกระจายอย่างยิ่ง!!
ขอเพียงเขาคลำหาขอบเขตการค้นหาของอีกฝ่ายได้ ก็สามารถเคลื่อนไหวไปมาตามช่องว่างเหล่านั้นได้อย่างสบาย เปิดฉากล่าสังหาร ลดกำลังรบของอีกฝ่ายให้มากที่สุด และเพิ่มโอกาสฝ่าวงล้อมของตนเอง!!
ระหว่างที่ลัดเลาะไป เขาก็คอยสังเกตวัสดุตามทางไปด้วย
ไม้ไผ่ป่าตรงและกลวงหลายลำ เศษหินคม ๆ จำนวนหนึ่ง ตลอดจนเห็ดพิษและสมุนไพรที่พบได้ทั่วไป!!