สีหน้าตื่นเต้นยินดีของเสิ่นอี้คงอยู่เพียงชั่วครู่ เขาก็ฝืนข่มความตื่นเต้นเอาไว้ แล้วเตือนตนเองทันทีว่าต้องระมัดระวังให้มาก!
นี่มิใช่เรือธรรมดา แต่เป็นเรือราชการ ทั้งยังเป็นเรือราชการที่ใช้ขนส่งเครื่องราชบรรณาการของราชวงศ์ก่อน สิ่งของภายในล้วนมีมูลค่าสูงล้ำ!
หากเรื่องสิ่งของเหล่านี้แพร่งพรายออกไป เกรงว่าเขาคงต้องย้ายไปใช้ชีวิตยังอีกทวีปหนึ่ง ส่วนหมู่บ้านชาวประมงทั้งหมู่บ้านก็ต้องถูกฝังไปพร้อมกับเขา
“สิ่งของเหล่านี้ชั่วคราวยังหาช่องทางขายไม่ได้ง่าย ๆ!
“ล้วนเป็นของร้อนมือทั้งสิ้น ต้องระมัดระวังให้ดี ห้ามโลภ และห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่น้อย!
“ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ หากหยิบเครื่องหยกไปสักชิ้น แล้วเข้าเมืองไปถามบ่าวรักษาบ้านโจวถึงช่องทางขาย น่าจะปลอดภัยกว่า เป็นเพียงหยกชิ้นหนึ่งเท่านั้น ใครจะสงสัยเล่า!
“ขอเพียงขายได้สักชิ้น ช่วงนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่แล้ว รอมีโอกาสค่อยหาทางเปลี่ยนของอื่นให้เป็นเงินภายหลัง”
เสิ่นอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าค่อย ๆ สงบนิ่งลง “อืม เอาตามนี้ ที่นี่ปลอดภัยมาก แทบไม่มีใครดำน้ำเก่งเท่าข้า ภูเขาสมบัตินี้หนีไปไหนไม่ได้ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน”
เมื่อคิดได้ดังนั้น เสิ่นอี้ก็หยิบอาเกตหนึ่งก้อนกับจี้หยกหนึ่งชิ้นใส่อกเสื้อ แล้วจากเรือลำนั้นไปพร้อมความตื่นเต้นยินดี
……
…………
เมื่อเสิ่นอี้กลับถึงบ้านด้วยหัวใจที่เปี่ยมความตื่นเต้น
กลับพบว่าหลิวซานเหนียงยืนอยู่ในลานบ้าน สีหน้ากลัดกลุ้มเล็กน้อย