เมื่อนึกถึงทรัพย์สินทองเงิน ไร่นาและร้านค้าของนางหรง ท่านหรูหยางโป๋ก็ข่มกลั้นโทสะไว้ ฝืนยิ้มแข็ง ๆ ออกมา “หรงเอ๋อร์”
จู่ ๆ แขนของกู้หรงก็ปรากฏขนลุกชันขึ้นมาพรืดหนึ่ง
พังพอนไปคารวะไก่ ย่อมไม่มีเจตนาดี
“ท่านพ่อ มีสิ่งใดก็ตรัสมาตรง ๆ เถิด”
รอยยิ้มของท่านหรูหยางโป๋ดูเป็นธรรมชาติขึ้นเล็กน้อย “เรื่องการแต่งงานของเจ้า บิดาจะใส่ใจให้ดี”
“ไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับผู้สูงศักดิ์จึงจะได้พบชายในดวงใจ”
“แต่ข้าเอาแต่ใจและวางอำนาจ ชอบอาศัยบารมีรังแกผู้อื่นเป็นนิสัย หากแต่งงานกับคนที่ฐานะต่ำกว่า ก็ไม่มีอำนาจให้พึ่งพา ติดต่อคบหาผู้ใดก็ต้องก้มหน้าประจบเอาใจ ข้าไม่ชอบ” กู้หรงกล่าวอย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยม
ลมหายใจของท่านหรูหยางโป๋ชะงัก เห็นได้ชัดว่าไม่เคยคาดคิดว่ากู้หรงจะพูดได้อย่างมั่นอกมั่นใจเช่นนี้
“สตรีควรยึดความบริสุทธิ์ ความดีงาม ความอ่อนโยน และความเชื่อฟังเป็นคุณสมบัติอันงดงาม ส่วนความแข็งกร้าว การใช้อำนาจบาตรใหญ่ ความดื้อรั้น และความตรงไปตรงมาล้วนเป็นภัย”
นางเถาที่กำลังพักรักษาตัวอยู่ในห้องด้านใน ค่อย ๆ ขยับฝีเท้าออกมาโดยมีสาวใช้ประคอง
คนยังมาไม่ถึง เสียงก็ดังมาก่อน
“คุณหนูใหญ่ทำสิ่งใดตามใจตน ไม่เกรงกลัวสิ่งใด ชื่อเสียงย่อมเสียหาย ชื่อเสียงของคนทั้งจวนหยางโหวย่อมพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย ถึงขั้นอาจทำให้เส้นทางรับราชการของท่านหรูต้องพลอยเดือดร้อน”
“ท่านหรูคิดถึงคุณหนูใหญ่อย่างสุดหัวใจ คุณหนูใหญ่จะทำให้น้ำใจอันลำบากยากเย็นของท่านหรูต้องสูญเปล่าไม่ได้เป็นอันขาด”
น้ำเสียงของนางเถายังคงอ่อนโยนและเอาใจใส่เช่นเคย ฟังดูหนักแน่นเปี่ยมความห่วงใยยิ่งนัก
กู้หรงเอียงศีรษะ เอ่ยประชดประชันว่า “เช่นนั้นข้าควรขอบคุณเขาหรือ”
ท่านหรูหยางโป๋: …
ท่านหรูหยางโป๋คิดในใจว่า บางทีเขากับกู้หรงคงไร้วาสนาบิดาบุตรกันมาแต่กำเนิด