ชื่อเสียงเรื่องความเมตตาและเอื้อเฟื้อของนางเถาะเลื่องลือไปทั่ว หากมีสติปัญญาอยู่บ้างสักนิด ก็คงไม่เลือกพวกหน้าตาอัปลักษณ์ที่มองปราดเดียวก็เห็นแต่ความสกปรกเสื่อมโทรมเช่นนั้นมาแต่แรก
เสิ่นเหอเจิ้งย่อมมีหน้าตาดีเป็นทุนเดิม
หากรูปลักษณ์ไม่ชวนมอง แล้วจะเล่นกลอุบายให้แพรวพราวได้อย่างไร
“นางเถาะอุตส่าห์หวังดี เลือกคุณชายรูปงามริมฝีปากแดงฟันขาวมาให้ข้า ข้าก็ไม่ควรไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีจนไม่รับน้ำใจ”
“ชิงถัง เปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งตัวเถิด”
“สวมชุดกระโปรงปักลายเต็มผืนด้วยไหมทองและดิ้นทองคำเปลวสีแดงชาดตัวนั้น”
“ปักปิ่นทองคำลายนกยูงรำแพน ปลายปิ่นประดับทับทิมแดง”
นางจะทำให้เสิ่นเหอเจิ้งหลงใหลในความมั่งคั่งมหาศาลของนาง จนไม่อาจคิดปฏิเสธการแต่งงานได้
เสิ่นเหอเจิ้งเล่นสนุกเก่งก็จริง แต่กระเป๋าแห้งขอดนัก
ชิงถัง: ……
คุณหนูตั้งใจจะทำให้ตาคุณชายเชิ่นพร่าจนบอดหรือเจ้าคะ
ใช่แล้ว ตาหมานั่นแหละ
ชิงถังเชื่อในการตัดสินใจของคุณหนูอย่างไม่มีเงื่อนไข
“คุณหนูไม่กลัวว่าคุณชายเชิ่นจะมาตามติดท่านหรือเจ้าคะ”
“ข้าก็ต้องการให้เขาตามติดนี่แหละ”
ชิงถังมีฝีมือประณีต
ไม่นานนัก กู้หรงมองใบหน้าที่งดงามมีชีวิตชีวาและแย้มยิ้มชวนมองในกระจกทองแดง ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
เช่นนี้ยังไม่นับว่างามล้ำเลิศเหนือผู้ใดอีกหรือ
ดวงตาของชิงถังเป็นประกายดุจปิ่นทองคำลายนกยูงรำแพนบนมวยผมของกู้หรง
นอกชายคาระเบียง สายฝนพร่างพรมดุจม่านไข่มุกนับสาย สาดกระเซ็นเป็นละอองน้ำใสระยิบระยับนับไม่ถ้วน
พลันมีเสียงดังขึ้น
“ท่านโป๋กับฮูหยินเชิญคุณหนูใหญ่ไปยังโถงบุปผาทิศใต้เจ้าค่ะ”
กู้หรงพลันยิ้มแย้มดุจบุปผาผลิบาน
ดูท่าเสิ่นเหอเจิ้งคงผ่านด่านท่านหรูหยางโป๋มาได้แล้ว
กู้หรงลุกขึ้น ผลักประตูแล้วก้าวออกไป
สาวใช้ที่มารายงานรู้สึกเพียงว่ามีแสงงามเจิดจ้าพาดผ่านตรงหน้า ก่อนจะลอยลับไปอย่างแผ่วพลิ้ว