ปกติเวลาเสิ่นมั่วเหยียนไม่กลับบ้านหลายวัน เฉียวเจาจะยืนรอเขาอยู่หน้าประตู ต่อให้ดึกแค่ไหนก็รอ
ป้าหลินนิ่งไปชั่วขณะ ไม่รู้จะตอบอย่างไร
คุณนายไม่ได้บอกว่าห้ามพูด และก็ไม่ได้บอกให้เล่าให้ฟัง ยังไงก็ควรทำหน้าที่ของคนรับใช้ให้ดีที่สุด
“คุณนายยังไม่กลับมาค่ะ” นางพูดเพียงเท่านั้น
เสิ่นมั่วเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย หรือว่ายังอยู่ที่ถิงหลานเกอ?
ผู้หญิงสองคนจะเที่ยวเล่นกันจนดึกขนาดนั้นเลยหรือ? เขาคิดว่าพวกเธอกลับไปนานแล้ว จึงไม่ได้ถามก่อนออกมา
เขาโทรหาเฉียวเจา แต่ไม่มีคนรับ จึงโทรหาผู้จัดการถิงหลานเกอแทน
ผู้จัดการพูดอึกอัก “เธอ...เธอกลับไปแล้วครับ”
น้ำเสียงฟังดูแปลกพิกล แต่เสิ่นมั่วเหยียนคิดแค่ว่าอีกฝ่ายกำลังยืนยันคำตอบ
กู้ชิงสวี่ถามเสียงเบา “ซาวเซาชอบค้างนอกบ้านบ่อยเหรอ?”
ป้าหลินขมวดคิ้ว “ไม่ใช่สักหน่อย เมื่อก่อนคุณนายเลิกงานก็กลับบ้านทันที”
เสิ่นมั่วเหยียนไม่ได้ใส่ใจกระแสลับระหว่างทั้งสองคน พูดเสียงเรียบว่า “คงไปบ้านเพื่อนสนิทนั่นแหละ”
เมื่อคืนเพิ่งทะเลาะกันไม่ลงรอยกัน
ช่วงนี้อารมณ์เธอร้อนขึ้นจริง ๆ ถึงเวลาที่ต้องให้เธอสงบสติอารมณ์บ้าง ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวสักพักก็ไม่เห็นเป็นไร
เช้าวันรุ่งขึ้น
เสิ่นมั่วเหยียนตื่นขึ้นบนโซฟาในห้องรับแขก แล้วเผลอเรียกออกไปว่า “เฉียวเจา รินน้ำให้ผมแก้วหนึ่ง”
ไม่มีใครตอบ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงมีคนยื่นแก้วน้ำมาให้ “คุณชายครับ น้ำครับ”
เสิ่นมั่วเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนลุกขึ้นมองป้าหลิน “เฉียวเจายังไม่กลับมาเหรอ?”
ป้าหลินขยับริมฝีปาก “คุณชาย จะกลับไปพักในห้องนอนสักหน่อยไหมคะ?”