กู้ชิงสวี่พูดจบก็หลุบตาลง ขนตาสั่นไหวเบา ๆ ท่าทางทั้งรู้สึกผิดและจนปัญญา
เฉียวเจายิ้มบาง ๆ น้ำเสียงไม่รีบร้อนไม่เนิบช้า “อย่าคิดมากเลย เขาก็เป็นแบบนี้แหละ พอสนใจใครขึ้นมาก็แทบอยากอยู่ด้วยไม่ห่าง ตอนตามจีบฉันเมื่อก่อน เขาก็ไม่ยอมกลับไปไหนทั้งคืน ส่วนหลังจากนั้นน่ะหรือ...คุณก็เข้าใจเอง แต่ตอนนี้เขาใส่ใจคุณขนาดนี้ ฉันดีใจแทนคุณจริง ๆ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้ชิงสวี่แข็งค้าง
เฉียวเจาโยนกระเป๋าเดินทางลงบนเก้าอี้ แล้วหันหลังเดินออกไป
“เฉียวเจา!”
ชายเสื้อของเฉียวเจาถูกเธอคว้าไว้ ทำให้ต้องหันกลับมา
กู้ชิงสวี่เท้าเปล่ายืนอยู่บนพื้น เข็มน้ำเกลือที่มือก็ถูกดึงหลุดออกมา น้ำเกล้าหยดติ๋ง ๆ ลงบนพื้น
เฉียวเจาขมวดคิ้ว “คุณทำอะไร?”
กู้ชิงสวี่ร้อง “อ๊า” แล้วล้มลงกับพื้น
จากนั้นประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก เฉินมั่วเหยียนเดินเข้ามา
“ชิงชิง!” สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะพุ่งเข้าไปประคองกู้ชิงสวี่ขึ้นมา
บริเวณหลังมือของเธอที่ปักเข็มแดงบวมขึ้นแล้ว
เฉินมั่วเหยียนเงยหน้าขึ้น มองเฉียวเจาด้วยสายตาเย็นชา “ถ้าไม่อยากมา คุณก็บอกได้ ทำไมต้องทำแบบนี้?”
เฉียวเจาชะงักไป ก่อนจะยิ้มออกมา ทว่ารอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา “ข้อแรก ฉันบอกแล้วว่าไม่อยากมา แต่คุณต่างหากที่ยืนกรานให้ฉันมา ข้อสอง เรื่องที่เธอล้มลงไม่เกี่ยวกับฉัน”
“ขอโทษ!”
“ขอโทษ?” เฉียวเจามองเขาอย่างตกตะลึง “คุณแน่ใจหรือ? จะให้ฉันขอโทษ?”
“ทำผิดแล้วไม่ควรขอโทษหรือไง?”
เฉียวเจาพยักหน้า “ได้ ก็ควรขอโทษ”
เธอหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เทลงบนศีรษะของกู้ชิงสวี่