“เรื่องก่อกวนก็ทำไปแล้ว คำพูดสวยหรูพวกนั้นไม่ต้องพูดหรอก” ฟางชิวอิงกวาดตามองกู้ชิงสวี่ “ฉันจำคุณได้”
ดวงตาของกู้ชิงสวี่เป็นประกายขึ้นมา
“ชอบให้ผู้ชายคนหนึ่งในภาควิชาของฉันช่วยขนเครื่องดนตรีให้คุณอยู่เรื่อย” ฟางชิวอิงพูดเนิบ ๆ “ฉันจำได้ว่าแฟนของเขาเลิกกับเขาเพราะเรื่องนี้”
ฟางชิวอิงขึ้นชื่อเรื่องพูดจาตรงไปตรงมา ไม่ไว้หน้าใคร
เสิ่นมั่วเหยียนยิ้มพลางช่วยกู้ชิงสวี่แก้ต่าง “น่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ แต่จะว่าไป ถ้าไม่มีความไว้ใจกันแม้แต่เรื่องแค่นี้ เลิกกันไปก็ไม่เห็นจะน่าเสียดาย”
“หึ” ฟางชิวอิงแค่นหัวเราะ “รู้อยู่แล้วว่าจะทำให้คนเข้าใจผิด ยังไม่รู้จักเว้นระยะห่าง ก็แปลว่าจงใจ ส่วนผู้ชายคนนั้นก็รู้อยู่แล้วว่าตัวเองมีแฟน แต่ยังทำตัวคลุมเครือกับผู้หญิงคนอื่น แบบนี้ก็ไม่รู้จักวางตัวเหมือนกัน”
เสิ่นมั่วเหยียนกำลังจะพูดอะไรต่อ ฟางชิวอิงก็โบกมือไล่ทันที “รีบไปเสีย อย่ามาทำให้หน้าบ้านฉันสกปรก”
“รบกวนคุณรับของพวกนี้ไว้ด้วยครับ” เสิ่นมั่วเหยียนยื่นถุงและกล่องหลายใบให้
สถานะของฟางชิวอิงในวงการนั้น ต่อให้เป็นตระกูลเฉินก็ยังไม่กล้าล่วงเกินง่าย ๆ
ฟางชิวอิงผลักของพวกนั้นออกในคราวเดียว จนกระจัดกระจายเต็มพื้น “เอากลับไป แล้วก็พาสาวคนรักของคุณไปด้วย”
“ครูฟาง” ในที่สุดกู้ชิงสวี่ก็กลั้นอารมณ์ไม่อยู่ “เฉียวเจาพูดอะไรกับคุณหรือเปล่าคะ คุณอย่าไปเชื่อคำพูดของเธอเด็ดขาด—”
“พอแล้ว” เสิ่นมั่วเหยียนขึ้นเสียงกะทันหัน ก่อนหันไปมองฟางชิวอิง “ครูฟาง รบกวนแล้วครับ ผมขอตัวก่อน”
พูดจบ เขาก็ก้มลงเก็บของบนพื้น แล้วลากกู้ชิงสวี่เดินออกไปทันที