สมองของซูหลานแล่นเร็วจี๋ คิดหาทางรับมือผู้มีพลังพิเศษทั้งสามคน
ไม่ว่าเธอจะคิดอย่างไร สถานการณ์ตรงหน้าก็ดูเหมือนทางตัน หลังคลอด ร่างกายของเธออ่อนแอลงอย่างรวดเร็ว ต่อให้อีกฝ่ายไม่มีพลังพิเศษ ก็ยังบี้เธอตายได้ง่าย ๆ ราวกับบี้มด
ถ้าคุกเข่าขอชีวิตก็อาจรอดได้ แต่พวกนั้นต้องทรมานเธอด้วยวิธีเลวร้ายที่สุดแน่
ทำยังไงดี... ทำยังไงดี...
“หม่าม้า หนูเจ็บแล้ว”
เสียงใสไร้เดียงสาของเด็กน้อยดึงซูหลานออกจากความคิดวิตกกังวล เธอก้มลงมองโดยไม่รู้ตัว แล้วพบว่านิ้วทั้งห้าที่วางอยู่บนข้อมือของซูเหมาเหมากำลังบีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เพราะความตึงเครียดอย่างหนัก
เธอรีบคลายมือ เห็นรอยนิ้วสีแดงจาง ๆ ปรากฏบนผิวบอบบางของเขา จึงพูดอย่างรู้สึกผิดว่า “ขอโทษนะ หม่าม้าไม่ได้ตั้งใจ เดี๋ยวเป่าให้”
ซูเหมาเหมามองคิ้วที่ขมวดมุ่นของเธอ แล้วถามว่า “หม่าม้า กลัวเหรอ”
ซูหลานถูกถามจนจมูกแสบ เธอเม้มปากกลั้นน้ำตาไว้ “พวกเราโชคร้าย เจอคนเลวเข้าแล้ว”
แถมพวกนั้นยังมีทั้งพลังพิเศษสายต่อสู้และสายตรวจจับ ต่อให้โชคดีฆ่าไปได้คนหนึ่งแล้วซ่อนตัว ก็ยังถูกตามเจออยู่ดี
เธอสูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้ใจเย็น แล้วมองซูเหมาเหมาพลางพูดอย่างจริงจัง “เดี๋ยวพอทั้งสามคนเข้ามา แม่จะล่อความสนใจไว้ ลูกหาโอกาสมุดออกไปหนีให้ไกลที่สุด”
ปัญหาคือร่างกายไร้ประโยชน์แบบนี้จะถ่วงทั้งสามคนไว้ได้ยังไง
ซูหลานรีบปัดความคิดสิ้นหวังนั้นทิ้ง แล้วตั้งใจแน่วแน่ในใจว่า ต้องถ่วงเวลา! ต่อให้ถ่วงไม่ไหวก็ต้องถ่วง!