ล้อสองล้อไม่มีทางวิ่งชนะล้อสี่ล้อได้ เมื่อเทียบกับการปั่นจักรยานแข่งกับรถยนต์ หาที่ซ่อนตัวย่อมฉลาดกว่า
ซูหลานโยนจักรยานไว้ในที่ลับตา คว้ากระเป๋าเป้กับมีด แล้วจูงซูเหมาเหมาเข้าไปในเขตชุมชน ทั้งคู่ปีนขึ้นไปบนอาคารหลังหนึ่งจนถึงชั้นห้า ก่อนเข้าไปในห้องที่เปิดประตูทิ้งไว้ เธอล็อกประตู แล้วลากเก้าอี้มาขวางไว้เพื่อให้รู้สึกอุ่นใจขึ้น
พอทำทุกอย่างเสร็จ ซูหลานก็ทรุดนั่งไถลลงกับพื้นราวกับตุ๊กตาลมรั่ว ภาพสุดท้ายของชายคนนั้นก่อนตายยังติดตา มือขวาที่เคยจับมีดของเธอสั่นจนควบคุมไม่อยู่
เพิ่งออกมาก็เจอคนเลวเสียแล้ว โลกแบบนี้น่ารังเกียจชะมัด
สายตาเธอพร่าเลือน ก่อนจะเห็นซูเหมาเหมากำลังขยี้ตา จึงรีบยืดตัวขึ้นและดึงแขนเขาออก ภาพนองเลือดในหัวพลันสลายไป เหลือเพียงความเป็นห่วงลูกชาย
“เป็นอะไรไปจ๊ะ ลูกรัก หนูร้องไห้เหรอ ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว แม่เป็นคนฆ่าเขาเอง ไม่เกี่ยวกับหนูหรอก”
ซูหลานรู้สึกผิดจนใจแทบขาด ทั้งหมดเป็นเพราะเธอประหม่าเกินไป ถ้ารอให้ชายคนนั้นสตาร์ตรถก่อนค่อยลงมือ ซูเหมาเหมาก็ไม่ต้องเข้ามาฟันซ้ำเป็นครั้งสุดท้าย
เขายังเป็นเด็ก อายุแค่ 4 ขวบก็ต้องเผชิญความโหดร้ายของโลก แถมยังต้องทำเรื่องน่ากลัวอย่างการฆ่าคน คงตกใจแย่แล้ว
ซูเหมาเหมาปล่อยแขนลงตามแรงที่เธอดึง ใบหน้าเล็ก ๆ สงบนิ่ง นอกจากเลือดที่กระเซ็นเปื้อนแล้ว ก็ไม่มีของเหลวอีกชนิดที่เรียกว่าน้ำตาเลย
ซูหลานถามอย่างประหลาดใจว่า “หนูไม่ได้ร้องไห้เหรอ?”
ซูเหมาเหมาบอกว่า “เปล่าครับแม่ เลือดของหนูตัวใหญ่เมื่อกี้เข้าตาผม แสบตา”
ซูหลานนึกขึ้นได้ราง ๆ ว่าตอนนั้นเขาเรียกเธอทีหนึ่ง ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้