ก่อนออกเดินทาง ซูหลานเพิ่งให้นมลูกไป คิดว่าเขาคงอึแล้ว จึงกวาดตามองรอบ ๆ พอแน่ใจว่าบริเวณนี้ปลอดภัย เธอก็ปลดกระเป๋าเป้ลงมา อุ้มลูกออกมาตรวจผ้าอ้อม แต่กลับพบว่ายังสะอาดเอี่ยม
เธอสงสัย “ซูเหมาเหมา หิวอีกแล้วเหรอ?”
ซูเหมาเหมายังพูดไม่ได้ แต่เริ่มโตขึ้นบ้างแล้ว ไม่ใช่เจ้าลิงตัวแดงไร้ขนอีกต่อไป ดวงตาดำขลับเป็นประกาย แก้มกลมป่อง บีบแล้วนุ่มเด้งราวกับพุดดิ้งรสนมสองก้อน ตอนซูหลานอุ้มเขาโยกไปมา เจ้าตัวน้อยเอาแต่หันไปจ้องที่แห่งหนึ่ง
ซูหลานมองตามสายตาของลูก แสงแดดจ้ากลางวันแสก ๆ ส่องเข้าตาจนเธอเวียนหัว
เธอรีบก้มหน้าพักสายตาครู่หนึ่ง ก่อนจะวางลูกที่กลับมาเรียบร้อยแล้วลงในเป้ “ที่นี่ไม่ปลอดภัย เราต้องรีบกลับแล้ว”
บางทีซูเหมาเหมาอาจแค่อยากส่งเสียงก็ได้ เด็กก็เป็นแบบนี้แหละ
ซูเหมาเหมาละสายตากลับมา แล้วนอนหมอบอยู่บนหลังซูหลานอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เธอจัดท่าให้มั่นคง
ระหว่างทางกลับ ซูหลานสังเกตเห็นว่าศพบางศพใหม่กว่าที่อื่น และความสดใหม่ก็แตกต่างกันไป บางศพดูเหมือนเพิ่งตายได้ไม่กี่วัน
เธอนึกถึงซูเปอร์มาร์เก็ตที่ถูกกวาดจนเกลี้ยงตลอดทางก่อนหน้านี้ทันที ดูท่าแม้จะเป็นเมืองร้าง ก็ยังมีทั้งซอมบี้และผู้หลบหนีเดินทางผ่านที่นี่
ซูหลานจิบน้ำแร่ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังฐานลับของตัวเองต่อ พลางออกแรงฮึบ ๆ
สักวันเธออาจเอาชีวิตไม่รอดและต้องหนีไปที่อื่น เพื่อขอความช่วยเหลือจากกลุ่มมนุษย์กลุ่มใหญ่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้
กลับถึงที่พัก ซูหลานตั้งใจจะป้อนนมซูเหมาเหมา แต่พบว่าเขาหลับไปแล้ว ขนตายาวพาดบนเปลือกตาล่าง ดูสงบงดงาม