เพื่อให้สังเกตเห็นซอมบี้ที่ย่องเข้ามาจากความมืดได้ทันท่วงที ผู้มีพลังพิเศษจึงติดตั้งไฟส่องสว่างไว้รอบบริเวณเป็นวง แล้วเสริมรั้วกั้นอีกชั้น หากพบเงาคนต้องสงสัยเข้ามาใกล้ ก็จะยิงกราดทันที
อาจเป็นเพราะมีคนมารวมตัวกันเป็นจำนวนมาก กลิ่นจึงเข้มข้น คืนนี้ซอมบี้จึงมาถึงเร็วกว่าครั้งก่อน เสียงปืนปลุกผู้คนให้ตื่นจากหลับใหล ทุกคนเริ่มอดนอนด้วยความกระวนกระวาย
เงาร่างหนึ่งคลุมผ้าห่มทอลายดอกสีชาน้ำตาล กำลังเดินโซเซเข้ามาจากความมืด ดวงตาว่างเปล่า ปากพึมพำไม่หยุด
“ฉันอยากกลับบ้าน พ่อ แม่ ฉันอยากกลับบ้าน…”
เมื่อก่อนเธอไม่ชอบกลับบ้าน ทุกวันที่อยู่บ้านมีแต่คำบ่นซ้ำซาก ออกไปเที่ยวไม่ทันสี่ทุ่มก็ถูกโทรศัพท์ตามจิก พ่อแม่เอาแต่เกลี้ยกล่อมให้เธอหางานมั่นคงที่อยู่ใกล้บ้าน
เธอคิดว่านี่คือความต้องการควบคุมของพ่อแม่ จึงเลือกทำงานที่ต้องเดินทางไปทั่วโลก อยากหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
ภายหลังถึงได้รู้ว่าเธอช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย นั่นจะใช่ความต้องการควบคุมที่ไหนกัน เห็นชัดว่าพ่อแม่แค่แสดงความเป็นห่วงและคิดถึงเธออย่างอ้อม ๆ
นับตั้งแต่ลงเครื่องที่สนามบินเขตสิบ หลังไวรัสซอมบี้ระบาด เธอก็ไม่มีโอกาสกลับบ้านทางเหนืออีกเลย
ในเวลานี้ ราวกับมีเส้นด้ายบาง ๆ ชักนำซูเจิน เธอไม่สนเสียงตะโกนห้ามของคนรอบข้าง แล้วก้าวไปทางเหนือทีละก้าว
เธอคิดถึงซุปฝีมือพ่อ คิดถึงคำบ่นของแม่ เธอจะไปหาพวกท่าน…
เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากด้านหลัง มีคนคว้าแขนซูเจินไว้ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเจือความสงสัยว่า “เธอจะไปไหน?”
แววตาของซูเจินค่อย ๆ กลับมามีสติ เป็นเด็กผู้หญิงที่ชื่อฉินเสี่ยวซวงคนนั้น