“นักเรียนฉูหยวน มาเถอะ”
“มะ ไม่เอา……”
เมื่อเห็นไป๋ซือโม่ถือยาฆ่าเชื้อกับผ้าก๊อซเดินเข้ามา ฉูหยวนก็กอดอกแน่นทั้งสองมือ พยายามถอยหนีสุดชีวิต จนแทบจะฝังตัวเองเข้าไปในหัวเตียง
“รีบถอดเถอะ ฉันจะจัดการแผลให้เดี๋ยวนี้”
“ไม่ได้ จริง ๆ ไม่ได้!”
“เอามือออก”
“ไม่——”
ฉูหยวนยื่นมือออกไปขวางสุดกำลัง น้ำเสียงร้อนรนจนเปลี่ยนระดับ “ขอบคุณนะซือโม่! แต่ แต่ว่า……แผลของฉันไม่จำเป็นต้องทำแผลจริง ๆ……”
“ทำไมล่ะ? ดูก็รู้ว่าบาดเจ็บหนักมากแล้วนี่” ไป๋ซือโม่ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
“ถึงจะต้องทำแผล……ก็ ก็ให้ฉันจัดการเองก็พอ……” เธอพึมพำเสียงเบา “ฉันไม่เป็นไรแล้ว ซือโม่ ให้ฉันออกไปเถอะ……”
“เซียวเอ๋ย” ท่าทีของไป๋ซือโม่แข็งกร้าวขึ้น ท่าทีหลบเลี่ยงของฉูหยวนดูเหมือนจะทำให้เธอไม่พอใจ “สภาพร่างกายของเซียวเอ๋ยตอนนี้ จะออกจากห้องพยาบาลได้ยังไง? บาดเจ็บขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมพันแผลอีก เซียวเอ๋ยโง่หรือไง?”
“ฉัน ฉันไม่จำเป็นจริง ๆ……”
ฉูหยวนยังคงพยายามดิ้นรนอย่างตื่นตระหนก แต่ไป๋ซือโม่ขึ้นมาบนเตียงแล้ว ใช้แรงที่เหนือกว่าคนทั่วไปกดร่างผอมบางของเธอลงบนเตียงอีกครั้ง
“อือ……”
ฉูหยวนต้านทานไม่ได้เลย ทำได้เพียงเบิกตากลมฉ่ำน้ำมองเธอ
“อย่ามองฉัน……”
เมื่อเห็นท่าทางราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูของเธอ ไป๋ซือโม่ก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้