น่าเสียดายที่สำนักใหญ่ไม่เคยส่งข่าวใด ๆ มาเลย ส่วนคำร้องที่เธอยื่นไปก็ยังไม่ได้รับคำตอบเสียที
เพราะอย่างไรเสีย เรื่องของเกอเลี่ยหยาก็เป็นความขัดแย้งระหว่างสองเผ่าพันธุ์ใหญ่
ซัคคิวบัสตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ ต่อให้คิดจะทำอะไรสักอย่างก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้นอกจากรอคอยแล้วก็ไม่มีทางเลือกอื่น
“ตอนนี้ก็อยู่ที่โรงเรียนไปก่อน อย่าก่อเรื่องให้ใหญ่โตนักเลย……”
ฉูหยวนคิดเช่นนั้นเงียบ ๆ ในใจ
เสียงอึกทึกดังมาจากข้างหน้า กลุ่มเพื่อนสนิทเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งในห้องเรียนกำลังเดินนำเธออยู่
เด็กสาวหลายคนมีสีหน้าไม่เต็มใจ บ่นกันจ้อกแจ้ก
“อะไรกัน ทำไมถึงจับฉลากได้งานขนผ้าด้วยนะ ทั้งหนักทั้งเกะกะ แถมเผลอหน่อยเดียวก็ทำเสื้อผ้าเปื้อนอีก!”
“นั่นสิ ตัดโปสเตอร์ยังสบายกว่าเยอะ นั่งตากแอร์แล้วแปะของตกแต่งก็เสร็จแล้ว ทำไมต้องให้พวกเราทำงานใช้แรงแบบนี้ด้วยล่ะ——”
“รู้อย่างนี้ตอนนั้นไม่น่าโหวตให้คาเฟ่หูสัตว์เลย ตอนนี้ล่ะสิ ได้แต่เจอเรื่องยุ่งยากทั้งนั้น หัวหน้าห้องก็ไม่รู้ว่าลำเอียงเข้าข้างใคร”
ฉูหยวนฟังเงียบ ๆ ไม่ได้พูดแทรก เพียงก้มหน้าตามพวกเธอเข้าไปในคลังสินค้า
ในคลังสินค้ามีข้าวของจิปาถะกองสุมอยู่เต็มไปหมด ฝุ่นลอยฟุ้งท่ามกลางแสงสลัว
ตรงมุมห้องยังมีกองผ้าจำนวนมากที่ไป๋ซือโม่สั่งซื้อไว้ก่อนหน้านี้ บรรจุแยกอยู่ในกล่องใบใหญ่หลายใบ
จังหวะนั้นเอง เด็กสาวตัวสูงที่เมื่อครู่ยังบ่นอุบอิบพลันหยุดเดิน ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเพื่อนสองสามคำ แล้วแอบเหลือบมองฉูหยวนที่อยู่ด้านหลัง
จากนั้นเธอก็ยืดตัวตรง แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจแล้วเดินไปหน้ากล่องผ้า พลางบิดขี้เกียจ