“เรื่องอาบน้ำด้วยกัน...เอาเป็นว่าไม่ดีกว่า ซือโม่ เธอเข้าไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันค่อยอาบก็ได้...”
“แต่ดอกไม้แห้งสำหรับแช่น้ำเหลือแค่ห่อเดียวแล้วนะ”
“ไม่เป็นไร ฉันใช้น้ำที่เธอแช่แล้วก็ได้”
ฉูหยวนประหม่าเสียจนไม่กล้าสบตาไป๋ซือโม่ ในหัวมีแต่รอยประทับบนขา
อาบน้ำด้วยกัน?
นั่นมันเขตอันตรายที่สุดในบรรดาเขตอันตรายชัด ๆ!
ขอแค่ถูกจับได้ ทุกอย่างก็จบกันหมด ถึงตอนนั้นเธอจะออกจากโรงแรมนี้ได้ในวันพรุ่งนี้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้
ไป๋ซือโม่ดูผิดหวังอยู่บ้าง แต่เห็นเธอยืนกรานขนาดนั้นก็ไม่ได้บังคับอีก เปิดม่านแล้วเดินเข้าไปคนเดียว
ไม่นานนัก เสียงน้ำสาดกระเซ็นก็ดังขึ้น
ฉูหยวนนั่งอยู่ริมเตียง พอเงยหน้าขึ้นก็พอมองเห็นเงาร่างเลือนรางของไป๋ซือโม่ผ่านม่านโปร่ง
เดิมทีเธอไม่ได้ตั้งใจจะมอง แต่กลิ่นหอมสะอาดอ่อน ๆ ของสบู่อาบน้ำลอยมาในอากาศ สายตาราวกับถูกดึงดูดไว้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ละจากม่านผืนนั้นไม่ได้
พูดตามตรง ฉูหยวนคิดว่าไป๋ซือโม่สวยมาก
ไม่ใช่แค่ใบหน้าที่งดงามได้รูปเท่านั้น สิ่งที่ดึงดูดคนยิ่งกว่าคือบุคลิกอ่อนโยนและร่าเริงของเธอ ราวกับดวงอาทิตย์ยามเช้าที่เพิ่งขึ้น อบอุ่นไปทั่ว—ถึงความอบอุ่นนั้นจะเป็นแค่เปลือกนอก ก็ยังยากจะต้านทาน
เธอมองผ่านม่านโปร่งอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งความคิดที่ไม่ควรมีผุดขึ้นมาในหัว ถึงได้รีบเบือนสายตาหนี
“ซือโม่ อาบเสร็จหรือยัง?” หูของฉูหยวนร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย
“อื้ม! เสร็จแล้ว เซียวเอ๋ยเข้ามาได้เลย”
สิ้นเสียง ม่านโปร่งก็ถูกเลื่อนเปิดเบา ๆ
ไป๋ซือโม่เดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูพันกาย เห็นฉูหยวนนั่งเหม่ออยู่ริมเตียงก็ยิ้มแล้วเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะประคองคางของฉูหยวนขึ้นเบา ๆ
“จ้องฉันจนเคลิ้มไปเลยเหรอ?”
“เอ๊ะ? ปะ...เปล่า...” ฉูหยวนเพิ่งได้สติกลับมา ก็รีบร้อนลุกขึ้น “ฉันจะไปอาบเดี๋ยวนี้แหละ”
เธอรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ รอบฝักบัวยังมีไอน้ำอุ่นลอยกรุ่น อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของสบู่อาบน้ำที่ไป๋ซือโม่เพิ่งใช้
ฉูหยวนบอกไม่ถูกว่าทำไมหัวใจถึงเต้นผิดจังหวะ เธอรีบล้างตัวให้สะอาด แล้วก้าวขาลงไปในอ่างอาบน้ำที่ไป๋ซือโม่เพิ่งใช้