ไป๋ซือโม่ฆ่าตัวตายด้วยเหตุใดกันแน่?
คำถามนี้ ฉูหยวนยังคงไม่มีคำตอบจนถึงตอนนี้
แต่จากคำพูดกระท่อนกระแท่นของเด็กสาวเมื่อครู่ เธอกลับพอจะสัมผัสได้ราง ๆ
ว่าสาเหตุที่ผลักไป๋ซือโม่ให้เดินไปสู่ทางตันนั้น หนักหน่วงยิ่งกว่าที่เธอคาดคิดไว้มาก
ในชั่วขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด
ประตูเหล็กด้านหลังถูกผลักเปิดเบา ๆ เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังแว่วเข้ามาทีละก้าว
ฉูหยวนหันขวับไปมอง แล้วภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับเป็น—ตัวเธอเองในอดีต!
ผมยาวสีแดงไวน์เป็นลอนพลิ้วไหว รูปร่างเพรียวบางอรชร กระโปรงทรงหางปลาขับเน้นส่วนโค้งเว้าอวบอิ่ม ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางจัดจ้าน คิ้วตาเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนของพี่สาวผู้ใหญ่
เธอมอง “ตัวเอง” ในอดีตคนนั้น ก่อนจะเดินเข้าไปหาไป๋ซือโม่อย่างเชื่องช้าเช่นวันวาน แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย มองเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า
“น้องสาว ยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียวอันตรายนะคะ?”
น้ำเสียงคุ้นเคยเอ่อล้นออกมาจากปากของเธออีกคน
ไป๋ซือโม่หันกลับมาอย่างเหม่อลอย ดวงตาว่างเปล่าจับจ้องหญิงสาวตรงหน้า น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความไม่อยากเชื่อ
“คุณ...คุณซัคคิวบัส...”
เด็กสาวผู้เปราะบางก้าวเท้าแข็งทื่อทีละก้าว มุ่งหน้าไปหา “ฉูหยวน” คนนั้น แววตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่าไร้วิญญาณ
ส่วน “ฉูหยวน” คนนั้นยังคงประดับรอยยิ้มอ่อนโยน พลางกางแขนทั้งสองข้างออกไปหาไป๋ซือโม่ ในท่าทางราวกับจะโอบกอดอย่างอ่อนโยน
“เด็กดี ซือโม่ มาหาฉันสิ ทุกสิ่งที่หนูกลัวจะมลายหายไป ฉันจะยอมรับทุกอย่างของหนูเอง”