[ยูริรักบริสุทธิ์ 1V1][เลี้ยงดูให้คลั่งรัก (ค่อย ๆ คลั่งรัก)][แนวสวมหน้ากาก][ตัวละครบิดเบี้ยว+แนบชิดหลายคู่]
(หมายเลขหลักเถาหมู่: ห้องสมุดป่าลึก เคยเขียนมู่เสี่ยวเจา)
.(ฝากสมองไว้ที่นี่ หนังสือเล่มนี้เป็นแนวแนบชิดล้วน ๆ)
“น้องสาว ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องตายอยู่แล้ว งั้นก่อนหน้านั้นมาค้างคืนกับพี่สักคืนไหม”?
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเย็นเยียบ
บนขอบตึก เด็กสาวที่ยืนอยู่นอกราวกั้นและคิดจะปลิดชีวิตตนเองได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง จึงหันกลับมามองอย่างว่างเปล่า
กลับพบว่าคนที่พูดกับเธอเป็นหญิงสาวรูปงามยั่วยวน
“ไม่ต้องห่วง พี่รับรองว่ามันจะเป็นค่ำคืนที่งดงามสำหรับเธอ”
หญิงสาวยิ้มอย่างไม่จริงจัง ก้าวเท้าเบา ๆ ดุจแมวเข้าไปใกล้เด็กสาว มือข้างหนึ่งเชยคางใบหน้าสวยเล็กนั้นขึ้นมา
“เป็นยังไง อยากลองดูไหม? แน่นอนว่า—แค่คืนนี้นะ พรุ่งนี้ถ้าเธอยังอยากตาย พี่ไม่ขวางเธอแน่”
สายลมพัดผ่านระหว่างตึก ส่งเสียงโหยหวนเป็นระลอก
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น ในใจมีแต่ความรู้สึกชิงชัง
เดิมทีนางอยากเมินเฉยต่อผู้หญิงประหลาดคนนี้ หรือไม่ก็ด่าทอสักสองสามคำ อย่าให้เจ้าหล่อนมาขัดขวางสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่
แต่ไม่รู้ทำไม
ตอนที่คำปฏิเสธจะหลุดจากปาก กลับมีกลิ่นหอมเย้ายวนแผ่กระจายในอากาศ
“อือ……”
รู้สึกประหลาดจัง
ราวกับถูกเสกมนตร์
หลังจากได้กลิ่นหอม เด็กสาวก็แขนขาแข็งทื่อ สมองว่างเปล่า เดินเข้าไปหาหญิงสาวทีละก้าวอย่างควบคุมไม่ได้
แล้วก็ถูกหญิงสาวโอบกอดเข้าไปในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน
“เด็กดี ถูกแล้ว” หญิงสาวยิ้มพลางลูบผมยาวของนาง “เด็กสาวน่ารักอย่างเธอ แค่มองแวบเดียวพี่ก็ชอบแล้วล่ะ”
“ชอบ……?” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง
“ใช่ ชอบ”
“กับคนแปลกหน้าเนี่ยนะ?”
“เธอหน้าตางดงามมาก” หญิงสาวหรี่ตาลง “ใบหน้าที่งามขนาดนี้ ถ้าเป็นรอยช้ำคงน่าเสียดายแย่”
“ฉัน……”
เด็กสาวมองหญิงงามผู้นี้ จู่ ๆ หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
นางไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ตัวเองถึงมีความรู้สึกเช่นนี้—บางทีอาจเป็นเพราะกลิ่นหอมที่ควบคุมนางอยู่ นางเพียงรู้สึกเหมือนตนเอง……ท่าทีเปลี่ยนไปบ้าง
ประหลาดจริง ๆ ทั้งที่เมื่อครู่ตนเองยังใจตายดั่งเถ้าถ่าน
แต่ตอนนี้กลับเกิดความคาดหวังต่ออนาคต เกิดความคิดอยากมีชีวิตต่อไป
นางลังเลอยู่ชั่วอึดใจ จากนั้นก็วางนิ้วมือเย็นเฉียบลงบนฝ่ามือของหญิงสาว
แล้วปล่อยให้หญิงสาวพานางค่อย ๆ ถอยห่างจากขอบดาดฟ้า ละจากท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยอันตรายนั่น
หลังจากนั้น
หญิงสาวพานางไปสวนสนุก ไปดูดาวเต็มท้องฟ้าริมทะเล แล้วยังได้กินข้าวห่อไข่และปลาทอดแสนอร่อย
หญิงสาวอ่อนโยนกับนางตลอดเวลา ราวกับเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของนาง
ไออุ่นบางเบานั้น ค่อย ๆ ซึมซาบเข้าสู่หัวใจที่เย็นชาของเด็กสาว
ค่ำคืนนั้น ในโรงแรม
หญิงสาวก้มมองเด็กสาวบนเตียงที่แก้มแดงด้วยความเขินอาย รู้ดีว่านางตกอยู่ภายใต้คาถามนตร์เสน่ห์ของตนโดยสมบูรณ์แล้ว ถูกอารมณ์รักใคร่ครอบงำ
“พี่สาว……” เด็กสาวยื่นมือลูบผ่านแก้มของหญิงสาว เกลี่ยปอยผมที่ปลิวมากลับไปหลังใบหู “พรุ่งนี้ เราจะยังอยู่ด้วยกันแบบนี้ได้ไหม? หนูขอรู้ข้อมูลติดต่อของพี่ได้ไหม?”
“ได้สิ ถ้าเธอเป็นเด็กดี”
หญิงสาวยิ้มเล็กน้อย
ช่างเป็นจิตวิญญาณที่โอชะอะไรเช่นนี้ หากนางต้องการ ตอนนี้ก็ดูดกลืนพลังทั้งหมดของเด็กสาวเข้าร่างได้เลย
ในฐานะจอมมาร นี่ควรจะเป็นเรื่องธรรมชาติ
น่าเสียดาย หญิงสาวใจอ่อนเกินกว่าจะทำเช่นนั้น
เพราะภาพลักษณ์งดงามเย้ายวนนั้น เป็นเพียงเปลือกนอกจอมปลอม
ตัวจริงของนาง ไม่ใช่สาวใหญ่ใจกล้าแต่อย่างใด เป็นเพียงสาวน้อยจอมมารขี้อายกลัวสังคม แม้จะทักทายมนุษย์ยังลำบาก
ถ้าไม่ใช่เพราะใจอ่อนอยากช่วยเด็กสาวที่คิดฆ่าตัวตายคนนี้ นางไม่มีทางกล้าเข้าไปทักทายมนุษย์ก่อนด้วยซ้ำ
ณ เวลานี้
มองเด็กสาวที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง จอมมารน้อยฝืนยิ้ม ก้มลงจูบที่มุมหน้าผากของเด็กสาวเบา ๆ
เด็กสาวรีบเอามือปิดหน้าด้วยความเขินอาย รออยู่พักใหญ่ กลับไม่เห็นท่าทีต่อไปของหญิงสาว
“พักผ่อนเถอะนะ น้องสาว ราตรีสวัสดิ์”
พูดจบ นางก็รีบดึงปิดไฟ ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอนลงบนอีกด้านของเตียง ไม่มองเด็กสาวอีก
จากนั้น ฉวยจังหวะที่เด็กสาวหลับสนิท
จอมมารน้อยจึงแอบออกจากห้องนั้น หลบหนีเข้าไปในรัตติกาลอันมืดมิด
……
“ผ่านมาสามปีแล้วหรือ?”
จอมมารน้อยลืมตา ลุกขึ้นนั่งจากเตียงเดี่ยวแคบ ๆ
แสงยามเช้าของอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ ส่องผ่านม่านบาง ๆ ทิ้งลำแสงพร่ามัวลงบนพื้นห้อง
จนถึงวันนี้ สายัณห์นั้น ดาดฟ้านั้น เด็กสาวที่มีแววตาว่างเปล่าคนนั้น ก็ยังคงปรากฏเข้ามาในความฝันของนางซึ่งเป็นจอมมารอยู่บ่อยครั้ง
เด็กสาวคนนั้นยังสบายดีไหมนะ?
หวังว่าสิ่งที่ตนเองทำลงไปในตอนนั้น จะช่วยผลักเปิดประตูอีกบานให้เด็กสาวจริง ๆ ทำให้ชีวิตของนางดีขึ้น
แม้เพียงสักนิดก็ตาม
น่าเสียดาย โลกนี้ไม่ได้ดำเนินไปในทิศทางที่อ่อนโยน
ความขัดแย้งที่สะสมมานานระหว่างมนุษย์กับเผ่าปีศาจ ไม่นานหลังจากนั้นก็ปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟที่ถูกกดทับ
สำนักความมั่นคงประกาศ “คำสั่งกวาดล้างมาร” พื้นที่อยู่อาศัยของเผ่าปีศาจในเมืองถูกบีบรัดอย่างหนัก คลื่นพลังมารใด ๆ ที่น่าสงสัยล้วนอาจนำไปสู่การไล่ล่าจากสาวน้อยเวทมนตร์และนักล่ามาร
จอมมารน้อยไม่สามารถทำเหมือนเมื่อก่อน ที่บางครั้งจะแฝงกายในเงามืดของเมืองมนุษย์เพื่อสังเกตการณ์ในร่างมารได้อีกแล้ว
ยังดีที่เครือข่ายใต้ดินของเผ่าปีศาจยังไม่พังทลายโดยสมบูรณ์
ด้วยความช่วยเหลือจากกองบัญชาการเผ่าปีศาจ นางจึงได้รับการอำพรางที่ปลอดภัยขึ้น—ใช้ตัวตนเด็กสาวมนุษย์ธรรมดาเข้าเรียนในวิทยาลัยรุยซือ
นางใช้ชื่อในอดีตของตนเป็นชื่อมนุษย์ ฉูหยวน
แล้วใช้ยันต์และคาถาหลายชั้น ปกปิดกลิ่นอายมารของร่างจริง
ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ นางยังคงหวาดกลัวการเข้าสังคมกับมนุษย์
ในวันหนึ่งที่แสนธรรมดา
ฉูหยวนขดตัวอยู่ที่มุมหลังห้องเรียนเหมือนเช่นเคย ในมือถือการ์ตูนยอดนิยมเล่มหนึ่ง
ทันใดนั้น เสียงอึกทึกในห้องก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
“ได้ยินไหม? มีนักเรียนย้ายมาใหม่นะ! วันนี้จะมาห้องเราเลย!”
“จริงหรือเปล่า? ย้ายมาตอนนี้เนี่ยนะ?”
“จริงสิ! แล้วรู้ไหมว่าเป็นใคร? คือคนนั้น…ไป๋ซือโม่! สาวน้อยเวทมนตร์โม่ลี่ไง!” อีกเสียงหนึ่งแทบจะกรีดร้อง
“อะไรนะ?! สาวน้อยเวทมนตร์ที่แนวป้องกันตะวันออกปราบอสูรระดับอันตรายหนึ่งได้ด้วยตัวคนเดียวน่ะหรือ? ตัวเต็งที่สำนักความมั่นคงหนุนหลัง?”
“ใช่แล้ว! พระเจ้า ดาราดังขนาดนี้มาเรียนห้องธรรมดาของพวกเราได้ยังไง?”
“ได้ยินว่าเพราะการต่อสู้ก่อนหน้านี้ต้องพักฟื้นและปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม…สุดยอดไปเลย! เราขอลายเซ็นได้ไหม?”
เสียงพูดคุยดังฮือ ราวกับจะยกหลังคาห้อง
สาวน้อยเวทมนตร์ สำนักความมั่นคง ปราบอสูร…
ทุกคำสำคัญราวกับเข็มน้ำแข็งทิ่มแทงกลางใจของฉูหยวน
คนของสำนักความมั่นคง?
ฉูหยวนอึ้งไป หัวใจเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้
ความกลัวสัญชาตญาณที่ต้องรุกล้ำเข้าไปในถ้ำศัตรูยังคงเกาะกุมนางไว้
แย่แล้ว จะเปิดเผยตัวไหม?
นี่คือเรื่องบังเอิญหรือว่า…
อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับความรู้สึกผิดและความกลัวนี้แล้ว แรงกระทบที่ได้เห็นกับตาต่อมาต่างหาก ที่ทำให้นางทั้งร่างแข็งทื่อราวกับกลายเป็นหิน
ประตูห้องเรียนถูกผลักออก ครูประจำชั้นเดินเข้ามาพร้อมกับคนคนหนึ่ง
เสียงพูดคุยทั้งหมดเงียบลงทันที
แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาจากทางประตู ปกคลุมร่างของผู้มาใหม่คนนั้นพอดี
นางยืนตัวตรง ทรวดทรงสง่างาม สวมชุดนักเรียนที่ตัดเย็บเนี้ยบกริบ
ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนยาวถึงเอวเปล่งประกายเงางาม ดวงตาสีอำพันแฝงรอยยิ้ม
รูม่านตาของฉูหยวนหดลงอย่างกะทันหัน
เดี๋ยวนะ…
ใบหน้านี้…
เด็กสาวเปราะบางบนดาดฟ้าในยามสายัณห์เมื่อสามปีก่อน กับสาวน้อยเวทมนตร์คนดังที่อาบแสงแดด เป็นที่จับตามองตรงหน้านี้…
ร่างค่อย ๆ ซ้อนทับกัน
เด็กสาวมนุษย์ที่ตนเคยช่วยชีวิตไว้
คนแปลกหน้าที่ตนเฝ้าอวยพรเงียบ ๆ มาสามปี
บัดนี้ กลับมาปรากฏตัวต่อหน้านางซึ่งเป็นจอมมารที่ปลอมตัวเป็นมนุษย์ ในฐานะ “วีรสตรี” ผู้ล่าสังหารมาร
โชคชะตา ช่างเล่นตลกเสียดสีอะไรเช่นนี้
รูปโปรไฟล์ฉูหยวน (ผู้วาด: ห้องสมุดป่าลึก)
ภาพฉูหยวนชุดลำลอง (ผู้วาด: หนิงเหมิงถู่โต่วเหลย)