เสี่ยวอวิ๋นตกใจสะดุ้งโหยง แก้วเหล้าในมือหลุดร่วงตกพื้น แตกกระจาย
หวังเต๋อกุ้ยชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าอันอวบอิ่มแข็งทื่อ ก่อนจะผละออกจากเสี่ยวอวิ๋น แล้วรีบยิ้มแหยแสร้งว่า "เทียนเช่อ มันเข้าใจผิดกันแล้ว พอดีกำลังดื่มเหล้ากันอยู่!"
ร่างอ้วนพีของหวังเต๋อกุ้ยแข็งไปชั่วขณะ แล้วก็รีบปั้นรอยยิ้มจอมปลอมที่ทำเป็นประจำขึ้นมาบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว
เขาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแต่อย่างใด กลับเดินยิ้มร่า พุงพลุ้ยดันนำ เข้าไปหา พร้อมยื่นมือออกไปตามความเคยชิน
หมายจะตบไหล่หลี่เทียนเช่อเหมือนที่เคยทำ และงัดเอาท่วงทำนองเสแสร้งพวกนั้นมาพูดว่า
"อ้าว เทียนเช่อ กลับมาพอดีเลยนะ! ผมกับเมียคุณกำลังปรึกษากันว่าจะเปลี่ยนงานที่สบายๆ หน่อยให้คุณ..."
คำพูดของเขาชะงักกึก
เพราะหลี่เทียนเช่อขยับตัวแล้ว
ไม่มีสัญญาณบอกเหตุ ไม่มีคำราม
ในจังหวะที่มือของหวังเต๋อกุ้ยกำลังจะแตะโดนไหล่เขาพอดิบพอดี ขาขวาของหลี่เทียนเช่อก็ฟาดขึ้นมาราวกับงูเหลือมที่ซุ่มรอ พุ่งเข้าใส่
"ตูม!"
ลูกถีบด้านข้างที่หนักหน่วงเป็นที่สุด พุ่งไปประทับลงบนพุงพลุ้ยของหวังเต๋อกุ้ยอย่างจัง!
เท้าข้างนี้ อัดแน่นไปด้วยโทสะที่พอกพูนมานานนับไม่ถ้วนของหลี่เทียนเช่อ แถมยังแฝงไว้ด้วยฤทธานุภาพแห่งมังกรที่ยังหลงเหลือและยังไม่สลายไป!
"ฟุบ!!!"
เสียงดังลั่นราวฟ้าร้องระเบิดขึ้นภายในห้องนั่งเล่นแคบๆ!
ร่างอ้วนฉุหนักร่วมร้อยกิโลของหวังเต๋อกุ้ยลอยละลิ่วขึ้นไปขดงออยู่กลางอากาศราวกับกุ้งตัวโตสุกงอม ก่อนจะปลิวถอยหลังไปไกลถึงสามสี่เมตร!
"โครม!!"
เขากระแทกเข้ากับผนังทีวีด้านหลังอย่างแรง ข้าวของที่ติดอยู่บนผนังรวมถึงทีวีจอแอลซีดีราคาถูกก็หล่นตามลงมาทับตัวเขา ประกายไฟกระจาย!
"แค่ก..."
หวังเต๋อกุ้ยทรุดลงกับพื้นเหมือนกองโคลนตม อ้าปากกว้างขย้อนน้ำเปรี้ยวพุ่งออกมา ต่อให้จะแผดเสียงร้องยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ ได้แต่กุมท้องชักกระตุกเหมือนหมาขี้เรื้อน
ปากก็งึมงำอย่างอ่อนแรงว่า "อย่าตีเลยนะ มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด..."
ในห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบสงัด
เสี่ยวอวิ๋นตกใจจนสติแตกไปแล้ว
นางยืนแข็งอยู่กับที่ สมองว่างเปล่าไปหมด ได้แต่มองสามีที่ปกติซื่อๆ อ่อนแอ ถูกตีไม่ตอบโต้ ถูกด่าไม่เถียงกลับ กำลังเดินย่างสามขุมเข้าไปหาหวังเต๋อกุ้ยที่นอนจมกองเลือดดั่งเทพมัจจุราช
"เข้าใจผิดเหรอ?"
หลี่เทียนเช่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหวังเต๋อกุ้ย มองกองเนื้อไขมันที่ชักกระตุกไม่หยุดจากเบื้องบน น้ำเสียงทุ้มต่ำจนเย็นยะเยือกว่า
"มึงนอนกับเมียกู ใช้เงินของกู แถมยังแอบเล่นตุกติกกับเชือกช่วยชีวิตของกูอีก..."
"แล้วมึงยังจะบอกว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิดอีกเหรอ?"
หวังเต๋อกุ้ยตัวสั่นเทาไปหมด น้ำมูกน้ำตาคละเคล้า พูดอ้อแอ้ไม่เป็นภาษาขอชีวิต "ข้า...ข้าผิดไปแล้ว...เทียนเช่อ...พี่หลี่...ยกโทษให้ข้าด้วย..."
เขาคงไม่มีวันนึกฝันเลยว่าหมอนี่ที่ปกติอยู่ในไซต์ก่อสร้างก็อ่อนปวกเปียกใส่เขา ขนาดเจอหน้ายังก้มๆ เงยๆ ลดตัวต่ำ ถึงกับกลายเป็นคนละคนไปเลยในวันนี้!
แล้วยังแรงเยอะจนน่าตกใจ!
เตะทีนั้นจะบดขยี้เครื่องในให้ป่นปี้หมดแล้ว!
ที่สำคัญที่สุด เขามันรอดขึ้นมาจากบ่อได้ยังไงกันนะ?!
เขาสั่งให้คนไปเล่นงานเชือกลากจูงไว้อย่างดีแล้วแท้ๆ
ถ้าหลี่เทียนเช่อตายอยู่ข้างล่างนั่น เมียหมอนี่ก็จะได้เงินบำเหน็จ เงินนั้นก็จะเข้ากระเป๋าเขาอย่างง่ายดาย
แต่หลี่เทียนเช่อกลับไม่ตาย แถมยังขึ้นมาราวกับคนละคน
เหมือนถูกผีร้ายสิง!
ความกลัว! ความกลัวอย่างสุดซึ้งปกคลุมเขาอย่างมิดชิด!
ตอนนี้เขาหาได้สนใจศักดิ์ศรีหน้าตาไม่ กลัวแต่ว่าหลี่เทียนเช่อจะบันดาลโทสะแล้วฆ่าเขาทิ้งเสียจริงๆ!
"ยกโทษให้มึง?"
มุมปากของหลี่เทียนเช่อกระตุกยิ้มอย่างโหดเหี้ยม ดวงตาสีทองเข้มดังกว่านั้นเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่ทำให้คนดูแล้วใจสั่น
"มึงมันก็แค่ตัวขี้ข้า?"
สิ้นเสียง
"กร๊อบ!!"
เท้าขวาของหลี่เทียนเช่อออกแรงอย่างกะทันหัน รุนแรงเหมือนเครื่องอัดไฮดรอลิก เหยียบลงไปบนข้อมือของหวังเต๋อกุ้ยที่กำลังจะไขว่คว้าโทรศัพท์มือถืออย่างแรง!
เสียงกระดูกร้าวดังสนั่นราวกับเสียงตอกถั่ว!
"อ๊าก!!!"
หวังเต๋อกุ้ยเปล่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ฝ่ามือทั้งข้างบิดเบี้ยวบิดเป็นรูปตีนไก่ กระดูกนิ้วแตกหักอย่างรุนแรงจนถึงขั้นทะลุเนื้อหนัง โผล่ออกมาเห็นกระดูก!
"มึงจะจัดการกูไม่ใช่เหรอ? เอามาดิ! เอามาอีก!"
ในตาของหลี่เทียนเช่อมีประกายเย็นเยียบวาบผ่าน ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้หายใจแม้แต่น้อย
เขาก้มตัวลง ใช้มือข้างเดียวจิกคออวบอ้วนที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ ของหวังเต๋อกุ้ยขึ้นมาเหมือนกับจับไก่ตาย นิ้วทั้งห้าบีบลงไปแน่นราวกับคีมเหล็ก!
"ลุก!!"
เสียงตะคอกต่ำ
ไอ้หมูหนักสองร้อยชั่งโดนยกขึ้นกลางอากาศด้วยแขนข้างเดียว!
หวังเต๋อกุ้ยขาเตะพะๆ ดิ้นเร่า ใบหน้าอูดบวมจนเป็นสีม่วงเข้ม ลูกตาเบ่งโปนจนถลนออก นั่นเป็นความรู้สึกของการขาดอากาศหายใจขั้นวิกฤต!
"เพี๊ยะ!"
ตบหน้าหนึ่งที อัดเข้าไปอย่างแรง!
"ไอ้หมา! มึงนอนกับเมียกู!!"
"เพี๊ยะ!"
ตบอีกที หน้าอีกข้างพองบวมเป็นหัวหมูทันใด!
"กูเอาชีวิตไปเสี่ยงอยู่ในบ่อ! พวกมึงเอากันอยู่บนโซฟาที่กูซื้อ!!"
"เพี๊ยะ!"
ฟันผสมกับเลือดกองหนึ่งปลิวกระเซ็นออกมา
"แล้วยังจะคิดฆ่ากูอีก!"
"พวกมึงมันไอ้เวร!"
"กูจะเย็ดแม่ให้หมดทั้งบ้าน!!"
นัยน์ตาหลี่เทียนเช่อแดงก่ำ คำรามไปด้วย ง้างมือตบไปด้วย ตบไปทีละฉาด ราวกับร่วงหล่นลงมาไม่คิดเงิน
รัวตบไปจนหวังเต๋อกุ้ยไม่มีเสียงจะพูดแล้ว ใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป!
"พวกมักง่ายได้คืบจะเอาศอก!!"
"ตูม!!"
หลี่เทียนเช่อจับไอ้หมูในมือฟาดลงกับพื้นอย่างแรงราวกับทิ้งขยะ!
พื้นไม้จริงแตกกระจาย!
หวังเต๋อกุ้ยนอนจมอยู่กับพื้นดั่งหมาขี้เรื้อน ร่างกายชักกระตุกไปทั้งตัว ตาลอยปริบๆ ไม่นานใต้ร่างก็มีของเหลวกลิ่นคาวคละคลุ้งซึมออกมา
โดนตบจนขี้แตกขี้แตนเละเทะไปแล้ว
ในห้อง เสี่ยวอวิ๋นถึงขั้นตกใจจนลืมร้องไห้ นั่งเหม่ออยู่ตรงนั้น คนเหมือนตกใจจนสติหลุด
นี่มันต่างจากหลี่เทียนเช่อที่นางคุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง!
หลี่เทียนเช่อหายใจหอบ ดวงตาทั้งคู่จ้องตาค้างไปที่หวังเต๋อกุ้ย แววตาเย็นชา
แต่วินาทีต่อมา
เขาค่อยๆ หันหน้ามา ดวงตาที่ไร้ชีวิตคู่นั้นไปหยุดอยู่ที่เสี่ยวอวิ๋น
เสี่ยวอวิ๋นสบตากับเขา ราวกับถูกมีดกรีด ตกใจแทบจะทรุดลงไป
เสี่ยวอวิ๋นนั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่กับพื้น จนน้ำมูกน้ำตาเลอะเทอะไปหมด คลานไปสองก้าวอย่างลนลาน พุ่งเข้าไปหาหลี่เทียนเช่อบนพื้น เสียงแหลมปร่าสั่นพร่า
"เทียนเช่อ... ข้า... ข้าก็ถูกบังคับมาเหมือนกัน! พี่หวังเขา... เขาอำนาจใหญ่หลวงอะไรนักหนา ข้าเป็นแค่ผู้หญิงจะกล้าขัดขืนได้ยังไง?!"
แววตานางวูบไหว รีบเสริมว่า "อีกอย่าง... ข้าให้เขาใส่ถุงแล้วนะ! ไม่เป็นไรนะ! ไม่เป็นไรจริงๆ นะ!"
แววตาของหลี่เทียนเช่อเย็นชาเยือกเย็นจนนางขนลุกไปทั้งตัว
เสี่ยวอวิ๋นกัดฟัน จู่ๆ ก็ตะโกนออกมาอย่างกับคนเสียสติ
"เทียนเช่อ นายลืมไปแล้วเหรอ? วันนั้นที่เราแต่งงานกัน นายสัญญาด้วยตัวเองเลยนะ ว่าไม่ว่าฉันจะทำอะไร นายก็จะรักฉันตลอดไป!"
นางร้องไห้น้ำมูกน้ำตาคละเคล้า เครื่องสำอางที่ทาบนใบหน้าเลอะเทอะไปหมด ทั้งน่าสมเพชทั้งน่าขยะแขยง
"ฉันก็แค่... ทำผิดเหมือนที่ผู้หญิงทุกคนก็ทำพลาดกัน! นายให้อภัยฉันสักครั้งได้ไหม? เราเริ่มต้นกันใหม่ วันหลังฉันจะดีกับนายแน่ๆ..."
เสียงนางแหลมขึ้นเรื่อยๆ กระวนกระวายใจขึ้นเรื่อยๆ เต็มไปด้วยความเสแสร้งและสกปรกที่หาข้ออ้างให้ตัวเอง
หลี่เทียนเช่อมองนางเงียบๆ จู่ๆ ก็มีรอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก "รักมึงไปตลอดชีวิต?"
เสี่ยวอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็ฉายแววดีใจ พยักหน้ารัว "ใช่ๆ ตอนนั้นนายสาบานไว้ด้วยนะ ต่อหน้าพ่อแม่ฉัน ต่อหน้าเพื่อนรักฉัน นายคุกเข่าสาบานด้วยนะ นายจำไม่ได้แล้วเหรอ?"
ตอนนั้นหลี่เทียนเช่อแต่งกับเสี่ยวอวิ๋น โดนดักอยู่หน้าประตู ภายใต้คำขู่ของนางกับเพื่อนสนิทอีกสองสามคน
ให้คุกเข่าสาบาน ไม่งั้นก็ไม่ให้ออกจากบ้านไปรับเจ้าสาว
ตอนนั้นหลี่เทียนเช่อจนตรอก ไม่มีทางเลือก
ทำได้แค่ทำตาม
ผลสุดท้ายตอนนี้ เสี่ยวอวิ๋นกลับมาพูดคำนี้กับเขา ในห้องที่นางคบชู้?
"ใช่ กูเคยพูด จนมึงไม่พูด กูก็ลืมไปแล้ว"
หลี่เทียนเช่อได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า
เสี่ยวอวิ๋นพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง "ใช่ไหมล่ะ นายสาบานไว้แล้วนะ นายเป็นลูกผู้ชาย พูดแล้วต้องรักษาคำพูดนะ"
ในใจนางถอนหายใจอย่างโล่งอก ไอ้ขี้ข้าท้ายที่สุดมันก็คือไอ้ขี้ข้า ไม่ว่าเวลาไหน ความอ่อนแอที่ฝังในกระดูก ก็เปลี่ยนไม่ได้หรอก
"งั้นมึงรู้ไหม ว่าตอนนั้นกูยังสาบานอะไรไปอีก?" จู่ๆ หลี่เทียนเช่อก็ถาม
เสี่ยวอวิ๋นอึ้ง "อะไรนะ"
"ตอนนั้นกูคุกเข่าอยู่ที่พื้น ยังสาบานไว้ด้วยว่า ถ้ามึงมันกล้าทำตัวเป็นกะหรี่ ให้กูใส่หมวกเขียว กู จะถลกหนังมึงทั้งเป็นแน่!"
สิ้นเสียง ในสายตาที่เบิกกว้างของเสี่ยวอวิ๋น
จู่ๆ หลี่เทียนเช่อก็ก้มตัวลง คว้าผมนางขึ้นมาอย่างแรง บังคับให้นางเงยหน้ามองเขา
"เทียนเช่อ..."
"เพี๊ยะ!"
คำพูดในปากของเสี่ยวอวิ๋นโดนตบหนึ่งฉาดตีกลับเข้าไป
ใบนางเอียงไปด้านหนึ่งทันที มุมปากมีเลือดไหล ในตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
"เพี๊ยะ!"
ตบอีกฉาด
ใบหน้าของเสี่ยวอวิ๋นปลิวไปอีกทาง
ตามมาติดๆ
"เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!"
เสียงตบนับไม่ถ้วน ตกลงบนหน้าของเสี่ยวอวิ๋นราวกับเป็นเงา
เสี่ยวอวิ๋นน้ำลายกับเลือดปลิวกระเซ็น
ใบหน้าที่เดิมยังหลงเหลือสีแดงระเรื่ออยู่บ้าง ตอนนี้พองบวมเหมือนหัวหมู
ผมเผ้ายุ่งเหยิง คนทั้งคนโดนตบจนสติเลือนราง
"กะหรี่"
หลี่เทียนเช่อค่อยๆ พ่นออกมาสองคำ
แล้วก็ใช้เท้าเตะออกไปหนึ่งที
ร่างของเสี่ยวอวิ๋นปลิวถอยหลังไปทันที กระแทกเข้ากับกำแพง นอนเคียงข้างกับหวังเต๋อกุ้ย
หลี่เทียนเช่อหมุนตัว เดินอาดๆ ออกไปข้างนอกโดยไม่หันหลังกลับ
"หลี่เทียนเช่อ แกมันไม่กล้าฆ่าฉัน ใช่ไหมล่ะ?"
ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากประตู เสียงของหวังเต๋อกุ้ยที่อ่อนแรงแต่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองดังมาจากข้างหลัง
ฝีเท้าของหลี่เทียนเช่อหยุดชะงัก
หยุดอยู่หน้าประตู หันหน้ากลับมาช้าๆ
ในสายตา หวังเต๋อกุ้ยกำลังดิ้นรนพยุงตัวขึ้นด้วยมือข้างที่ไม่หัก ใบหน้าเปื้อนเลือดก็ยังปกปิดความอำมหิตนั้นไม่มิด
"วันนี้แกไม่ฆ่าฉัน... พรุ่งนี้ ฉันจะฆ่าให้หมดทั้งบ้านแกเลย! ลองดูสิ!"
"ถ้ามึงไม่พูด กูก็เกือบลืมไปแล้ว"
หลี่เทียนเช่อหยุดฝีเท้า หันหลังกลับ แล้วก็เดินตรงไปทางหวังเต๋อกุ้ยอีกครั้ง
สีหน้าหวังเต๋อกุ้ยเปลี่ยนไป รีบถอยหลังด้วยสัญชาตญาณ
แต่ความเจ็บปวดไปทั่วร่างทำให้เขาสูดลมหายใจเข้าไปเฮือก ดิ้นรนเอ่ยปาก "แก แกจะทำอะไร อย่ามั่ว... ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะเว้ย..."
หลี่เทียนเช่อค่อยๆ เดินเข้าไปหาหวังเต๋อกุ้ยทีละก้าว สุดท้ายหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ก้มตัวลง สายตานิ่งมองเขา
"กูก็เคยได้ยินมาว่า ลูกสาวมึงปีนี้เพิ่งเข้ามหาลัยปีหนึ่ง ที่มหาวิทยาลัยครูปินไห่ เรียนคณะอักษรศาสตร์ ใช่ไหม?"
รูม่านตาหวังเต๋อกุ้ยหดลงอย่างแรง ความดุร้ายบนใบหน้าหยุดนิ่งในทันใด แล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหี้ยม "แกรู้เยอะเหมือนกันนี่"
หลี่เทียนเช่อพูดต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย "เดือนก่อน เมียมึงพานางมาที่ไซต์ก่อสร้างหากู กูเคยเห็น"
"เด็กสาวน่ารักดีนะ สวยเหมือนเมียมึงเลย ใส่ถุงน่องขาวด้วย"
เขามองสีหน้าของหวังเต๋อกุ้ยที่ซีดขาวลงอย่างกะทันหัน แล้วเสริมประโยคสุดท้ายอย่างเรียบเฉย
"เรา คอยดูกันต่อไปเถอะ"
พูดจบ เขาไม่รีรออีกเลยแม้แต่น้อย หันหลังกลับ แล้วหายเข้าไปในความมืดด้านนอกประตูโดยสิ้นเชิง
ด้านหลังประตู เหลือเพียงเสียงคำรามแหบแห้งของหวังเต๋อกุ้ย "หลี่เทียนเช่อ กูจะฆ่าให้หมดบ้านแก! แกคอยดูเลย!"