ตำบลชิงซาน
เปลวเพลิงโหมกระหน่ำ เสียงร้องโหยหวนดังระงม
โจรค่ายชิงเฟิงเผาผลาญ ปล้นชิง และเข่นฆ่าอย่างไร้ความปรานี ทุกแห่งที่พวกมันย่างกรายผ่านล้วนเกลื่อนไปด้วยศพ
“หยวนเลี่ย รีบหยุดมือ! ข้าจะไปกับพวกเจ้า ปล่อยคนเหล่านี้ไป พวกเขาไม่รู้อีโหน่อีเหน่!”
ดวงตาของเผยเหิงแดงก่ำ เขาคำรามเสียงต่ำ
“ปล่อยพวกเขาไปหรือ? น่าขันสิ้นดี พวกเราเป็นโจรภูเขานะ หากปล่อยพวกเขาไป พี่น้องของข้าจะกินอะไรดื่มอะไร?”
หยวนเลี่ยแหงนหน้าหัวเราะลั่น “วันนี้ข้าจะล้างตำบลชิงซานด้วยเลือด เพื่อระบายโทสะให้พี่น้องค่ายชิงเฟิงที่ตายไป!
เผยเหิง หากจะโทษก็จงโทษศิษย์น้องของเจ้าเถอะ!”
เมื่อเผชิญหน้ากับโจรภูเขาที่โหดเหี้ยมอำมหิต ชาวบ้านตำบลชิงซานไม่มีแม้แต่กำลังจะต่อต้าน เพียงชั่วพริบตาก็ถูกสังหารไปกว่าครึ่ง ทรัพย์สินติดตัวถูกปล้นไปจนหมด
โดยเฉพาะคนของสำนักยุทธ์ปากั้วที่ถูกเล่นงานอย่างบ้าคลั่ง ทั้งถนนสายหนึ่งกลายเป็นแม่น้ำเลือดในพริบตา
“ถอยเร็ว!”
ลู่ลิ่วพาคนถอยร่นไปทางสำนักยุทธ์พลางต่อสู้ไปด้วย ทว่าโจรค่ายชิงเฟิงมีจำนวนมากเกินไป อีกทั้งบาดแผลของลู่ลิ่วยังไม่หายดี ศิษย์สำนักยุทธ์ปากั้วจึงล้มลงไม่ขาดสาย
อีกด้านหนึ่ง สำนักยุทธ์พยัคฆ์คำรามก็เผชิญสถานการณ์ไม่ต่างกัน
ประมุขสำนักฮั่วเจิงถูกยอดฝีมือหลายคนรุมโจมตีจนตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ไม่นานก็ถูกหมัดของหยวนเลี่ยซัดจนบาดเจ็บสาหัส
“ท่านพ่อ!”
สีหน้าของฮั่วหลานเปลี่ยนไปอย่างมาก
“ฮ่า ๆ สาวงามคนนี้หน้าตาสะสวยไม่เบา!”
“ฮั่วหลิน รีบพาน้องสาวเจ้าไป!”
ทั่วทั้งลานพลาซ่าวุ่นวายโกลาหล
ฝูงชนถูกกระจายออกจากกัน ลู่ลิ่วถูกโจรภูเขาขั้นหลอมผิวหนังช่วงกลางสองคนไล่สังหารมาตลอดทาง สุดท้ายก็ถูกต้อนจนมุมในตรอกแห่งหนึ่ง
เมื่อมองกำแพงหินตรงหน้า แววตาของลู่ลิ่วก็เผยความสิ้นหวัง
เขาดันวิ่งเข้ามาในตรอกตันเสียได้!
“หัวหน้าสั่งไว้แล้วว่า คนของสำนักยุทธ์ปากั้วต้องไม่มีใครรอด ฆ่ามัน!”
โจรภูเขาทั้งสองร่วมมือกัน ลู่ลิ่วต้านทานได้ไม่นานก็ถูกเตะล้มลงกับพื้น
โจรภูเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เงื้อมือฟันดาบหมายจะตัดหัวลู่ลิ่ว