เมืองร้าง ท่าเรือริมแม่น้ำ
คนแจวเรือเฒ่าผูกเรือประมงไว้แน่นหนาอย่างละเอียด
“ผู้มีพระคุณ ถึงแล้วขอรับ”
ฉินหมิงพยักหน้า ภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือเรือบรรทุกสินค้าลำใหญ่เรียงรายนับไม่ถ้วน คนงานท่าเรือหลายร้อยหลายพันคนกำลังขนถ่ายสินค้า เรือประมงแต่ละลำทยอยเข้าเทียบท่า ชาวประมงยกถังปลาออกจากห้องเก็บของในเรือ
กลิ่นคาวคลุ้งบางเบาลอยมาตามลมแม่น้ำ เสียงจอแจของชาวประมงและคนงานดังปะปนอยู่ข้างหู
ชาวประมงเฒ่ายกถังปลาเงินใบใหญ่ขึ้นมาจากท้องเรือ
ปลาเงินเป็นของขึ้นชื่อแห่งแม่น้ำหลีเจียง มีความยาวเท่าตะเกียบ ลำตัวขาวราวหิมะดุจเงิน จึงได้ชื่อว่าปลาเงิน ก้างน้อย เนื้อนุ่มลื่น เป็นที่ชื่นชอบของชาวบ้าน แม้ราคาไม่สูงนัก แต่ขายดี ไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ออก
เมื่อคืนตอนเรือประมงดิ้นรนออกมาจากวังวน ปลาเงินจำนวนมากตกลงบนเรือ ชาวประมงเฒ่าจึงเก็บรวบรวมเอาไว้
“โอ้โห ตาเฒ่าจาง วันนี้ได้ปลาไม่น้อยเลยนี่”
ชายฉกรรจ์กำยำที่เปลือยท่อนบนคนหนึ่งเดินผ่านมา พอเห็นเข้าก็ตาเป็นประกาย รีบหยุดฝีเท้าทันที
“เอาตามธรรมเนียมเดิม ตัวละสามอีแปะ ตกลงไหม?”
“ตกลง”
ชาวประมงเฒ่าพยักหน้า
ชายคนนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปยกถังปลามาแล้วเริ่มนับ
“ทั้งหมด 199 ตัว คิดให้เจ้า 400 อีแปะแล้วกัน”
ชายคนนั้นควักเงินพวงสี่พวงส่งให้ตาเฒ่าจางอย่างไม่ใส่ใจ
“เจ้าหนุ่มนี่มาจากไหนกัน ตาเฒ่าจาง หรือว่าเพิ่งรับเป็นลูกมือ?”
ชายคนนั้นมองฉินหมิงที่หน้าซีดเผือด ดูราวกับลมพัดก็ล้ม ร่างกายอ่อนแอปวกเปียก จึงหมดความสนใจในทันที “เอาละ เจ้าทำงานต่อเถอะ ข้าจะไปซื้อปลาตรงโน้นต่อ”
“แค่ก ๆ”
ฉินหมิงไอออกมาสองสามครั้ง เลือดซึมตรงมุมปาก
“พี่ชาย เลือดออกแล้ว”
เซียงเซียงรีบล้วงผ้าเช็ดหน้าสะอาดที่ซักจนสีซีดออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้ฉินหมิง
“ขอบใจ”
ฉินหมิงรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเลือดที่มุมปาก
เมื่อวานเขากระโดดลงจากยอดเขา แรงกระแทกทำให้อวัยวะภายในบาดเจ็บ หลังจากนั้นยังกระโดดลงแม่น้ำ แช่อยู่ในน้ำหลายชั่วยาม มิหนำซ้ำเทพแม่น้ำยังกัดกิน พลังประหลาดสายนั้นฉีกกระชากอวัยวะภายในของเขา ทำให้บาดแผลในร่างกายยังไม่ฟื้นตัว