สำนักยุทธ์พยัคฆ์คำราม
เด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ต้นไม้ด้วยสีหน้าเหม่อลอย
เมื่อครู่ เขาเพิ่งได้รับข่าวเรื่องหนึ่ง
ฉินหมิงกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว
เขายังจำได้เลือนรางว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อน ตอนฉินหมิงมาเคาะประตูสำนักยุทธ์พยัคฆ์คำรามเพื่อฝากตัวเป็นศิษย์ เขาจำฉินหมิงได้ จึงเผลอพูดเรื่องนี้กับฮั่วหลาน สุดท้ายตัวตนของฉินหมิงก็ถูกเปิดโปงและถูกไล่ออกจากสำนัก
เรื่องนี้กลายเป็นหัวข้อสนทนาขบขันหลังมื้ออาหารของพวกเขาติดต่อกันหลายวัน คนฆ่าหมูคนหนึ่งยังเพ้อฝันอยากเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ช่างฝันกลางวันเสียจริง!
ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนไปเข้าสำนักยุทธ์ปากั้ว แล้วทะลวงขั้นหลอมผิวหนังได้ภายในเวลาเพียงครึ่งเดือน!
“จู่อ้าวอวี่ เหตุใดเจ้าไม่ไปฝึกยืนปักหลัก มีเรื่องไม่สบายใจหรือ?”
เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาตบไหล่เขาเบา ๆ
“พี่เสี่ยวหู่ ท่านรู้หรือไม่ ฉินหมิงทะลวงขั้นหลอมผิวหนังแล้ว”
“ฉินหมิงเป็นใคร ฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง”
หวังหู่เกาศีรษะ ก่อนดวงตาจะพลันสว่างวาบ
“นึกออกแล้ว คนฆ่าหมูที่ถูกไล่ออกไปคนนั้น!
เดี๋ยวก่อน เมื่อครู่เจ้าว่าอย่างไรนะ เขากลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้วหรือ?”
หวังหู่เบิกตากว้าง
เขายื่นมือไปแตะหน้าผากจู่อ้าวอวี่ “สมองเจ้าไม่ได้ถูกเผาจนเสียหายหรอกนะ พวกเราฝึกกันมาครึ่งเดือนกว่าแล้วยังไม่มีความคืบหน้า แล้วเขาจะทำสำเร็จในครึ่งเดือนได้อย่างไร?”
“เป็นเรื่องจริง ตอนนี้คนทั้งตำบลพูดกันทั่วแล้ว”
จู่อ้าวอวี่ยิ้มขื่น
“คนฆ่าหมูคนนั้นกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้วหรือ?”
ฮั่วหลานก้าวยาว ๆ เข้ามา คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย “เจ้าได้ข่าวมาจากที่ใด?”
“เรียนศิษย์พี่ ข้าได้ยินคนในตำบลพูดกัน”