“ฉิน... ฉินหมิง!”
หวังซื่อสะดุ้งจนมือสั่น ห่อผ้าร่วงลงพื้นอย่างแรง เงินตำลึงกลิ้งกระจายเกลื่อน
“เจ้า... เจ้าถ่อมาที่นี่ทำไม?”
เสียงของหวังซื่อสั่นพร่า ความหวาดกลัวในใจพลุ่งพล่านจนเกินจะหักห้าม
ฉินหมิงมาเยือนยามดึกเช่นนี้ จะมีธุระอะไรได้อีก?
ย่อมมาแก้แค้นแน่นอน!
ฉินหมิงคร้านจะพูดให้มากความ เขาชักมีดฆ่าหมูที่เอวออกมา เตรียมฟันนางให้ตายด้วยคมมีดเดียว แต่พอคิดดูอีกที เขาก็เก็บมีดกลับเข้าฝัก แล้วซัดฝ่ามือทรายเพลิงใส่ร่างหวังซื่อ
เมื่อมีพลังเลือดลมหนุนเสริม ฝ่ามือเปล่าทั้งสองของฉินหมิงก็เรืองแสงสีแดงจาง ๆ เพียงฝ่ามือเดียวก็ฟาดซี่โครงของหวังซื่อหักทั้งหมด นางสิ้นใจคาที่
ก่อนตาย หวังซื่อจ้องฉินหมิงเขม็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
【วิชายุทธ์ระดับเก้า: ฝ่ามือทรายเพลิง (70/100) ยังไม่บรรลุขั้นเริ่มต้น】
หลังสังหารหวังซื่อ แต้มฝ่ามือทรายเพลิงก็เพิ่มขึ้นรวดเดียว 5 แต้ม
ฉินหมิงลูบคาง แววตาฉายความครุ่นคิดอยู่หลายส่วน
เมื่อครู่เขาเกิดความคิดกะทันหัน อยากใช้หวังซื่อเป็นการทดลอง ว่าการสังหารคนด้วยวิชายุทธ์อื่นจะเพิ่มแต้มได้เหมือนวิชามีดเชือดหมูหรือไม่
ดูท่าแล้ว... ได้ผลจริงด้วย!
ขอเพียงสังหารสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ วิชายุทธ์ของเขาก็เพิ่มแต้มได้!
ยิ่งอีกฝ่ายแข็งแกร่ง แต้มที่เพิ่มขึ้นก็ยิ่งมาก!
“คนไม่หาเรื่องข้า ข้าก็ไม่หาเรื่องคน หากใครกล้ามาหาเรื่องข้า ข้าก็มีแต่ต้องเปลี่ยนเจ้าให้เป็นแต้มบนแผงสถานะ!”
ฉินหมิงเก็บเงิน 20 ตำลึงไว้ เมื่อรวมกับ 20 ตำลึงที่หวังป๋อออกให้ก่อนหน้านี้ ก็เป็นทั้งหมด 40 ตำลึง
หลังจัดการศพจนเรียบร้อย ฉินหมิงก็กลับไปยังเขตโรงเรือนพัก
“นายท่านฉินกลับมาแล้ว!”
นอกเขตโรงเรือนพัก มีคนกลุ่มหนึ่งรออยู่ท่ามกลางลมหนาวมานานแล้ว เมื่อเห็นฉินหมิงกลับมา พวกเขาก็รีบตรงเข้ามาต้อนรับ