“ลั่วจวินตายแล้ว!”
มีคนพบศพของลั่วจวิน
ลั่วจวินเป็นคนของที่ว่าการ ทั้งยังเป็นยอดฝีมือขั้นหลอมเนื้อระยะแรก แต่ตอนนี้กลับมาตายอยู่ที่นี่ ศีรษะทั้งศีรษะถูกฝ่ามือตบอัดเข้าไปในช่องท้อง
“นี่คือฝ่ามือทรายเพลิง!”
บริเวณลำคอของลั่วจวินมีรอยไหม้จากฝ่ามือทรายเพลิงให้เห็นอย่างชัดเจน
“ฉินหมิงเป็นคนฆ่าลั่วจวิน!”
ใครบางคนสูดลมหายใจเย็นเยียบ
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ลั่วจวินก็เป็นคนของหน่วยมือปราบ เป็นขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้ง ฉินหมิงฆ่าขุนนางของราชสำนัก โทษนี้ร้ายแรงถึงขั้นประหารชีวิต!
“เผยเหิง ตามกฎแล้ว ต้องส่งตัวฉินหมิงให้พวกเราจัดการ!”
มือปราบคนหนึ่งก้าวออกมา แววโลภฉายวาบลึกในดวงตา
ฉินหมิงใกล้สิ้นใจเต็มที พวกเขาอ้างว่าจะจัดการฉินหมิง แต่ความจริงแล้วต้องการธนบัตรเงินบนตัวเขาต่างหาก
“ศิษย์น้องฉินกลายเป็นเช่นนี้ก็เพื่อช่วยพวกเรา หากไม่มีเขา เจ้าคิดว่าตอนนี้ยังจะยืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างปลอดภัยหรือ?”
ลี่เซิ่งหนานตวาดด้วยความโกรธ
หากไม่มีฉินหมิง ทุกคนคงกลายเป็นอาหารของภูตผีไปหมดแล้ว!
“แล้วอย่างไรเล่า?”
มือปราบหัวเราะเยาะ “ข้าขอให้เขาช่วยหรือ? อีกอย่าง เขาทำไปก็เพื่อปกป้องตัวเองชัด ๆ อย่ามาแปะทองให้ตัวเองเลย”
“ปกป้องตัวเองหรือ?”
ลู่ลิ่วโกรธจนหัวเราะ “ถ้าทำไปเพื่อปกป้องตัวเองจริง ๆ ศิษย์น้องฉินก็หนีออกไปคนเดียวได้ เหตุใดต้องอยู่ฆ่าวิญญาณพวกนั้นด้วย?”
“ฉินหมิงเป็นศิษย์ของข้า มีเหตุผลอันใดต้องส่งตัวให้พวกเจ้า? หากจะไต่สวน พอถึงอำเภอชิงหยาง ข้าจะส่งตัวให้ที่ว่าการจัดการเอง”
เผยเหิงกล่าวเสียงเย็น
เมื่อมีเผยเหิงยอดฝีมือขั้นหลอมเนื้อและศิษย์สำนักยุทธ์ปากั้วอยู่ด้วย มือปราบผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คนก็ไม่มีทางพาฉินหมิงไปได้ตามใจ
“เผยเหิง เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่คือการปกป้องผู้กระทำผิดอย่างเปิดเผย?”
หวังป๋อก้าวออกมา ค้นเอาทรัพย์สินทั้งหมดจากตัวลั่วจวินอย่างโจ่งแจ้ง ก่อนยัดใส่กระเป๋าตนเอง
“อย่าคิดว่ามีศิษย์น้องคอยหนุนหลังแล้วจะทำอะไรก็ได้! รีบส่งตัวฉินหมิงมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะถือว่าคนของสำนักยุทธ์ปากั้วทั้งหมดเป็นพวกเดียวกัน พอถึงอำเภอชิงหยาง พวกเจ้าจะไม่มีที่ให้ยืน!”