ลี่ขุยทะยานไปมาท่ามกลางผืนป่า เคลื่อนกายพลิกหลบอย่างคล่องแคล่ว ราวกับเสือดาว ไม่นานก็ไปถึงตรงหน้าจูชิง
ยามนี้ใบหน้าจูชิงซีดเผือด ท้องถูกฉีกเป็นแผลฉกรรจ์ เสื้อคลุมช่วงล่างชุ่มเลือดไปกว่าครึ่ง
「มีคนลอบโจมตี!」
ลี่ขุยตะโกนลั่น
เสียงยังไม่ทันกระจายออกไปทั่ว ลำแสงจากคมดาบนับไม่ถ้วนก็สว่างวาบขึ้นในหมอก
「ฆ่าพวกมันให้หมด!!」
「ฮ่า ๆ ๆ!」
เหตุการณ์พลันโกลาหลขึ้นมาทันที
คนจากสำนักคุ้มภัยเวยหย่วนเตรียมพร้อมรับศึกเต็มที่ ทั้งยังถืออาวุธไว้ในมือและระแวดระวังอยู่ก่อนแล้ว จึงตั้งตัวได้อย่างรวดเร็ว
ส่วนองครักษ์ตระกูลหลี่กลับถูกเล่นงานจนตั้งตัวไม่ติด เพราะจูชิงกับเฉินเยว่ไม่ทันระวัง หลายคนยังไม่ทันหยิบอาวุธขึ้นมาก็ถูกฟันคอสิ้นใจ
「อ๊าก!」
เฉินเยว่ร้องโหยหวน มือซ้ายถูกฟันขาด
「ศิษย์พี่เฉิน!」
ศิษย์น้องอีกสองคนจากสำนักยุทธ์พยัคฆ์คำรามรีบพุ่งเข้ามา พวกเขาซัดฝ่ามือพยัคฆ์คำรามต่อเนื่อง สังหารศัตรูที่ซ่อนอยู่ในหมอก
ศพชายชุดดำทยอยล้มลงทีละคน
คนชุดดำเหล่านี้มีฝีมือแตกต่างกัน บ้างเป็นผู้ฝึกยุทธ์ บ้างเป็นคนธรรมดา แต่ทุกคนล้วนมีจุดร่วมอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือโหดเหี้ยมสุดขั้วและไม่เลือกวิธีการ
ผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งถูกผงปูนขาวเล่นงาน ก่อนจะถูกมีดฟันหลายสิบเล่มฟันซ้ำลงบนร่าง หลังถูกสับอย่างบ้าคลั่ง ร่างของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมผิวหนังระยะแรกก็ถูกฟันจนแหลกเป็นเนื้อบด
「ค่ายชิงเฟิง! พวกมันเป็นคนของค่ายชิงเฟิง!」
ลี่ขุยตะโกนลั่น
ไม่ไกลนัก ผ้าดำที่ปิดหน้าชายชุดดำคนหนึ่งถูกกระชากออก เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่ถูกไฟลวกจนเสียโฉม
「มือโลหิต คิดไม่ถึงว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่!」
ลี่ขุยมองคนตรงหน้า สีหน้าหนักอึ้ง
「ลี่ขุย วันนี้เจ้าต้องตายแน่!」
เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นจากด้านหลัง
ชายชราหลังค่อมคนหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากม่านหมอก มือเท้าไม้เท้ารูปงู
เขาเดินไปพลางไอไปพลาง ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยฝีพิษสีเขียว น้ำหนองสีดำไหลออกจากฝีไม่ขาดสาย ส่งกลิ่นเหม็นฉุนรุนแรง