“อ๊า...”
เมื่อเห็นภาพตรงหน้าอย่างชัดเจน เจ้าของฟาร์มหมูก็กรีดร้อง ก่อนจะเป็นลมหมดสติไปในทันที
“เถ้าแก่! เถ้าแก่!”
คนฆ่าหมูหลายคนต่างลนลาน ช่วยกันกดจุดใต้จมูกของเถ้าแก่ ในที่สุดก็ทำให้เขาฟื้นขึ้นมาได้
“เถ้าแก่ ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
เถ้าแก่มองดูซากหมูที่ตายเกลื่อนพื้นตรงหน้า น้ำตาแทบไหลแต่ก็ไร้น้ำตาให้หลั่ง
หมูมากกว่าพันตัวของเขาถูกฆ่าตายหมดแล้ว! ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือหมูพวกนี้ไม่เพียงตาย แต่ยังถูกแยกเนื้อออกจากกระดูกด้วย!
“ไม่เป็นไรบ้าอะไรเล่า! หมูของข้า หมูของข้าเอ๊ย!”
หมูมากกว่าพันตัวถูกฆ่าตาย หากจัดการเนื้อหมูไม่ดี ก็จะเน่าเสียอย่างรวดเร็ว ถึงตอนนั้นเขาคงขาดทุนย่อยยับ
คราวนี้อย่างน้อยเขาก็ต้องเสียเงินหลายร้อยตำลึง!
แต่เขาก็ไม่กล้าไปหาเรื่องฉินหมิง คนที่ฆ่าหมูมากกว่าพันตัวได้ในเวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม ทั้งยังแยกเนื้อออกจากกระดูกได้ ไม่ใช่สิ่งที่คนปกติจะทำได้เลย
……
อีกด้านหนึ่ง
ฉินหมิงเลือกนั่งลงที่ร้านน้ำชาข้างทางอย่างไม่ใส่ใจ ภายนอกดูเหมือนกำลังดื่มชา แต่แท้จริงแล้วสายตาของเขาจับจ้องอยู่บนแผงสถานะโปร่งใสตรงหน้า
【วิชายุทธ์ประจำตัว (ขั้นที่สอง): วิชามีดเชือดหมู (80/10000) ขั้นเริ่มต้น】
ฉินหมิงฆ่าและชำแหละหมูไปมากกว่าพันตัว จนวิชามีดเชือดหมูเลื่อนจากขั้นที่หนึ่งขึ้นสู่ขั้นที่สองได้สำเร็จ
ก่อนและหลังเลื่อนขั้นดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มีเพียงคุณสมบัติของวิชามีดเชือดหมูที่เพิ่ม “พลังอำมหิตทวีคูณ” เข้ามา
วิชามีดเชือดหมูขั้นที่หนึ่งเพิ่มความเร็วในการโจมตี ส่วนขั้นที่สองเพิ่มพลังอำมหิต
พลังอำมหิตสามารถสังหารภูตผีได้ ยิ่งพลังอำมหิตแข็งแกร่ง พลังต่อสู้ของฉินหมิงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับภูตผีก็ยิ่งสูงขึ้น
หลังดื่มชาเสร็จ ฉินหมิงโยนเหรียญเงินไม่กี่เหรียญไว้บนโต๊ะ แล้วเดินเตร่ไปตามร้านขายยาในเมือง
“โถงเป่าจือ” “โถงหุยชุน” “หอชิงเฟิง”
ร้านค้าตลอดทั้งถนนล้วนขายยาวิญญาณและสมุนไพร
ฉินหมิงลูบตั๋วเงินในอก ก้มหน้าเดินเข้าโถงเป่าจือ
ครึ่งชั่วยามต่อมา ฉินหมิงก็ได้รับการส่งออกมาจากโถงเป่าจือด้วยตัวเองของผู้ดูแลใหญ่
ฉินหมิงหันไปเดินเข้าโถงหุยชุนต่อ