หิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ฉินหมิงแบกตะกร้าสานไว้บนหลัง ก้มหน้าเดินย่ำหิมะอย่างทุลักทุเล บนร่างมีหิมะสีขาวบาง ๆ เกาะอยู่ชั้นหนึ่ง เส้นผมเปียกชุ่ม
ลมหนาวบาดกระดูก พัดลอดช่องว่างระหว่างเส้นใยของเสื้อฝ้ายเก่าขาด พาความอบอุ่นเพียงน้อยนิดที่เหลืออยู่ในร่างกายของเขาไปด้วย
“หมู 78 ตัว เป็นหมูอ้วนตัวใหญ่ 50 ตัว หมูสำหรับทำเนื้อแห้งทั่วไปอีก 28 ตัว รวมแล้วได้เงิน 3,340 อีแปะ บวกกับเงิน 3 ตำลึงที่มีอยู่เดิม แล้วหักค่าใช้จ่ายเมื่อวานที่ซื้อของไป 540 อีแปะ ก็เหลือ 5,800 อีแปะ หรือก็คือ 5 ตำลึง 8 เฉียน”
ฉินหมิงคำนวณในใจเงียบ ๆ ยังขาดเงินอีก 4 ตำลึง 2 เฉียนจึงจะครบ 10 ตำลึง เงินก้อนนี้เขาคงใช้คืนไม่ไหวแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยดูว่าจะคืนบางส่วนไปก่อนได้หรือไม่ หากไม่ได้จริง ๆ ก็คงต้องลงมือเท่านั้น
“พอวิชามีดเชือดหมูบรรลุขั้นเล็ก ต่อให้หน้าบากพาคนมาอีกสัก 7-8 คน ก็น่าจะรับมือไหว”
ขณะที่กำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นราง ๆ เบื้องหน้า
เมื่อเงาร่างนั้นค่อย ๆ เข้ามาใกล้ ใบหน้าก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
เจิ้งหู่
สีหน้าฉินหมิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เขาค่อย ๆ หันกลับไป
เบื้องหลัง เงาร่างสองสายเดินออกมาจากพายุหิมะ แยกกันอยู่ซ้ายขวา
ฉินหมิงจำพวกเขาได้
ตอนประลองกับหวังคนฆ่าหมู พวกเขาก็อยู่ที่นั่นด้วย
ทั้งสามคนปรากฏตัวพร้อมกัน ณ ที่แห่งนี้ จุดประสงค์ย่อมไม่ต้องพูดให้มากความ
ราตรีมืด ลมแรง เป็นคืนสังหารคน
“หวังคนฆ่าหมูอยู่ที่ไหน? ทำไมมีแค่พวกเจ้าสามคน?”
ฉินหมิงวางตะกร้าสานลง ชักมีดเชือดหมูที่เอวออกมา
ทั้งสามไม่ได้ห้าม มุมปากเผยรอยเย้ยหยัน ราวกับแมวหยอกหนู
“ไอ้หนูฉิน เลิกดิ้นรนได้แล้ว วันนี้เจ้าฆ่าหมูไปตั้ง 30 ตัว แต่กินหมั่นโถวแค่สองลูก เกรงว่าตอนนี้คงเหนื่อยจนยกแขนไม่ขึ้นแล้วกระมัง”