ไม่นานหลังจากฉินหมิงกับอีกคนจากไป เงาร่างหนึ่งก็ควบม้ามาหยุดลงข้างลี่ขุย
“ฮี้!”
เฒ่าอสรพิษกระโดดลงจากหลังม้า เมื่อเห็นลี่ขุยสิ้นใจแล้ว เขาก็พลิกร่างขึ้นมาค้นหาโดยทันที ทว่าค้นจนทั่วก็ไม่พบอะไรเลย
“หรือจะมีคนค้นเอาไปก่อนแล้ว? หรือไม่ก็เขาโยนของทิ้งไว้ระหว่างทาง?”
สีหน้าเฒ่าอสรพิษหม่นคล้ำ ไม่ว่าจะเป็นความเป็นไปได้ข้อใด ครั้งนี้เขาก็กลับมือเปล่า
“บัดซบ!”
เฒ่าอสรพิษโกรธจนเครากระดิกถลึงตา “กลืนเขาเข้าไป!”
งูยักษ์พุ่งออกมาจากความมืด กลืนศพลี่ขุยลงท้อง
“นี่คืออะไร?”
เฒ่าอสรพิษเดินมาหยุดตรงหน้าซากศพที่ถูกฉีกเป็นชิ้นของมือโลหิต ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่รู้ว่าเจ้าคนโชคร้ายคนไหนมาตายอยู่ที่นี่”
งูยักษ์กลืนเนื้อที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นลงท้องไปด้วย เลือดเนื้อของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมผิวหนังสมบูรณ์นั้นดึงดูดมันอย่างร้ายแรง น่าเสียดายที่เฒ่าอสรพิษไม่อาจแยกแยะพลังของผู้ตายก่อนสิ้นใจจากเศษเนื้อได้ มิฉะนั้นคงเดาตัวตนของอีกฝ่ายได้ไม่ยาก
งูยักษ์กลืนผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมผิวหนังสมบูรณ์ไปติดกันถึงสองคน มันเรอออกมาเสียงหนึ่ง ก่อนขดร่างช้า ๆ เริ่มย่อยอาหาร
“เจ้ามือโลหิตนั่นไปไหน? หรือจะฮุบสมุนไพรวิญญาณกับวิชายุทธ์ไว้คนเดียว?”
เฒ่าอสรพิษค้นหาทั่วบริเวณ แต่ก็ไม่พบอะไร หลังสบถด่าโชคร้ายในใจ เขาก็ยิ่งปักใจว่ามือโลหิตหนีไปพร้อมสมบัติล้ำค่าแล้ว
“ไอ้มือโลหิตสารเลว อย่าให้ข้าจับได้เชียว!”
เฒ่าอสรพิษพางูยักษ์จากไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
……
วันต่อมา มีคนพบศพในป่า
ข่าวแพร่สะพัดออกไป ทั้งตำบลชิงซานต่างสั่นสะเทือน
สำนักคุ้มภัยเวยหย่วนถูกสังหารยกขบวน!
ตระกูลหลี่ถูกสังหารยกขบวน!
มีเพียงเฉินเยว่ที่แขนขาดหนีรอดกลับมาได้!
โจรภูเขาค่ายชิงเฟิงดักสังหารกลางทาง สินค้าของตระกูลหลี่สูญหาย!
เมื่อทราบข่าว ตระกูลหลี่ก็เดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้ คนของสำนักคุ้มภัยเวยหย่วนตายกันหมดแล้ว จะให้ไปคิดบัญชีกับใครได้อีก?
“เฉินเยว่ เจ้ามั่นใจหรือว่าทุกคนตายหมดแล้ว?”
ลู่ลิ่วเข้ามาซักถามเฉินเยว่ ด้านหลังเขาไม่ไกลนัก ซิ่วเหนียงหน้าซีดเผือด มือเล็กกำชายเสื้อแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังปนหวาดหวั่น