อำเภอผิงหยาง, แก๊งหมาป่าอำมหิต
“ต้วนคุนเจ้าหมอนั่นยังไม่มีข่าวคราวอีกหรือ?”
บุรุษหัวโล้นร่างกำยำ หน้าตาหยาบกร้านเอนพิงหัวเตียง คิ้วขมวดแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ด้านข้างมีสตรีงามสองนางกำลังบีบนวดขาและทุบไหล่ให้เขาอย่างระมัดระวัง
คนผู้นี้คือเหยียนเยว่เริ่น หัวหน้าหอแห่งแก๊งหมาป่าอำมหิต ผู้หมายตาซิ่วเหนียงไว้
ไม่ไกลนัก ชายวัยกลางคนไว้เคราแพะกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างสั่นเทาไปทั้งตัว
เขาชื่ออู๋ย่ง เป็นที่ปรึกษาของเหยียนเยว่เริ่น
“เรียนหัวหน้าหอ ยังไม่มีข่าวขอรับ”
เหยียนเยว่เริ่นคว้าถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก่อนจะเขวี้ยงลงตรงหน้าอู๋ย่งอย่างแรงจนดังเพล้ง เศษกระเบื้องบาดหัวเข่าของอีกฝ่ายทันที เลือดไหลนอง “พวกไร้ประโยชน์ เลี้ยงพวกเจ้าไว้ให้เสียข้าวสุกหรือ!”
อู๋ย่งตกใจจนขยับถอยไปด้านข้างเล็กน้อย ไม่กล้าพูดอะไร
“แล้วพวกเจ้าอีก ออกแรงหน่อยสิ ไม่ได้กินข้าวมาหรือ!”
บุรุษร่างกำยำหันกลับไปตบหน้าสตรีทั้งสองคนละฉาด
สตรีงามทั้งสองมีน้ำตาคลอเบ้า บนแก้มขาวผุดผ่องปรากฏรอยฝ่ามือแดงก่ำอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองดูพวกนางให้ดี ร่างกายล้วนเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เสื้อผ้าปกปิดร่างแทบไม่มิด เผยให้เห็นเนื้อหนังขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง
พวกนางล้วนเป็นภรรยาของชาวบ้านครอบครัวเล็ก ๆ ในเมือง หลังเหยียนเยว่เริ่นหมายตา ก็ถูกฉุดคร่ามาให้เขาย่ำยีเล่นทั้งวันทั้งคืนตามอำเภอใจ
“หัวหน้าหอ หลายวันก่อนข้าน้อยส่งคนไปตามหาที่ตำบลชิงซานแล้ว หากมีข่าวเมื่อใดจะรีบส่งกลับมาทันทีขอรับ”
“เป็นต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพ ข้าไม่สน! หากเอาสมุดรายชื่อนางโลมที่อยู่กับมันกลับมาไม่ได้ ก็จงเอาหัวของเจ้ามาพบข้า!
“อ้อ อย่าลืมพาสตรีน้อยนางนั้นกลับมาให้ข้าด้วย เรื่องเล็กแค่นี้ยังยืดเยื้อจนป่านนี้ พอได้เจอหน้าบากอีกครั้ง ข้าจะถลกหนังมันเสีย!”