ตำบลชิงซาน ที่ว่าการ คุกใต้ดิน
ซิ่วเหนียงถูกใส่กุญแจมือและข้อเท้า ร่างห้อยอยู่บนโครงไม้
“พูดมา เจ้าเด็กฉินหมิงนั่นซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่!?”
หวังซื่อถือแส้ยาว จุ่มน้ำพริกแล้วฟาดใส่ร่างซิ่วเหนียงอย่างรุนแรง
“เพี๊ยะ…เพี๊ยะ…”
บนร่างซิ่วเหนียงมีรอยแส้เลือดซิบเพิ่มขึ้นหลายเส้น
“ถ้าไม่พูด ข้าก็จะฟาดต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าเจ้าจะยอมพูด!”
หวังซื่อหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
ไม่ไกลนัก ผู้คุมหลายคนเห็นภาพนี้แล้วต่างขมวดคิ้ว
“ไม่รู้ว่าสาวงามไปทำอะไรให้หญิงบ้าคนนั้นขุ่นเคือง ช่างน่าเสียดายจริง ๆ”
“ใครว่าไม่ใช่เล่า ข้าได้ยินมาว่าสามีของสาวงามนั่นเป็นคนฆ่าหมู แล้วฆ่าสามีของหญิงบ้านั่น ซึ่งเป็นเจ้าของร้านขายเนื้อ”
“จุ๊ ๆ คนฆ่าหมูแท้ ๆ กลับได้แต่งกับสาวน้อยงามปานนี้ ดอกไม้งามปักอยู่บนกองมูลวัวชัด ๆ”
……
“เจ้าอย่าหวังว่าจะได้รู้!”
ซิ่วเหนียงเอ่ยทีละคำ แม้ใบหน้าจะซีดเผือด แต่สีหน้ากลับแน่วแน่
นางไม่ได้บอกใครเลยว่าฉินหมิงขึ้นเขาไป
“ข้าจะดูซิว่าเจ้าจะปากแข็งได้ถึงเมื่อไร!”
หวังซื่อโกรธจนเสียหน้า จึงยกแส้ฟาดใส่ร่างซิ่วเหนียงอย่างแรง
ในเวลาเดียวกัน ลี่เซิ่งหนานกับลู่ลิ่วตามหาหวังป๋อ เพื่อพยายามช่วยซิ่วเหนียงออกมา
“ฉินหมิงหลบหนีเพราะมีความผิด ซิ่วเหนียงจงใจปกปิดเรื่องที่รู้ ย่อมเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ที่ว่าการของข้ามีสิทธิ์จับนางกลับมาสอบสวน เชิญทั้งสองกลับไปเถิด!”
แม้ทั้งสองจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ แต่หวังป๋อก็ไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
ไม่ต้องพูดถึงว่าเบื้องหลังเขามีทางการหนุนหลังอยู่ ซิ่วเหนียงที่ถูกจับคราวนี้ก็ไม่มีผู้หนุนหลัง แล้วจะมีอะไรให้ต้องกังวล?
ทั้งสองสบตากัน ก่อนจำต้องจากไปอย่างจนใจ
นอกที่ว่าการ นางอู๋เดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย ครั้นเห็นทั้งสองออกมาก็รีบเข้าไปหา
“เป็นอย่างไรบ้าง ปล่อยซิ่วเหนียงออกมาได้หรือไม่?”
“ไม่ได้”
ลู่ลิ่วส่ายหน้า “ที่ว่าการไม่ยอมปล่อยคน พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้ เว้นแต่อาจารย์จะลงมือเอง”
พูดถึงที่สุด อาจารย์ก็ยังไม่เห็นศิษย์น้องฉินเป็นพวกเดียวกัน
ก็ไม่แปลก
ลานสำนักชั้นนอกมีผู้คนเข้าออกขวักไขว่ มีเพียงเมื่อได้เข้าไปยังลานชั้นในและกราบอาจารย์แล้ว จึงจะถือว่าเป็นคนกันเองอย่างแท้จริง