บทที่ 4 น้องสาวจอมแอ๊บแบ๊วสไตล์ตกมัดใจ
เพราะเป็นคลิปโปรโมทอุ่นเครื่อง เวลาถ่ายทอดสดจึงมีแค่หนึ่งชั่วโมง
พอถึงช่วงโปรโมทตอนท้าย เซี่ยฉางอวี่ก็รู้งานมาก ใช้สวนหลังบ้านตัวเองเป็นฉากหลัง
สวนของตระกูลเซี่ยเป็นสวนเขตร้อนที่คุณเซี่ยออกแบบตามความชอบของภรรยา มีทั้งน้ำพุ ซุ้มทางเดินไม้ไผ่ ครบครัน
ตอนนี้เป็นเดือนกรกฎาคมช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ตรงกับเวลาที่พืชเขตร้อนพวกนี้แข่งกันออกดอกงามสะพรั่ง
เซี่ยถังหนิงกับเซี่ยฉางอวี่ยืนอยู่บนทางเดินซุ้มกุหลาบ ทะเลดอกกุหลาบบานเต็มพื้นที่กลายเป็นฉากหลังของทั้งคู่ ดอกไม้งามคู่คนงามกลายเป็นภาพที่จับต้องได้
"แฟน ๆ ที่รักทุกท่าน ไลฟ์วันนี้จบแล้วนะครับ!"
"บรรดาเบบี๋ที่ยังอยากดูพวกเราสองพี่น้องอยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียว แสดงความรักใคร่กันอีก"
"แน่นอนว่าหลัก ๆ แล้วคือเพื่อน ๆ ที่อยากดูพี่ชายรูปหล่อสำอาง หล่อเหลาเก่งกาจ ทั้งความงามและความสามารถรวมอยู่ในคนเดียวอย่างผม"
"พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า 'ไปเที่ยวกับพวกเขากันเถอะ' จะเปิดฉายสดตรงเวลาในแอปมะเขือเทศ ขอเชิญทุกคนรับชมด้วยนะครับ!"
เซี่ยถังหนิงแอบก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือกอดช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่ที่หล่อนแอบตัดมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ชุดอยู่บ้านสีเขียวอ่อนกับกุหลาบสีสดในอ้อมแขนเข้ากันได้ดี คิ้วตางดงามทั้งสาวใสและอ่อนโยน
"พี่ ๆ จ๋า ดูหนูสิ พี่ชายปากปลาร้าหน้าเก๊กของพวกพี่น่ะ จะสู้เสื้อกันหนาวตัวน้อยที่แสนดีของพวกพี่อย่างหนูได้ยังไง"
"ดอกไม้ให้คนงาม ดอกไม้ที่สวยที่สุดในสวนขอมอบให้พี่สาวสวย ๆ ในห้องไลฟ์ทุกคนเลยนะคะ!"
พูดพลาง เซี่ยถังหนิงก็ขยับเข้าใกล้หน้ากล้อง กุหลาบช่อสีสดราวกับจะหยาดหยดกับใบหน้าเล็ก ๆ ที่สวยเกินเหตุของหล่อน เต็มจอในพริบตา
"รักทุกคนนะคะ! มว้าก~"
ในห้องไลฟ์กรี๊ดสนั่นทันที!
【อ๊ากกกกก น้องสาวสุดที่รัก มองมามี้สิ ให้มามี้หอมฟอดเดียวเร็ว!! ฮี่ฮี่!!】
【อ๊ากกกกก! เมีย ๆ! ผมขอประกาศ นี่คือเมียผม!】
【คนข้างบน ยังไม่บรรลุนิติภาวะ คดีติดคุกสามปีขึ้นนะ!! น้องสาวดูพี่สิ พี่ไม่กลัว!】
【ฮือ ๆ ๆ ทำไมน้องจอมแอ๊บถึงให้ดอกไม้แต่พี่สาวสวย ๆ ไม่รู้เหรอว่าพี่ชายแกรก็มีแฟนคลับผู้ชายเหมือนกันนะ? น่าโมโหชะมัด หมาอวี่มันดีอะไรถึงมีน้องสาวน่ารักแบบนี้ได้!】
【เอ่อ... ถึงน้องสาวจะดูใสซื่อมาก แต่ทำไมชั้นถึงรู้สึกว่าน้องมีแววกบฏเรอะ?】
เซี่ยฉางอวี่: "..."
เดี๋ยวนะ ไอ้ตัว偶像มันใครกันแน่! ไอ้หนูน้อยเซี่ยทำไมออกสื่อเก่งกว่าเขาอีก?!
"พี่ ๆ จ๋า พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าแอปมะเขือเทศ 'ไปเที่ยวกับพวกเขากันเถอะ' ฉายสดตรงเวลานะคะ ขอเชิญพี่ ๆ รับชมด้วยค่ะ!"
"พี่ ๆ บ๊ายบาย~ เจอกันพรุ่งนี้นะคะ~"
เซี่ยถังหนิงส่งจูบรักแรง ๆ ใส่กล้อง
เซี่ยฉางอวี่ทั้งขำทั้งฉุน กำลังจะแทรกตัวดันเซี่ยถังหนิงเพื่อเอาคืนบ้าง
แต่ตากล้องกลับปิดไลฟ์แบบไม่ทันให้ตั้งตัว ดื้อ ๆ เด้ง ๆ เลยจ้า เหลือไว้เพียงแฟน ๆ ที่ยังเคลิ้มค้างแล้วก็งงเป็นไก่ตาแตก!
กับแมวน้อยจอมหยิ่งที่ทำสำเร็จอย่างเซี่ยถังหนิง และหมาฮัสกี้จอมเกรี้ยวกราดแต่ทำอะไรไม่ได้อย่างเซี่ยฉางอวี่
ตากล้องยิ้มแหย ๆ ไม่ใช่ว่าจงใจตัดกล้องนะครับ
หลัก ๆ คือผู้กำกับที่ดูอยู่หลังบ้านมาตลอด เห็นข้อความโรคจิตโผล่ขึ้นในห้องไลฟ์ไม่หยุด แถมตัวเอกของห้องยังเป็นผู้เยาว์อีก
กลัวว่าก่อนที่รายการตัวเองจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการ จะถูกเชิญเข้าห้องดำก่อน เลยตัดสินใจเด็ดขาดให้พีดีติดตามปิดห้องไลฟ์ซะ ยังไงก็โปรโมทจบแล้วนี่นา
แล้วดูจากผลโปรโมทตอนนี้สิ มันกลับจะดียิ่งกว่าเก่าอีก!
"การอุ่นเครื่องรายการของเราก็จบเท่านี้ครับ ขอบคุณแขกรับเชิญทั้งสองมากที่ให้ความร่วมมือ"
"ผมแซ่เหยา ถ้าคุณทั้งสองไม่รังเกียจ เรียกผมว่าพี่เหยาก็ได้ครับ"
"ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด การถ่ายทำของแขกทั้งสองต่อจากนี้จะอยู่ในความดูแลของผม กับตากล้องหลี่และตากล้องหลินครับ"
พีดีเหยาใช้จังหวะที่ช่างกล้องทั้งสองคนเก็บของ ทำความรู้จักกับสองพี่น้องตระกูลเซี่ยแบบคร่าว ๆ
เพราะหลังจากนี้พวกเขาก็ถือเป็นเพื่อนร่วมงานด้วยกันแล้ว
"พี่เหยาและอาจารย์ทั้งสองทำงานหนักแล้วครับ ช่วงหน้าหวังว่าอาจารย์ทั้งสามจะช่วยดูแลด้วยนะครับ"
เซี่ยฉางอวี่ถือโอกาสจับมือกับพีดีเหยา แล้วถึงผงกหัวทักทายกับช่างกล้องทั้งสองคน
เซี่ยถังหนิงใช้เวลาเล็กน้อยที่พวกเขาคุยกัน ตัดหนามกุหลาบสิบเก้าดอกในอ้อมกอดออกเรียบร้อยแล้ว
เก็บไว้ให้ตัวเองหนึ่งดอก แล้วแบ่งเท่า ๆ กันออกเป็นสามส่วน มัดด้วยริบบิ้นสีสันเป็นรูปโบว์สวย ๆ
เซี่ยถังหนิงยื่นกุหลาบสามช่อสีสดราวหยดที่จัดเสร็จให้กับทีมงานทั้งสาม และยังยัดช็อกโกแลตทรัฟเฟิลให้อีกคนละกำ
"ดอกไม้ให้คนงามด้วย ให้หนุ่มหล่อด้วย อาจารย์ทั้งสามทำงานหนักแล้ว ขอให้วันนี้มีอารมณ์ดี ๆ กันทุกคนนะคะ!"
"การถ่ายทำหลังจากนี้ พวกเราสองพี่น้องต้องรบกวนอาจารย์ทุกท่านแล้วนะคะ!"
พีดีเหยาและตากล้องสองคนถึงจะทั้งหมดเป็นผู้ชาย แต่การได้รับดอกไม้แบบไม่ทันตั้งตัวก็ทำให้ประหลาดใจและดีใจอยู่ดี
สามคนรีบขอบคุณ พีดีเหยามีความเอ็นดูสาวน้อยผู้เจิดจรัสตรงหน้ามากกว่าเดิมอีกหลายส่วน
ตากล้องหลี่ล้วงกระเป๋าตัวเอง หยิบอมยิ้มรสส้มออกมาหนึ่งแท่งยื่นให้เซี่ยถังหนิง
เขาจำได้ว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาชอบอมยิ้มยี่ห้อนี้มาก
เซี่ยถังหนิงกับลูกพี่ลูกน้องเขาอายุพอ ๆ กัน เลยคิดว่าเด็กอายุเท่าเซี่ยถังหนิงน่าจะชอบเหมือนกัน
"ขอบคุณสำหรับดอกไม้กับลูกอมนะครับน้อง ผมไม่ได้พกมาเยอะ มีแค่แท่งเดียว แต่ก็ขอตอบแทนน้ำใจครับ"
เซี่ยถังหนิงดีใจรับไป
เห็นดังนั้น พีดีเหยากับตากล้องหลินก็ล้วงกระเป๋าบ้าง แต่สองคนนั้นไม่ชินกับการพกลูกอม เลยนึกของตอบแทนดี ๆ ไม่ออกในทันที
คิดว่าพรุ่งนี้เจอกัน ค่อยเตรียมของตอบแทนให้น้องก็แล้วกัน!
เซี่ยฉางอวี่กับเซี่ยถังหนิงไปส่งทั้งสามที่ประตูอย่างมีมารยาท ยังไงก็เพื่อนร่วมงานในอนาคต เข้ากับพวกเขาให้ดี ๆ ก็ไม่เสียหายหรอกน่า
พอบอสสามคนขึ้นรถเตรียมจะไป เซี่ยถังหนิงก็ดูดอมยิ้มที่ตากล้องหลี่ให้เข้าปากเรียบร้อยแล้ว
"อมยิ้มยี่ห้อนี้อร่อยจัง เดี๋ยวจะบอกให้ท่านพี่ซื้อมาเพิ่มให้อีกเยอะ ๆ เลย!"
เซี่ยฉางอวี่ไม่มีทางยอมรับว่าตัวเองกำลังอิจฉา: "กินน้ำตาลเยอะนัก ระวังฟันผุนะ!"
ไอ้เด็กเวรนี่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนมันก็เอาตัวรอดเก่งจริง!
"เซี่ยรองเท้า มีใครเคยบอกแกไหม ตอนแกอิจฉาน่ะ มันหน้าตาน่าเกลียดมาก~"
เซี่ยถังหนิงทำท่าทางกวนประสาท
"ปากเล็ก ๆ ฉอด ๆ นัก รู้มากเรื่องไปได้นะตัวแค่นี้!"
"อยากให้ไอ้แฟนคลับตาถั่วพวกนั้นของกู มาเห็นสภาพไอ้หมาตัวนี้ของแกเดี๋ยวนี้จริง ๆ!"
เซี่ยฉางอวี่เริ่มพ่นพิษใส่เป็นกิจวัตร
ขณะที่รถสตาร์ท รถของทีมช่างภาพก็หายลับตาไปแล้ว สองพี่น้องแมวหมาก็ได้เวลาเดินตุปัดตุเป๋กลับเข้าไปในสวน
ขณะนั้น พีดีเหยาที่นั่งเบาะหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเมื่อมองผ่านกระจกหลังไปยังตากล้องสองคนที่เบาะหลัง
สองคนนั่นกอดดอกไม้ยิ้มทื่อมานานมากแล้ว ถ้าไม่รู้ก็คงนึกว่าพวกเขาเพิ่งตกหลุมรักกัน!
"พวกนายสองคนได้สติหน่อย เดี๋ยวนั่นยังเป็นเด็กอยู่นะเว้ย!"
พีดีเหยาน่ะกลัวเหลือเกินว่าสองคนนั้นจะเดินทางผิด เซี่ยถังหนิงเด็กคนนั้นมันก็เป็นเด็กน่าเอ็นดูจริง ๆ นั่นแหละ
ตากล้องหลี่และตากล้องหลินจ้องเขม็งไปที่พีดีเหยาพร้อม ๆ กัน แล้วพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า: "คิดต่ำ!"
"หกดอก หมายถึงราบรื่น อวยพรให้พวกเราทำงานราบรื่นในวันข้างหน้า นี่เป็นคำอวยพรที่จริงใจที่สุดระหว่างเพื่อนร่วมงานกับเพื่อนร่วมงาน"
ตากล้องหลินยัดดอกไม้ในอ้อมกอดตรงเข้าไปที่หน้าเขา เป็นเชิงบอกให้พีดีเหยาถ่างตาสุนัขของเขาออกดูให้ชัด ๆ
ตากล้องหลี่เสริมเสียงเบา: "ก็ใช่น่ะสิ ใจคนคิดต่ำ มองอะไรก็คิดแต่เรื่องต่ำ ๆ !"
"นายมันสัตว์อะไรกัน? น้องจอมแอ๊บพึ่งอยู่มอสี่นะ เธอยังเป็นเด็กอยู่เลยนะเว้ย!"
พีดีเหยาแทบกลายเป็นขำทั้งฉุนกับท่าทางร้องรำทำเพลงของสองคนนั้น: "ผมคิดต่ำ? ผมใจต่ำ? ผมเป็นสัตว์?"
"ถ้าไม่ใช่เพราะพวกนายสองคนยิ้มเหมือนหมาบ้าโง่ ๆ งั้น ผมจะนึกว่าพวกนายจะหลงผิดได้ไง?"
ตากล้องทั้งสองไม่สนใจพีดีเหยาอีก หันไปจับจอคุยเรื่อง热搜ของสองพี่น้องตระกูลเซี่ยที่เพิ่งพุ่งขึ้นมา
"เขาเม้นท์กันว่าสาวน้อยจอมแอ๊บน่ารักจัง!"
"แฟนคลับเซี่ยฉางอวี่ก็ว่าสาวน้อยน่ะ 'รู้งาน' อะไรคือรู้งาน นั่นมันตัวตนแท้ ๆ ของน้องต่างหากเล่า!"
พีดีเหยาส่ายหัวขำ ๆ ที่พวกแฟนคลับพูดน่ะก็ไม่ผิดหรอก เด็กคนนั้นมันก็ 'รู้งาน' จริง ๆ
ดูสิ นี่ก็ทำให้สองหมอนี่กลายเป็นหมาบ้าที่ถูกตกไปแล้ว
แต่ที่ไหนกันจะเป็นรู้จักยั่วยวนล่ะ มันเป็นเด็กที่เติบโตมาในความรักต่างหาก รู้จักรักและไม่หวงที่จะแสดงออกซึ่งความรัก