บทที่ 4 ทางเลือก
"อ๊ากกก!! อ๊ากกก!!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนน่าสยดสยอง
เพิ่งวิ่งขึ้นมาถึงชั้นหนึ่ง เยี่ยหลินก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ตรงกำแพงชั้นล่าง หวงปินกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง บนศีรษะของเขามีของเหลวใสปนไอน้ำจำนวนมากไหลรดลงมาไม่ขาดสาย
กลุ่มคนบนชั้นสองหน้าซีดเผือด ได้แต่มองดูตาไม่กะพริบ ไม่มีใครกล้าลงไป
กรดกำมะถันที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้น ละลายลูกตาของเขาภายในชั่วพริบตา ความเจ็บปวดรวดร้าวแสนสาหัสทำให้หวงปินไม่อาจรักษาสติไว้ได้เลย
ถึงขนาดที่ว่า ไม่ว่าผู้คนบนชั้นจะตะโกนเรียกอย่างไร เขาก็ได้แต่วิ่งชนไปมาอย่างไร้ทิศทาง วิ่งหนีออกจากพื้นที่กรดกำมะถันไม่ได้เลย
กรดกำมะถันที่ถูกทำให้ร้อนด้วยอุณหภูมิสูง ในเวลาอันสั้นก็ทำให้ผิวหนังบนร่างของเขาไหม้เกรียม ผิวหนังชั้นหนังแท้ที่ลอกหลุดเป็นแผ่นๆ ราวกับเปลือกไม้แห้งตาย เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อข้างในถูกเปิดออก
ละลายเป็นชั้นๆ ไหม้เกรียมไปทีละชั้น
ผ่านไปไม่กี่วินาที
โชคดีหรือโชคร้าย เมื่อกรดกำมะถันปริมาณมากไหลทะลักเข้าปากสู่ท้องของเขา ท้องของเขาก็ราวกับถูกทำให้ระเบิดออก "พรวด" เสียงหนึ่งก็ "ปล่อยลม" ลำไส้ที่ไหม้เกรียมพาเลือดไหลทะลักจากปากแผล "กูลู่ๆ" ไหลลงพื้นเปียกแฉะไปทั่ว หลังจากนั้นร่างทั้งร่างก็หงายหลังล้มลง
เสียงประกาศของระบบดังขึ้นอย่างเย็นชา
"ผู้เข้าสอบหมายเลข E17514 หวงปิน เสียชีวิต"
"ตุบ"
ศพกระแทกพื้นอย่างแรง สาดกระเด็นเป็นน้ำสีเหลืองแดง
มองดูกรดกำมะถันสีแดงเข้มที่ไหลนองมาถึงเท้าตัวเอง สีหน้าของเยี่ยหลินย่ำแย่อย่างที่สุด
เขาไม่ใช่คนที่ไม่เคยเห็นศพมาก่อน แต่สภาพการตายที่น่าสยดสยองเช่นนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
กรดกำมะถันเกลื่อนพื้นไหลมาถึงฝ่าเท้า เริ่มกัดกร่อนพื้นรองเท้า
เยี่ยหลินไม่กล้าเสียเวลา รีบปลุกจางเที่ยแล้วมุ่งหน้าวิ่งต่อไปยังชั้นสอง
ไม่รู้ว่าจางเที่ยถูกกระตุ้นมากเกินไปหรือไม่ เขายืนนิ่งราวกับคนโง่อยู่กับที่
แม้ว่าเฮ่อเจิงจะเคยบอกว่าที่นี่มีคนตาย แต่การได้เห็นคนตายอย่างรวดเร็วและน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ด้วยตาตัวเอง แรงกระทบนั้นรุนแรงเกินไป!
นี่แหละ...
การสอบมรณะ!?
ไม่มีเวลาให้เขากลัว
เมื่อความเจ็บแปลบที่ฝ่าเท้ามาถึง จางเที่ยหอบหายใจเฮือกใหญ่ ทำได้เพียงกัดฟันตามเยี่ยหลินไป
.........
"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมถึงมีกรดกำมะถัน?"
มองดูกลุ่มคนหน้าซีดที่ยืนอยู่หน้าประตู เยี่ยหลินถามขึ้นอย่างรวดเร็ว
ดูออกว่า สภาพการตายของหวงปินทำให้แม้แต่เฮ่อเจิงที่ผ่านการสอบมาหลายสนามก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง
"กุญแจรหัสที่ประตูน่าจะมีกลไกล! ใส่ผิดมันก็ทำงาน!"
"ตอนแรกฉันได้ยินเสียงเครื่องจักร แต่คิดว่ากลไกลอยู่ชั้นสองเลยไม่สนใจชั้นหนึ่ง! ไม่คิดว่าหวงปินจะขี้ขลาด พอได้ยินว่าต้องทำต่อแล้ว ก็หาเรื่องวิ่งลงไป!"
พูดสั้นๆ จบ เฮ่อเจิงแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ส่วนหลินหย่าที่อยู่ข้างๆ ยิ่งร้องไห้เสียงดัง
ถึงแม้การตายของหวงปินจะเกิดจากการที่เขาวิ่งลงไปเอง แต่ด้วยความรู้สึกสังเวชเพื่อนร่วมชะตากรรม ใครๆ ก็กลัวว่าตัวเองจะเป็นรายต่อไป
เยี่ยหลินฟังจบแววตาก็หม่นลง หันไปมองหูเจียที่กำลังกุมนิ้วอยู่
"แล้วเขาล่ะ?"
"เขา?"
เฮ่อเจิงหันไปมองหูเจียที่กำลังครางไม่หยุด น้ำเสียงรังเกียจ
"เขาไม่มีอะไรมาก แค่แผงแป้นพิมพ์อุณหภูมิต่ำไปหน่อย ตอนที่ไอ้นี่กดรหัสเมื่อกี้ นิ้วโดนแช่แข็งติดอยู่เลย"
"บัดซบ แค่ถลอกนิดหน่อย ร้องครวญครางเหมือนจะตาย"
"เยี่ยหลิน ทางนายพบอะไรไหม? รหัสมีหกหลัก ถ้าไม่ได้จริงๆ พวกเราก็ได้แต่สุ่มเอา!"
เยี่ยหลินไม่พูดอะไร เพียงส่ายหน้า เขาสังเกตว่านิ้วของหูเจียเกือบเห็นกระดูกแล้ว
การที่ทำให้นิ้วติดแข็งได้ในพริบตา อุณหภูมิต้องติดลบอย่างน้อย 78 องศาเซลเซียส
บาดแผลไม่ใช่เบา แต่เมื่อเทียบกับหวงปินที่ตายไปแล้ว เรื่องนี้ไม่นับเป็นอะไรเลย
ที่หวงปินกลัวจนไปซ่อนตัวอยู่ชั้นล่าง เป็นไปได้มากว่ากลัวเฮ่อเจิงจะให้เขาลองใส่รหัส เลยวิ่งหนีไป
"ชั้นล่างไม่มีอะไรเลย!? ถ้าอย่างนั้น...!"
"กรดกำมะถัน! กรดกำมะถันเยอะขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!!"
ยังไม่ทันให้เฮ่อเจิงได้โมโห หูเจียที่จ้องมองชั้นหนึ่งตลอด ก็กรีดร้องขึ้นมาอย่างน่ากลัวราวกับเห็นผี
กรดกำมะถันที่เดิมทีพุ่งออกมาจากรูผนังด้านขวาเท่านั้น ตอนนี้กลับทะลักออกมาจากด้านซ้ายเป็นจำนวนมาก
รวดเร็วถึงขนาดที่แม้แต่ศพของหวงปินก็ยังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับถูกคลื่นน้ำซัด
"เชี่ย!!"
เฮ่อเจิงตกใจสุดขีด จิตวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
เวลาที่กรดกำมะถันท่วมถึงชั้นสองอาจไม่เร็วนัก หรือแม้แต่ก่อนที่ชั้นใต้ดินหนึ่งจะถูกท่วม พวกเขายังนับว่าปลอดภัย แต่เส้นตายสิบนาทีรออยู่ตรงหน้า ตอนนี้เหลือเพียงเจ็ดนาที!
มีตัวอย่างของหูเจียอยู่ก่อน พวกเขาหลายคนไม่กล้าแม้แต่จะแตะประตู!
"เยี่ยหลิน! นายไม่พบอะไรเลยจริงๆ หรอ!?"
"ผมยืนยันว่าไม่มี"
รู้ว่าเฮ่อเจิงไม่ยอมแพ้ เยี่ยหลินเกียจคร้านที่จะพูดมาก
ความทรงจำในหัวแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับภาพถ่ายทีละเฟรม
เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ตกหล่นอะไร ไม่ต้องพูดถึงตัวเลข ชั้นหนึ่งและบันไดขึ้นลง ล้วนสร้างจากโลหะทั้งชิ้น ผิวเรียบลื่น แม้แต่ลวดลายพิเศษก็ไม่มี
"บัดซบ งั้นก็ได้แต่ลองสุ่มแล้ว!"
"นาย แล้วก็นาย! ลองใส่รหัสเดี๋ยวนี้!"
ความโหดเหี้ยมถูกกระตุ้นขึ้น เฮ่อเจิงคว้ามือนักเรียนอีกคนไว้ แล้วกดลงบนแผงแป้นพิมพ์ทันที
ยอมเสียสละนิ้วสักสองสามนิ้ว ยังดีกว่ารอตายอยู่ที่นี่!
แทบจะทันทีที่แตะแผงแป้นพิมพ์ หูเจียที่เหลือเพียงมือซ้ายที่ยังสมบูรณ์ก็ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่ยังไม่ทันที่เฮ่อเจิงจะจับนิ้วอีกนิ้วของเขากดต่อ เยี่ยหลินก็รีบคว้ามือเขาไว้
"ไม่มีทางลองสุ่มได้สำเร็จหรอก"
"รหัสหกหลักมีความเป็นไปได้หนึ่งล้านรูปแบบ ต่อให้ไม่นับว่านิ้วจะถูกทำลาย แค่เวลาที่ถูกดึงลงมาก็เกินห้าวินาทีแล้ว"
"ถ้าคำนวณจากหกนาที ลองได้ 72 ครั้ง โอกาสเดาสุ่มถูกต้องมีเพียง 0.72 ในหมื่นเท่านั้น!"
"แล้วนายจะเอาอะไร!? ไม่ลองเสี่ยงดูสักตั้ง จะมานั่งรอตายอยู่ที่นี่รึไง!?"
เฮ่อเจิงตาแดงก่ำ เขาไม่อยากเสียเวลาต่ออีกแม้แต่นิด ฟังเสียงร้องไห้ของนักเรียนคนอื่นรอบข้าง เขาแทบอยากจะตัดมือสักสองสามข้างมาลอง
"เสี่ยงดูสักตั้ง?"
ไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย เยี่ยหลินสูดลมหายใจเข้าลึก สมองแล่นอย่างรวดเร็ว
ไม่ควรจะเป็นแบบนี้
ถ้านี่เป็นการสอบจริงๆ ถึงแม้จะเป็นการสอบที่เดิมพันด้วยชีวิต ก็ไม่ควรจะต้องพึ่งโชคเสี่ยงดวง ไม่อย่างนั้นมันจะมีความหมายอะไร?
ตั้งแต่แรกเขาก็รู้สึกไม่ชอบมาพากลแล้ว ไม่ว่าจะเป็นข้อสอบที่คลุมเครือ หรือห้องโถงใหญ่ที่ไร้เบาะแสโดยสิ้นเชิง หรือแม้แต่กรดกำมะถันที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นโดยไร้ตรรกะ
นับจากต้นจนจบ นอกจากบีบบังคับพวกเขา...
เดี๋ยวก่อน..
เยี่ยหลินใจสั่นสะท้าน จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าจุดที่ผิดปกตินั้นคืออะไรกันแน่
"เฮ่อเจิง! คำว่า 'ทางเลือก' ในโจทย์หมายความว่าอะไร!? คือความหมายของการเลือกใช่ไหม?"
เห็นเยี่ยหลินยังมัวติดใจอยู่กับถ้อยคำ เฮ่อเจิงเกือบจะอดกลั้นไม่ไหวอยากต่อปากด่า:
"แน่นอนว่าคือความหมายของการเลือก! ทางเลือกคือการเลือก! เติมเต็มคือเติมคำในช่องว่าง! หยั่งรู้คือการอ่านทำความเข้าใจ! ที่นี่คือการสอบมรณะ ก็ต้องเหมือนกับการสอบน่ะสิ!"
"บัดซบ นายยังไม่เข้าใจอีกหรือไง อยากอยู่รอดที่นี่ไม่ใช่แค่ขยับปลายปากกา แต่ต้องเอาชีวิตเข้าแลก!"
ทางเลือก? คือความหมายของข้อสอบเลือกตอบจริงๆ รึ? ไม่ใช่การสื่อถึงอะไรบางอย่าง?
เยี่ยหลินตะลึงงัน รู้สึกว่าปัญหามันไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่เขาคิดมาก่อน
"เลือก? ถ้าเป็นการเลือกจริงๆ แล้วทำไมถึงมีคำตอบที่ดูเหมือนจะเลือกได้อยู่แค่อันเดียว?"
"นายกำลังพูดอะไรของนาย!? คำตอบต้องมีอันเดียวที่เลือกได้อยู่แล้วสิ!!"
เวลาผ่านไปทีละนาที เฮ่อเจิงไม่อาจทนรับความกดดันได้อีกต่อไป ผลักเยี่ยหลินออกไป
เขาหมดแล้วซึ่งความอดทน ต่อให้เยี่ยหลินเอาปืนจ่อเขา เขาก็จะลองอีกสักสองสามครั้ง!
"ไม่ คำตอบที่ถูกต้องมีเพียงหนึ่งเดียว กับดูเหมือนมีหนึ่งเดียวนั้น เป็นคนละเรื่องกัน"
ถามเองตอบเอง เยี่ยหลินหันหลังกลับ จ้องมองไปยังประตูโลหะของชั้นใต้ดินหนึ่งอย่างแน่วแน่
"คำนวณจากความสูงในตอนนี้ เวลาที่กรดกำมะถันจะท่วมชั้นหนึ่งจนถึงแก่ความตายคือเก้านาที ชั้นใต้ดินหนึ่งคือห้านาที ชั้นสองอย่างน้อยสิบห้านาที"
"นั่นก็หมายความว่า เมื่อกรดกำมะถันทะลักออกมาแล้ว เราก็ได้แต่เลือกที่จะวิ่งขึ้นข้างบน"
"และจากแรกเริ่ม ระบบก็เตือนแล้วว่าชั้นใต้ดินหนึ่งนั้นอันตรายอย่างยิ่ง สองอย่างนี้รวมกันแล้ว ไม่ว่าใครก็ต้องคิดว่าชั้นสองคือทางรอด ต่อให้ไม่แน่ใจ ก็จะถูกบีบให้ขึ้นไปบนชั้น!"
"เช่นนั้น เมื่อคำตอบที่เห็นชัดๆ มีอยู่เพียงหนึ่งเดียว ยังจำเป็นต้องเลือกอะไรอีก?"
เฮ่อเจิงตัวสั่นสะท้านอย่างแรง มือที่กำลังจะกดลงก็หยุดชะงักตามไปด้วย
ถูกต้อง ถ้าคิดเช่นนี้ มันก็ไม่เกี่ยวกับการเลือกเลยจริงๆ
"นายกำลังจะบอกว่า..เลือกชั้นใต้ดินหนึ่งถึงจะถูก!?"
"แต่ระบบพูดไว้ชัดเจนแล้วว่า ประตูข้างล่างพอเปิดแล้ว พวกเราจะ...!"
ยังไม่ทันให้เฮ่อเจิงพูดจบ เยี่ยหลินกลับแย่งขวานดับเพลิงในมือเขา แล้วพุ่งลงไปข้างล่างด้วยความเร็วสูงสุด
"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น!"
"ถ้าตอนเราตื่นขึ้นมาเราอยู่ที่ชั้นหนึ่งจริงๆ การเปิดประตูข้างล่างก็ต้องตายแน่!"
"แต่ถ้าหาก..."
"ตั้งแต่แรกเราอยู่ที่ชั้นใต้ดินสองล่ะ!?"