ยามเย็น เสียงกระดิ่งจักรยานดังกรุ๊งกริ๊งเป็นสายมาจากถนนดินในหมู่บ้านเหล่าถัง
ฟางเวยขี่จักรยานล้อใหญ่ของฟางจื้อ โดยมีฟางอวิ๋นเสวี่ยนั่งอยู่บนคานหน้า ส่วนฟางชุนหยางนั่งอยู่บนเบาะหลัง
ตอนจักรยานเลี้ยวเข้าประตูบ้าน อู๋เส้าหลี่เพิ่งพลิกแครอตที่ตากจนแห้งไปครึ่งหนึ่งอีกด้าน พอได้ยินเสียงกระดิ่ง เธอก็หันไปมอง แล้วเห็นฟางเวยเข็นของชิ้นใหญ่อย่างหนึ่งเข้ามาในลานบ้าน
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง เช็ดมือ แล้วเดินเข้ามาเดินวนรอบจักรยานสองรอบ
“นี่...จักรยานของบ้านไหนเหรอ?”
“คุณเดาสิ”
ฟางเวยเตะขาตั้งลง จักรยานจึงตั้งอยู่กลางลานบ้านอย่างมั่นคง
ฟางชุนหยางกับฟางอวิ๋นเสวี่ยกระโดดลงจากจักรยานพร้อมกัน สะพายกระเป๋าหนังสือแล้ววิ่งเข้าไปในบ้าน พลางตะโกนว่า “ซานยา หญิงสี่ หญิงห้า! รีบมาดูหนังสือเรียนเล่มใหม่ของพวกเราเร็ว!”
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งกรูกันออกมาจากในบ้าน ล้อมพวกเธอพลางส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว
อู๋เส้าหลี่ไม่มีเวลาสนใจหนังสือเรียนเล่มใหม่ของลูกสาว ยังคงเดินวนดูจักรยานอยู่
เธอยื่นนิ้วไปแตะส่วนชุบโครเมียมมันวาวบนแฮนด์รถก่อน จากนั้นก็ก้มลงดูโซ่ แล้วค่อยถามอย่างหยั่งเชิงว่า “คุณซื้อมาเหรอ?”
“เดาผิดแล้ว ไม่ใช่ฉันซื้อ”
ฟางเวยกดกระดิ่งในมืออีกครั้ง เสียงใสดังก้องไปทั่วลานบ้าน “พี่สองให้ยืมมา”
“พี่สองเหรอ?”
ดวงตาของอู๋เส้าหลี่เบิกกว้างขึ้นทันที “ฟางจื้อเหรอ?”