ตอนฟางเวยกลับถึงบ้าน อู๋เส้าหลี่กำลังเอาเสื้อผ้าที่ซักสะอาดแล้วไปตากบนราว
ได้ยินเสียงประตูรั้ว เธอหันมามองแวบหนึ่ง “กลับมาแล้วเหรอ”
“อือ”
ฟางเวยวางจอบลง เดินไปข้างโอ่งน้ำ ตักน้ำมาล้างมือ
อู๋เส้าหลี่แขวนเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายเสร็จ แล้วสะบัดหยดน้ำบนมือออก จู่ ๆ ก็เดินมาข้างฟางเวย ล้วงกระเป๋ากางเกงของเขา หยิบกระดาษภาพร่างที่พับไว้แผ่นนั้นออกมา
“...นี่อะไร”
เธอคลี่ภาพร่างออก มองรถจักรยานกับคนตัวเล็กสองคนในภาพอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองลายเซ็นที่มุมขวาล่าง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “ผู้หญิงจากในเมืองคนนั้นวาดให้นายเหรอ”
“อือ”
ฟางเวยเช็ดมือ พลางยอมรับตามตรงว่า “เธอบอกว่าให้เป็นของขวัญตอบแทนฉัน”
ชาวบ้านพวกนั้นนี่ชอบดูเรื่องสนุกไม่กลัวคนอื่นวุ่นวายจริง ๆ แค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ยังอุตส่าห์วิ่งมาบอกข่าวกันด้วย
อู๋เส้าหลี่จ้องเขาอยู่หลายวินาที ก่อนพับภาพร่างเก็บเหมือนเดิมแล้วยัดกลับเข้าไปในกระเป๋าของฟางเวย จากนั้นก็หันเข้าไปในครัว หยิบโหลที่ใส่น้ำผึ้งป่าจนเต็มออกมา
ฟางเวยมองน้ำผึ้งที่ยื่นมาจ่อปาก แล้วมองเธออย่างงุนงง “นี่เอาไว้ให้คุณกับลูกสาวกิน...”
“รีบกิน!”
อู๋เส้าหลี่พูดจบก็ยัดน้ำผึ้งหนึ่งช้อนเข้าปากเขาทันที
ฟางเวยถูกความหวานเลี่ยนทำเอาขมวดคิ้ว แต่พอมองสีหน้าของภรรยา จู่ ๆ ก็เข้าใจขึ้นมา
เขาคว้าโหลน้ำผึ้งไปวางบนโต๊ะ แล้วดึงอู๋เส้าหลี่เข้ามากอด วางคางลงบนกระหม่อมเธอ พลางหัวเราะในลำคอสองครั้ง