“มาทำอะไรที่นี่?!”
กู้หยวนคิดว่าพยาบาลมาเดินตรวจห้อง พอเงยหน้าขึ้นกลับเห็นคนที่เธอเกลียดที่สุด จึงตวาดใส่ทันที “ที่นี่ไม่ต้อนรับนาย! ไสหัวออกไป! เดี๋ยวนี้!”
“พี่สะใภ้รอง อย่าเพิ่งโมโหสิครับ!”
ฟางเวยกลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะพุ่งเข้ามาข่วนหน้าเขา จึงรีบพูดว่า “ผมได้ยินพี่ใหญ่บอกว่าป๋ากู้เข้าโรงพยาบาลเพราะความดันโลหิตสูง เลยซื้อของบำรุงมาเยี่ยมท่านครับ”
“อย่ามาทำให้ฉันขยะแขยงอยู่ตรงนี้!”
กู้หยวนไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยสักนิด เธอพูดอย่างรังเกียจว่า “ฉันไม่สนว่านายคิดจะทำอะไร เอาของของนายแล้วรีบไสหัวออกไป! บ้านฉันรับของพวกนี้ไว้ไม่ไหวหรอก...”
“ผอ.กู้ ได้เวลาเดินตรวจห้องแล้วครับ”
เสียงชราที่ฟังดูเปี่ยมด้วยพลังดังขึ้นจากหน้าประตูอย่างกะทันหัน
ฟางเวยหันกลับไป ก็เห็นหมอชราผมหงอกสวมแว่นสายตายาวเดินเข้ามา ด้านหลังมีหมอหนุ่มสาวสองคนตามมา ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ต่างถือแฟ้มประวัติผู้ป่วยมาด้วย
หมอแผนจีนชราก้าวเข้ามาในห้องก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศผิดปกติ เขามองฟางเวยแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองกู้หยวน
“เสี่ยวกู้ เกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่มีอะไรค่ะ หมอจาง”
กู้หยวนพยายามข่มอารมณ์บนใบหน้าไว้ แต่น้ำเสียงยังแข็งกระด้างอยู่บ้าง “แค่คนไม่เกี่ยวข้องคนหนึ่ง ฉันกำลังจะเชิญเขาออกไปพอดีค่ะ”
หมอจางมองของที่ฟางเวยถืออยู่ในมือ ก็พอเดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ
แต่เขาไม่ได้ซักถามอะไร เดินตรงไปข้างเตียงผู้ป่วยเพื่อเริ่มตรวจอาการของกู้เหวยหมิน “เหล่ากู้ วันนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง ยังเวียนหัวอยู่ไหม?”