“เรื่องยืมเงิน ต้องรอให้ต้าเว่ยกับพี่ใหญ่คุยกันให้เรียบร้อยก่อนถึงจะพูดได้ค่ะ”
อู๋เส้าหลี่เดินไปที่ประตูรั้ว ดึงประตูเปิดออก หลบไปยืนข้างหนึ่ง หันกลับมามองหม่าจวีที่ยังนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย ๆ
“คุณป้าเดินทางดี ๆ นะคะ”
หม่าจวีนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ สีหน้าแดงสลับขาวสลับไปมา
นางอยากจะด่าอู๋เส้าหลี่สักยกตรงนั้นเลย แต่คำพูดมาถึงปากก็กลืนกลับลงไป เพราะผู้หญิงคนนี้ไม่ได้บีบเล่นง่าย ๆ เหมือนลูกสาวของนาง
“ได้”
หม่าจวีกัดฟันลุกขึ้นยืน ปัดเสื้อผ้า แล้วยิ้มแบบหน้าเปื้อนยิ้มแต่ใจไม่ยิ้มพูดว่า “งั้นฉันจะรอข่าวจากต้าเว่ยกับต้าเฉียงนะ”
พอเดินไปถึงประตูรั้ว นางก็หันกลับมามองอู๋เส้าหลี่อีกแวบ แล้วจู่ ๆ ก็พูดโพล่งออกมาประโยคหนึ่งว่า “ผู้หญิงที่ให้กำเนิดลูกชายไม่ได้ มิน่าล่ะ แค่เรื่องเล็ก ๆ แค่นี้ยังตัดสินใจเองไม่ได้”
พูดจบ นางก็รีบก้าวเท้าจากไป ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
อู๋เส้าหลี่ยืนอยู่ที่ประตูรั้ว มองแผ่นหลังของหม่าจวี ใส่กลอนประตูให้เรียบร้อยแล้วพิงแผ่นประตู ถอนหายใจยาวเหยียด
……
พอฟางเวยพาฟางชุนหยางกับฟางอวิ๋นเสวี่ยกลับมาถึงบ้าน บรรดาลูกสาวก็วิ่งออกมาจากในบ้าน ล้อมรอบตัวเขา พูดจ๊อกแจ๊กจอแจกันใหญ่
“คุณพ่อ! วันนี้มียายคนหนึ่งมาด่าคุณแม่! ดุมากเลย!”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของฟางเวยก็มืดลงทันที
เขามองไปทางอู๋เส้าหลี่ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว อีกฝ่ายกำลังใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดมือ และส่ายหน้าให้เขา หมายความว่าให้พาลูกสาวเข้าไปข้างในก่อน ค่อยคุยกันทีหลัง