ตอนฟางเวยขี่จักรยานล้อใหญ่เลี้ยวเข้าสู่ถนนดินในหมู่บ้านเหล่าถัง ดวงอาทิตย์ก็คล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว
เขาเอาจักรยานไปคืนที่บ้านผู้นำหมู่บ้านโจวก่อน จากนั้นค่อยเดินกลับบ้านตัวเองอย่างสบายใจ
อู๋เส้าหลี่นั่งอยู่ในลานบ้าน เข็มกับด้ายในมือขยับขึ้นลงอย่างคล่องแคล่ว
บนตักของเธอมีผ้าฝ้ายสีชมพูผืนหนึ่งวางอยู่ ตัดเป็นทรงเสื้อคร่าว ๆ แล้ว แม้ยังไม่ได้เย็บแขนและยังไม่ได้เก็บขอบคอเสื้อ แต่ก็ดูออกแล้วว่าเป็นเสื้อคลุมสำหรับเด็กผู้หญิง
ฟางเวยวางของในมือลงบนพื้นเบา ๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนย่องไปด้านหลังอู๋เส้าหลี่เงียบ ๆ แล้วจู่ ๆ ก็ถามว่า “กำลังเย็บอะไรอยู่เหรอ”
อู๋เส้าหลี่สะดุ้งไหล่ เข็มในมือแทบจะทิ่มนิ้วตัวเอง
เธอเงยหน้าขึ้นถลึงตามองฟางเวย แล้วบ่นอย่างกระเง้ากระงอดว่า “ตกใจหมดเลย! ทำไมเดินเงียบเหมือนแมวอย่างนี้! ไม่มีเสียงสักนิด!”
พูดได้ครึ่งประโยค เสียงของเธอก็เบาลงทันที ก่อนถามว่า “ชื่อของลูกสาวเปลี่ยนแล้วหรือยัง”
ฟางเวยยังไม่ตอบทันที เพียงจับมืออู๋เส้าหลี่แล้วนั่งยอง ๆ ตรงหน้า ทำท่าลึกลับพลางถามว่า “เธอเดาสิว่าเปลี่ยนหรือยัง”
“อย่าทำให้ฉันตกใจอีกนะ!”
อู๋เส้าหลี่ดึงมือออกแล้วตีไหล่เขาเบา ๆ เร่งว่า “สรุปเปลี่ยนสำเร็จหรือยัง รีบพูดมา!”
“ฮี่ๆ!”
ฟางเวยหัวเราะสองครั้งอย่างภาคภูมิใจ “ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องที่ผู้ชายของเธอจัดการน่ะ วางใจได้!”
“...เปลี่ยนสำเร็จแล้วเหรอ?!”
อู๋เส้าหลี่เบิกตากว้างขึ้นมาทันที ถามอย่างตื่นเต้นว่า “เปลี่ยนสำเร็จจริง ๆ เหรอ?! เธอไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?!”