“เขาพูดแบบนั้นจริงเหรอ?”
สวีรุ่ยได้ยินคำพูดของจ้าวเหล่าซาน สีหน้าก็พลันมืดลงทันที
ฟางเวยแค่คนจับจอบจับไถ กล้าพูดจาโอหังขนาดนั้นเชียว?!
“จริงสนิท!”
จ้าวเหล่าซานตบหน้าอกรับประกัน “เจ้าหน้าที่ซวี่ คุณว่าไง คนแบบฟางเวยไม่ใช่คนที่ต้องโดนสั่งสอนหรือไง? แก่มีเงินสองสามแดง ก็ทำตัวลอยฟ้าลอยฟ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ถึงขั้นไม่เห็นคนกินเงินแผ่นดินอยู่ในสายตา!”
“......”
สวีรุ่ยไม่ได้พูดอะไร แต่เสียงหายใจเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ
ฟางเวยรวยแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็ยิ่งไม่หันมามองเขาแน่นอน!
แค่คิดถึงใบหน้าสวย ๆ และรูปร่างที่เย้ายวนของอู๋เส้าหลี่ สวีรุ่ยก็รู้สึกเหมือนมีแมวมาเกาในใจ
เขาลำบากขนาดไหนกว่าจะช่วยฟางเวยยื่นเรื่องขอสินเชื่อได้ ที่แท้ก็คิดไว้ว่าถ้าฟางเวยใช้หนี้ไม่ไหว เขาจะได้มีโอกาสยื่นมือเข้าไปคว้าเอาไว้
แต่ตอนนี้ฟางเวยกลับล่าหมูป่าในป่าไม้เก่าได้และหาเงินได้แล้วงั้นเหรอ?!
ความแค้นนี้ เขาสวีรุ่ยจะกลืนลงคอได้ยังไง?!
“เจ้าหน้าที่ซวี่ ยังไม่หมดแค่นี้”
จ้าวเหล่าซานเห็นว่าไฟกำลังติดดี ก็หันไปส่งสายตาให้เหมยเยี่ยน
เหมยเยี่ยนกัดฟัน แล้วจู่ ๆ ก็ “ปัง” ร่วงคุกเข่าลงตรงหน้าสวีรุ่ย
“เจ้าหน้าที่ซวี่! คุณต้องช่วยฉันด้วย!”
น้ำตาของเธอมาได้ฉับพลัน ร้องไห้สะอึกสะอื้นน่าสงสารยิ่งนัก และยังเอื้อมมือไปจับขากางเกงของสวีรุ่ยไว้